✔️ جمهوری اسلامی؛ هم نهضت، هم نهاد در فردای پیروزی انقلاب‌ها این سوال بزرگ به سراغ اصحاب انقلاب می‌آید: بدل شدن به یک نهاد سیاسی یا تداوم بسیج عمومی و نهضت انقلابی؟ این پرسش دیرپا، در تاریخ انقلاب اسلامی ایران نیز پرسش پربسامدی است. جمهوری اسلامی ایران بدل به یک نهاد سیاسی شده است یا همچنان یک نهضت انقلابی است؟ در دوگانه‌ی آرمان و واقعیت، باید در کدام سمت ایستاد؟ آرمانگرایی یا واقع‌گرایی؟ تصمیمات سیاسی و اجتماعی را باید با ارجاع به خیابان و جمعیت‌های کثیر اتخاذ کرد یا در اتاق‌های دربسته در بین نخبگان و متخصصان؟ جمهوری از زمان افلاطون تا انقلاب فرانسه و از انقلاب فرانسه تا انقلاب ایران،‌‌ اساسا طرحی برای هم‌زیستی نهاد و نهضت است. جمهوری در فرم ایده‌آلش، صدای پرطنین توده‌های مردم و البته نماینده‌ی فضیلت و عقلانیت است. همین سنتز است که جمهوری را از آریستوکراسی و دموکراسی، از نخبه‌گرایی و تود‌گرایی‌، تمیز می‌دهد. در ساختار جمهوری اسلامی ایران، وظیفه‌ی تضمین این توازن بر عهده‌ی جایگاه ولی فقیه است. ولی فقیه هم نماد فضیلت است، هم صدای مردم‌. ولایت فقیه نماینده‌ی آرمانی‌ترین خواسته‌های انقلاب اسلامی ایران و نیز متوازن کننده‌ی نهادهای تصمیم‌گیر جمهوری است. پیام اخیر رهبر انقلاب اسلامی تاییدی بر ایفای این وظیفه‌ی تاریخی است. رهبر انقلاب به عنوان جایگاه سیاسی مقیم در واقعیت، از‌ سویی برآیند تصمیمات نهادهای سیاسی را می‌پذیرد، اجازه‌ی عمل صادر می‌کند و نهاد را در قبال اختیاراتش پاسخگو می‌داند. اما از سوی دیگر به عنوان نماد آرمانگرایی انقلابی، با واقعیت فاصله گذاری می‌کند و آرمان را تسلیم وضعیت موجود نمی‌کند. به نهاد اجازه‌ی تصمیم‌گیری می‌دهد و راه را برای مطالبه‌ی مردم می‌گشاید. این همان جایگاه موازنه‌گر رهبر به عنوان شخصیت اول جمهوری است. حفاظت از حدود جمهوریت، از سرحدات اجماع و عقلانیت نهادی، تا مرزهای احساسات جمعی و خرد توده‌‌ای‌. 🖋 دکتر امیرحسین پرورش 🆔 @Hesfir

خبرگزاری تسنیم خبری از درگیری تن به تن رزمندگان حزب الله با نظامیان صهیونیست در منطقه مرزی علی الطاهر منتشر کرده. حیرت آور است که « تل علی الطاهر» در حالی توسط تسنیم منطقه‌ مرزی نامیده شده که تپه‌ای استراتژیک مشرف بر نبطیه، یعنی در عمق خاک لبنان و در شمال رود لیتانی و در فاصله سی تا سی و پنج کیلومتری از مرز اسرائیل قرار دارد. حیرت آورتر این است که این حساسیت‌زدایی و اضطرارزدایی از ماجرا نه توسط شرق و اعتماد و سازندگی بلکه توسط خبرگزاری انجام شده که منسوب به سپاه پاسداران است. خارج از بگومگوهای سیاسی سوال صمیمانه من این است: برای دفاع از توافق، چرا باید واقعیت را واژگونه کرد؟ چرا باید اخبار لبنان را سانسور کرد؟ چرا باید مناطق روی نقشه را جابجا کرد؟ چرا باید مرز اسراییل را سی کیلومتر در عمق خاک لبنان ترسیم کرد؟ توافق‌ها می‌آیند و می‌روند و زودتر از انچه ما فکر کنیم پاره می‌‌شوند. اما بترسید از روزی که به اعتماد مردمی که زیربنای مقاومت در این منطقه هستند ضربه وارد شود. بترسید از آن روزی که لبنان حس کند توسط ایران تنها گذاشته شده و حتی اخبارش در داخل ایران تحریف شده روایت می‌شود.

