خانم فرخزاد، ما دنیا را پاره خواهیم کرد و یک تکه نور_نور_نور، یک تکه شادی از آن در خواهیم آورد. مگر می‌شود کار دیگری کرد جز این؟ باید این پارچه‌ی چرکین‌شده‌ی نم‌دار را از هم گسست، باید در این دریای عمیقِ رنج و سکوت گشت، باید دست کرد زیر خاک، ده بیست سی متری پایین ـ حتی بیش، نوری، شادی کوچکی، لبخندهای اصیلی بیرون کشید...

!