کاش میشد معاشرت با گل‌هارو به جای معاشرت با انسان‌ها جایگزین کنیم. زنده، مهربون، خوش‌بو، بی‌آزار و مهم‌تر از همه موجوداتی غیر از آدمیزاد. نه به روابط آدمیزادی.

دیدی که سخت نیست تنها بدون من و صبح می شود شب ها بدون من این نبض زندگی بی وقفه می زند فرقی نمی کند دنیا بدون من ! کابوس و وحشتم اما برای تو زیباست همچنان رویا بدون من ! عاشق شدم شبی با تو ؛ کنار تو عاشق شدی تو نیز اما بدون من ! من که جهنمم تو از خودت بگو آسوده ای هنوز آیا بدون من ؟! من مرده ام ولی بسیار واضح است سر زنده تر شدی هر جا بدون من ... حالِ تو خوبِ خوب یک روزِ نابِ ناب خوشبخت می شوی حتی بدون من ! از خود گذشته ام چون عاشق از غرور تو نیز رد شدی تنها بدون من دیروز اگر چه سخت امروز هم گذشت فرقی نمی کند فردا بدون من !

I never thought I’d say this, but today, pictures speak to me more than words.

وَ چشم ها، به حرف درآمدند تو دانستی مریض حالیم... وَ بار دل سبک شده، دستانت را به روی سینه‌ام فشردی که: به راستی چشم‌هایِ من قصهٔ بید و مجنون برایت گفت سپس کشتی‌ای در آبیِ رگ های تو ز شوریده حالی رفت و قصه ما در دل دریایش به پایان رسید....

از دخترایی که این توانایی رو دارن از زیبایی‌های ی دختر دیگه تعریف کنن خوشم میاد.🎀

آیا کسی نشسته است پشت ابر؟ نِی می زند ، یا سه تار؟ نمی دانم! آوازی ، اما یک آواز از گوشه ی آسمانِ جمعه می ریزد.

در دل جنگل صندلی چوبی فرسوده‌ای در سکوت نشسته است چوب‌های شکسته‌اش درختان را به یاد روزهای گذشته می‌آورد زمانی که بر آن تکیه می‌زدند و با باد در گوشه‌گوشه جنگل به گفتگو می‌پرداختند حالا تنها صدای برگ‌هاست که در اطرافش می‌رقصد.

منم همینطور آقای داریوشِ اقبالی       منم دارم آتیش میگیرم دیگه از غصه و غم.

آنها دشمنان امیدند، عشق من دشمنان زلالی آب و درخت پر شکوفه دشمنان زندگی در تاب و تب آنها بر چسب مرگ بر خود دارند دندان‌های پوسیده و گوشتی فاسد بزودی می‌میرند و برای همیشه می‌روند آری عشق من آزادی نغمه خوان در جامه‌ی نوروزی بازو گشاده می‌آید آزادی در این کشور... #ناظم_حکمت

این خارجی‌هایی که داریوش ندارن ،        وقتی غمگینن چی گوش میدن پس ؟

يک شبي مجنون نمازش را شکست بي وضو در کوچه ليلا نشست عشق آن شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بود سجده اي زد بر لب درگاه او پر ز ليلا شد دل پر آه او گفت يا رب از چه خوارم کرده اي بر صليب عشق دارم کرده اي جام ليلا را به دستم داده اي وندر اين بازي شکستم داده اي نشتر عشقش به جانم مي زني دردم از ليلاست آنم مي زني خسته ام زين عشق، دل خونم مکن من که مجنونم تو مجنونم مکن مرد اين بازيچه ديگر نيستم اين تو و ليلاي تو ... من نيستم گفت: اي ديوانه ليلايت منم در رگ پيدا و پنهانت منم سال ها با جور ليلا ساختي من کنارت بودم و نشناختي عشق ليلا در دلت انداختم صد قمار عشق يک جا باختم کردمت آوارهء صحرا نشد گفتم عاقل مي شوي اما نشد سوختم در حسرت يک يا ربت غير ليلا بر نيامد از لبت روز و شب او را صدا کردي ولي ديدم امشب با مني گفتم بلي مطمئن بودم به من سرميزني در حريم خانه ام در ميزني حال اين ليلا که خوارت کرده بود درس عشقش بيقرارت کرده بود مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو ليلا کشته در راهت کنم