فیلم کامل سخنان دکتر نبویان در شبکه خبر تا لحظه قطع آنتن در این برنامه نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی برای نخستین بار جزییات مهمی از دستورات رهبرانقلاب به تیم مذاکره کننده را بیان میکند که ضروری است تمام مردم وقت بگذارند و این چند دقیقه را ببیند تا متوجه شوند چرا رهبر انقلاب در پیام اخیرشان به مردم افشا کردند نظر دیگری داشتند ولی به خاطر اصرار مسئولان مجوز تفاهم اولیه با امریکا را صادر کردند. 🌐 @Rahe_Dialameh

- وقتی اعتمادسازی شکست خورده، چرا ایران باید علی‌الاصول از آستانه بازدارندگی عبور کند؟ برای چیزی حدود دو دهه مذاکرات پیوسته و ناپیوسته حول پروژه هسته‌ای ایران، تغییر مذاکره‌کنندگان و حتی میزان ایستادگی یا نرمش دو طرف، نشان داد که اساساً خودداریِ طولانی، شفاف‌سازی و ایجاد محدودیت داوطلبانه طرف ایرانی نه تنها موضوع مورد اختلاف را حل نمی‌کند بلکه طرف غربی تلاش دارد تا به شکلی دائمی کارکرد آن را به عنوان ابزاری برای مداخله درباره مسائل دیگر و توانمندی‌های اساسی‌تر کشور ایران حفظ کند. 💢 پس اولاً باید از دوگانه تحمیلی درباره افزایش یا کاهش سطح و حجم غنی‌سازی که میدان کنشگری ما را محدود به یک دور باطل ساخته عبور نمود و از اساس پرسید؛ چگونه می‌توان زمینه را برای اعلام نظر سایرین درباره حقوق خود باز گذاشت و نه تنها این اندازه که فراتر، با دیگران درباره چند و چون آن گفتگو کرد و توقع تضییع آن را نداشت؟ حال آن‌که مسائل ایران، صرفاً مربوط به خود ملت ایران است و تصمیم‌سازی درباره آن، در ید اختیار هیچ کشور دیگری نیست. 💢 در ثانی، باید پاسخ داد زمانی که حتی اعتمادسازی‌های فراقانونی هم، حمله، تحریم و تهدید خارجی را متوقف نساخته، آیا ادامه راهبردی که قادر به امنیت‌آفرینی نیست؛ چیزی جز تمدید آسیب‌پذیری ما خواهد بود؟ چنان‌که پیداست از امروز هر ایرانی باید این حقیقت را قبول کند که نه فقط منطق «مقاومت» که منطق «بقا» در جهانی که کشورهایی در آن با تکیه به زور، اراده خود را به دیگران تحمیل می‌کنند؛ چیزی جز افزایش بازدارندگی نیست. 💢 ریسک‌های اصلی اتمی شدن و نشدن در هر دو حالت برای ایران، تشدید چرخه حمله و ضدحمله؛ جهش تحریم و انزوای مالی؛ تحریکِ دومینوهای منطقه‌ای؛ کاهشِ ظرفیت همکاری‌های فناورانه و فشار بر مشروعیت داخلی است. هزینه‌های انسانی، منطقه‌ای و بین‌المللیِ عبور علنی به تسلیح گرچه می‌تواند بسیار سنگین باشد اما در مقایسه با ریسک‌های اصلی رقیق‌سازی اورانیوم یا تحویل آن به کشوری ثالث که نه تنها آستانه بازدارندگی را به عقب می‌راند بلکه اتمی نشدن زمینه را برای افزایش سطح تنش و به کارگیری اهرم‌های سلاح هسته‌ای – چه تهدید و چه اجرا – فراهم می‌نماید، ترجیح دارد. 💢 بررسی تجربه اتمی شدن کشورهای دنیا نشان می‌دهد این سلاح مصونیت مطلق نمی‌آورد اما فقدان آن نیز الزاماً امنیت‌آور نیست چنان‌که پاکستان با دستیابی به سلاح هسته‌ای در برابر هند از جنگ‌های محدود و بحران‌های متناوب مصون نشد اما، سطح تنش را از منازعه‌های وجودی به برخوردهایی کنترل شده تقلیل داد یا درباره کره شمالی که توانست با جلوگیری از دریافت صدمات بازگشت‌ناپذیر، ساختار قدرت و حیات سیاسی اجتماعی خود را حفظ کند. 💢 ممکن است گفته شود برای مقابله با دشمنی که از هزینه‌های متعارف نمی‌ترسد؛ بهترین گزینه و کم هزینه‌ترین انتخاب، حفظ و توسعه برنامه صلح‌آمیز، کوتاه‌کردن فاصله تصمیم تا بازدارندگیِ مؤثر در سطح نهادی و فناورانه اما بدون جهشِ علنی و فوری به تسلیح هسته‌ای است به شکلی که هم پیام قاطع می‌فرستد و هم امکانِ چانه‌زنی و بازگشت‌پذیری اقدامات را حفظ می‌کند. با این‌حال باید پرسید؛ این چگونه بازدارندگی خواهد بود که نه تنها واضح نیست بلکه امکان از دست رفتن آن هم وجود خواهد داشت؟ 💢 اهمیت مطلب زمانی بهتر درک می‌شود که بدانیم؛ «آستانه بازدارندگی» تنها مرز فنیِ هسته‌ای نیست بلکه نقطه‌ای را شامل می‌شود که دشمن را در محاسبات خود به این نتیجه برساند که هزینه حمله، خرابکاری یا ترور از منفعت آن بیشتر است. آستانه‌ای که با تاب‌آوری اقتصادی، امنیتِ زنجیره تأمین، انسجام اجتماعی و روایت پیروزی تا امروز برای ایران بدست آمده و عبور از آن امکان دارد. عبوری که در حقیقت سه مرحله است؛ 💢 مرحله اول «روانی» بوده و به «تصورپذیری» امکان اتمی شدن به وسیله انسان‌های ایرانی مربوط می‌شود. زمانی‌که از خودمحدودسازی قبلی عبور کنیم نه تنها امکان حرکت نهادی به سمت حفظ گزینه‌های سریع و بازگشت‌پذیر به دست می‌آید بلکه فراتر از آن، زمینه عبور علنی نهایی به تسلیح هم فراهم می‌گردد. با این همه به صراحت باید گفت؛ این تصمیم، تصور و عبور گرچه درست است اما تنها هنگامی به نتیجه خواهد رسید که اراده ما معطوف به پذیرش هزینه‌ها و پیامدهای آن باشد. 💢 بازدارندگیِ مؤثر معجونی از شش مؤلفه نظامی برای تحمیل هزینه؛ عامل فناورانه برای بقا و خوداتکایی؛ عامل حقوقی برای مشروعیت و هزینه‌سازی علیه متجاوز؛ عامل اقتصادی برای تحملِ فشار و انکارِ اهرمِ تحریم؛ عامل اجتماعی برای تاب‌آوری و عامل روایی برای جلوگیری از مصادره معنای جنگ و صلح می‌باشد. شش ضلعی که اکنون در نتیجه جنگ رمضان و تجاوز جاهلانه آمریکا و اسرائیل، همه در کنار یکدیگر قرار گرفته و فرصت عبوری ایجاد کرده که شاید تنها موعد اجرای آن این شصت روز باشد و هرگز تکرار نشود! علیرضا آقاباباگلی ۳۰ خرداد ۱۴۰۵

