✅ مرکز رسانه ای دبی حمله ایران به ساختمان اوراکل را تأیید کرد اوراکل (Oracle) یکی از غول ها و بزرگ‌ترین شرکت‌های فناوری اطلاعات در جهان است که بیشتر به خاطر نرم‌افزارهای مدیریت پایگاه داده و راهکارهای ابری (Cloud) شهرت دارد @shkhabari

✅ ارتش: با پهپاد مواضع رژیم صهیونی در فرودگاه بن‌گوریون را هدف قرار دادیم @shkhabari

✅ بولتون: ترامپ از فاجعه سرنگونی ۲ جنگنده آمریکا وحشت‌زده است @shkhabari

✅ سپاه: محل تجمع شلیک کنندگان موشک‌های مارکس آمریکایی، محل تجمع فرماندهان ارشد و مربیان ارتش تروریستی امریکا و یک فروند کشتی تجاری"mcs ishika" صهیونیستی هدف موج ۹۵ قرار گرفتند @shkhabari

✅ اصابت موشک ایرانی به مقر وزارت جنگ اسرائیل @shkhabari

✅ پولیتیکو: ترامپ عصبانی است و در حال بررسی برکناری شماری از وزرای دولتش است @shkhabari

✅ شبکه CNN: «بحران جهانی نفت» در حال تبدیل شدن به «بحران همه‌چیز» است @shkhabari

✅ رسانه‌های دشمن: بیش از ۶۰۰ موشک و ۷۶۵ پهپاد از ابتدای جنگ از ایران به سمت «اسرائیل» شلیک شده است @shkhabari

. تناقض بزرگ‌تر اما در جایی رخ می‌دهد که نویسنده از بی‌اعتمادی عمیق به آمریکا سخن می‌گوید، اما هم‌زمان نسخه‌ای برای توافق جامع با همان بازیگر ارائه می‌دهد؛ آن هم بدون پاسخ به این پرسش بدیهی: چه چیزی قرار است این‌بار مانع از تکرار سناریوهای قبلی شود؟ در ادبیات روابط بین‌الملل، این همان «بحران اعتبار تعهد» است؛ مسئله‌ای که ظریف آن را می‌بیند، اما عملاً نادیده می‌گیرد. . از سوی دیگر، تحلیل ارائه‌شده درباره نقش برنامه هسته‌ای نیز دچار ساده‌سازی خطرناک است. این ادعا که چنین برنامه‌ای نه‌تنها بازدارنده نیست، بلکه بهانه‌ای برای حمله ایجاد می‌کند، بدون توجه به تجربه‌های متناقض جهانی مطرح می‌شود. آیا واقعاً همه نمونه‌ها چنین نتیجه‌ای را تأیید می‌کنند؟ یا این صرفاً روایتی گزینشی برای توجیه یک نتیجه‌گیری از پیش تعیین‌شده است؟ . در بخش پیشنهادها، وضعیت حتی مبهم‌تر می‌شود. از کنسرسیوم هسته‌ای منطقه‌ای تا شبکه امنیتی چندجانبه و پیمان‌های عدم تجاوز، همه‌چیز در سطح شعارهای زیبا باقی می‌ماند. هیچ توضیحی درباره مسیر تحقق، تضاد منافع بازیگران یا هزینه‌های سیاسی این طرح‌ها ارائه نمی‌شود. گویی کافی است اراده‌ای برای صلح وجود داشته باشد تا واقعیت‌های پیچیده منطقه خودبه‌خود کنار بروند. . در نهایت، مقاله ظریف بیش از آنکه یک نقشه راه باشد، یک متن هنجاری است که تلاش می‌کند واقعیت را با مطلوبات سیاسی جایگزین کند. مشکل اصلی اینجاست: سیاست خارجی با «بایدها» پیش نمی‌رود، بلکه با «می‌تواندها» سنجیده می‌شود. و در این متن، فاصله میان این دو، به‌طرز محسوسی زیاد است. . اگر قرار است از دل یک جنگ پیچیده، صلحی پایدار بیرون بیاید، این صلح نیازمند تحلیل دقیق، شناخت بی‌پرده از طرف مقابل، و مهم‌تر از همه، طراحی سازوکارهای اجرایی سخت است؛ نه ترکیبی از روایت پیروزی و امید به تغییر رفتار رقیبی که بارها خلاف آن را ثابت کرده است. . به قلم: رضا احسانی . 🆔️ @rezaehsani_ir

🎥سرلشکر حاتمی: به مردم عزیز ایران عرض می‌کنم ما آماده‌ایم برای پرچمی که شما بلند کرده‌اید فدا شویم. فرمانده‌کل ارتش ایران: 🔹بسیار دوست داشتم تا می‌شد دست تک‌تک مردمی که پرچم ایران را در خیابان‌ها پرچم به دوش گرفته‌اند را می‌بوسیدم. 🔹سایه جنگ باید از سر کشور ما برداشته شود؛ امنیت برای همه؛ نمی‌شود عده‌ای در امنیت باشند اما مردم کشور ما در امنیت نباشند. اخبار حقوق کارکنان👇👇 ✅@maishat_karkonan

✅ هافینگتون پست: دستگاه اطلاعاتی آمریکا هشدار می‌دهد که ایران به‌احتمال زیاد تنگه هرمز را به این زودی‌ها باز نخواهد کرد @shkhabari