چند‌روز پیش سفر کردم به گذشتم... گذشته‌ای که خیلی ازش فاصله نگرفته‌بودم اما خنده‌هاش، زیبایی‌هاش ازم دور شده‌بود. وقتی به مدرسه‌ی قبلیم‌ نگاه‌کردم دیدم بزرگ شدن و تغییر‌کردن چقدر راحت و جلوی‌پای همه‌ی ما هست فقط بهش بی‌توجهیم. به معلم‌ها و مدیر که نگاه کردم دعا می‌کردم خدا روی‌این مدرسه یک‌طلسم بندازه که سنشون‌زیاد نشه؛ که پادرد، کمردرد و واریس نگیرن...

مدرسه، کتابخونه، کانون به من همیشه حس‌خوب و امنیت رو می‌دادن و همیشه دوستشون‌داشتم:)

ماه‌رمضونه آخه:)

امشب با این جمله بخوابید.

تو شجاع بودی؛ در جنگ‌هایی که دیگران ندیدند.

ستاره‌ها را از دامن شب چید، میانِ سیاهی موهایش گذاشت و خانه را روشن‌ کرد. رقیه برومند

ی پاتریک‌کوچولو🥲

مشکلم بخت بد و تلخی‌ایام نیست

حتی مشکلم شکستن طلسم تنهایی‌هم نیست...

مشکلم حل‌کردن یک‌مسئله‌ی شیمی‌ست...

مشکلم دیر‌اذون مغرب گفتن‌است