- وقتی اعتمادسازی شکست خورده، چرا ایران باید علی‌الاصول از آستانه بازدارندگی عبور کند؟ بله | ble.ir/ababagoli/-5213639283867492157/1781975172183 تلگرام | t.me/ababagoli/15 ایتا | eitaa.com/ababagoli/487 اینستاگرام | instagram.com/p/DZ0TkqzCJU2/?igsh=dm45aDQ3c3pzaWpm

👆🏻 🔹ترامپ: با مقامات ایرانی صحبت کردم و به آنها گفتم اگر تنگه هرمز را ببندید، دیگر کشوری نخواهید داشت. حتی به کشور لعنتی‌تان هم برنمی‌گردید. 🔹 آمریکا ممکن است به مالک و محافظ تنگه هرمز تبدیل شود و ۲۰ درصد از نفت را تصاحب کند. اگر مجبور شویم، ممکن است بر تنگه هرمز مسلط شویم. اگر با ایران به توافقی دست نیابیم، در تنگه هرمز عوارض عبور وضع خواهیم کرد. 🔹ترامپ در واکنش به صحبت پزشکیان که اعلام کرد ما از حق خود برای غنی‌سازی دست نمی‌کشیم: بهتر است مواظب حرف‌هایش باشد. بهتر است خودش را جمع‌وجور کند، وگرنه بقیه کشورش را هم می‌گیریم.

رهبر شهید انقلاب: من چقدر در طول مذاکرات گفتم...