من هر چند وقت یبار میرم تو حالت دوری کردن از همه و با کسی حرف نزدن و پیام ندادن.
لطفا برای انتخاب آدمهای زندگیتون رفیق، پارتنر هر چی، وسواس به خرج بدین، این اعصاب و روان، انگیزه و ذوقی که از دست میره هیچوقت جبران نمیشه و به حالت اولش برنمیگرده.
من تو روابطم اصلا معمولی نیستم، ترینم، یا بهترین آدم زندگیت میشم یا مزخرفترین.
من تا پای جونم میتونم بهت اهمیت بدم، ولی وقتی قدرش رو ندونی جلوی پام بمیری هم فقط از کنارت رد میشم.