پس اینکه بگیم چون شعره اشکالی نداره یعنی شعر از محاسبه‌ی اخلاقی و اعتقادی معافه! درصورتی که همین کلمات و جملات، نگاه آدم هارو به دنیا و مسائل مختلف میسازه

وقتی به یه جوان یاد میدی که لولا بپرسته، ذهنش عادت می‌کنه به جای تفکر عمیق توی مبانی توحید، به بت‌انگاریِ نمادها رو بیاره

در نهایت این توجیه که شعره و اشکالی نداره یه مغالطه‌ست. کلماتِ مقدس و واژه هایی که بارِ اعتقادی دارن، اسباب بازیِ شاعر نیستن که هرطور دلش میخواد باهاشون بازی کنه! وقتی شاعر برای نشون دادن ارادتش، متوسل به این مفاهیم کفر آمیز میشه یعنی فقر معنایی داره و نمیتونه ارادتش رو توی کلمات شریف و مودبانه بیان کنه.

(متن از من نبود، اما ارزش منتشر شدن داره)