السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ عِلْمِ النَّبِيِّينَ ای وارث علم انبیا سلام بر شما

:')💔

دل‌تنگم :))❤️‍🩹

به هرچیزی که آسیبی زنی آن چیز جان گیرد .. . 🌿

لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم.

خدایا گوه‌خوردم لب‌تاپمو بهم برگردون ...

هروقت برای درس خوندن انگیزه نداشتی؛ یه هندزفری بذار تو گو‌ش‌ت و اینو پلی کن.

یا من تحل ...😭💔

مولا ، مولا ، مولا .

نوشتم آرزو، چون یکی از بزرگ‌ترین آرزو های زندگیم رو این آخر هفته تجربه کردم. عمیقاً حس خوبی داشت، و با تمام وجود تمام سختی ها و اشک ها و درگیری هاش رو به جون میخرم.هرچقدر هم برگردم عقب بازم ترجیح میدم کلی سختی بکشم و کلی اشک بریزم تا بهش برسم. هنوز هم یادم نمیره وقتی به ضریح چسبیده بودم و آروم غرغر میکردم و به خانم میگفتم این نبود رسمش.. میگفتم آخه من که نمی‌خواستم کاری کنم، میخواستم فقط بزرگ ترین آرزوم رو کنار شما تجربه کنم، نا امید بودم و اشک امون نمی‌داد بهم.. اما همون خدا رو شاهده، که کرامت و مهربونی بانو کم نبود، که دو ساعت نشده از اون غرغر هایِ در گوشی.. یه بنده خدایی زنگ زد و کاری که از صبح به هر دری میزدم نمیشد رو توی ده دقیقه حل کرد.. ، و بعدش من موندم عرقِ شرمی که بابت غرغر هام به خود خانم گفته بودم.‌. ، بعد از اون انگار تو ابرها سیر میکردم، اون ذوقی که با اشک محو شده بود، با بغضِ از روی شادی دوباره برگشت.. و در نهایت من بودم و اون حسِ تنظیم نور و فشردن دکمه ی شاتر اون هم مقابلِ گنبند طلایی و زیبای خانوم :) از مهم ترین تجربه های زندگیم بود که نمی‌دونم تا روز مرگم دیگه تجربه‌ش میکنم یا نه.. اما دستِ کم، بابت تجربه کردن این حس عمیق و این تجربه ی دست‌نیافتنی، تا ابد به خودم می بالم. و مهم تر از همه، از همه ی اونایی که کمک کردن تا این حس رو تجربه کنم و آرزو به دل نمیرم ممنونم.. نا امید بودم ولی خود خانم به دلم نظر کرد و باعث شد بتونم فقط ذره ای، ذره ای خیلی کم از زیبایی هاشون رو در ولادت برادرشون ثبت کنیم :) و تا ابد، این قاب مورد علاقه ترین قابِ عکاسی میمونه برای قلبم.