خانم فرخزاد، ما دنیا را پاره خواهیم کرد و یک تکه نور_نور_نور، یک تکه شادی از آن در خواهیم آورد. مگر می‌شود کار دیگری کرد جز این؟ باید این پارچه‌ی چرکین‌شده‌ی نم‌دار را از هم گسست، باید در این دریای عمیقِ رنج و سکوت گشت، باید دست کرد زیر خاک، ده بیست سی متری پایین ـ حتی بیش، نوری، شادی کوچکی، لبخندهای اصیلی بیرون کشید...

!

ساعت دیواری تیک تاکِ ممتد و من در انتظارِ لحظه‌ای که زمان برایِ یک بار هم که شده به میلِ قلبم بگذرد.

فوراً نه ولی حتماً

پرسید :«سخت‌ترین لحظه ی زندگی چه لحظه ایه؟ » چروک گوشه ی چشمم آرام آرام از بین رفت.کوتاه گفتم :«لحظه ی ناباوری.» گفت :«ناباوری؟» «آره، مثلاً ناباوری وقتی که برای اولین بار میفهمی ستاره ی مورد علاقت توی آسمون دکل برقه. مثلاً ناباوری وقتی که میفهمی جایزه های کلاس اول مدرسه رو بابا و مامان خریده بودن .ناباوری وقتی که واسه اولین بار زندگی واقعیتشو میکوبه توی صورتت و میبینی اونقدرا که فکر میکردی رویایی نیست . یا ... یا ناباوری وقتی که فهمیدی هیچوقت دوستت نداشت ...»

رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم در لابلای دامن شبرنگ زندگی رفتم، که در سیاهی یک گور بی نشان فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگی

تاریکی ها اندک روشناییِ به جا مانده را، ناشیانه می بلعیدند. آرامش در جوّی ناپایدار بود؛ رخت می بست و جایش را با نگرانی عوض می کرد. عشق در میانِ ما غریبه و غرورش شکسته بود، فکر فرار را به عمل تبدیل می کرد و تنفر به ریشِ ما می خندید! غالبِ همهمه ها در باطنِ خود از سکوتی عظیم رنج می بردند و توانِ خودنمایی نداشتند! در این میان؛ تنها \امید\ سرپا مانده و در آرزوی تولدی دوباره بود! با تمامِ دوگانگی و تردیدش، قد علم نمی کرد! امید با پوست و استخوانِ ما عجین شده بود…

هنوز ، پیش مرگتم من ؛بمیرم تو نَمیری خوشم با خاطرااتم,اینو از من نگیری ! 2:14