ذوالعجايب علامه حسن زاده آملی رضوان الله علیه : آدمى به دو سالگى به حرف درمیآيد اما تا خاموشى اختيار كند سال‏ها طول میكشد. به حرف درآمدن زود است اما سكوت خيلى مشكل است و خيلى رياضت میخواهد ، و چقدر زحمت میخواهد و چقدر كشيك نفس كشيدن میخواهد تا سكوت اختيار شود و تا حرف‏ها جمع و جور و غربال گردد تا هرزه‏ گو و هرزه خوار نباشد و روى حساب حرف بزند سپس كم‏ كم میبينيد كه قلمش سنگين میشود وعبارت‏هاى او وزين میگردد. و لذا آدم ساكت و آرام كه حرف نمیزند يك وقتى میبينيد كه به حرف درآمده هر جمله اش كتابى میشود و اگر دست به قلم شود و چيزى بنويسد بايد نوابغ دهر جمع شوند تا آن را شرح كنند. چنين انسانى با سكوت در گفتارش بركت پيدا میكند و قول ثقيل می‏شود: «إنا سنلقى عليك قولا ثقيلا» دیگر حرف و قول او سبک نیست و لذا افراد ساکت دیرگو و گزیده گو میشوند مثل معروفى هم هست كه: «المكثار مهزال» پرگو بالأخره هرزه ‏گو و هزل‏گو میشود https://eitaa.com/attary_najm1391🌱

چقدر احساس عجیبیه که تو با یسری از ادما خیلی خیلی دوست بودی هیچ چیز مخفی ای بین هم نداشتین تا اینکه یکی گند می زنه تو رابطتون. کلی با هم دعوا میکنید و به مشکل می خورید و خب الان کنارشون معذبی و راحت نیستی

دیگه هیچ وقت باهاشون راحت نیستم و فکر کنم همه چی تموم شد

کاش منم یه روزی مثل بابام بشم

این هم یک آهنگ از پخش‌کننده موسیقی - DDMusic https://st.inston.ltd/uY7NJj برای شما.

گران افتاده لنگر، کوه درد سینه فرسا را خدا صبری دهد دلهای از جا رفتهٔ ما را به مجنون تنگ شد دشت جنون، از شور سودایم به هم پیچد سر شوریده ام، دامان صحرا را تب گرمی چو شمع داغ آتش طلعتی دارم پر پروانه سازد نبض من، دست مسیحا را به کنعان، چشم پاکی در سراغ خویشتن دارد نمی ماند به کف پیراهن یوسف، زلیخا را دلم را بی قراری در بغل، آرام می گردد گران لنگر کند تمکین من، موج سبکپا را به این شوخی نسوزد هیچکس را اختر طالع که بختم نیل چشم زخم شد، زلف شب آسا را عبث ناصح مرا دست تسلّی می نهد بر دل نیندازد کف از بی طاقتی، شوریده دریا را حزین ، از خامه ات خیزد، سروش وادی ایمن تجلی طور می سازد، نی آتش نواها را حزین لاهیجی

آنکه بهر دیگران در زلف چین می‌افکند چون رسد نزدیک من چین در جبین می‌افکند بابافغانی شیرازی

یهوییی👀

شما هم بچگی اینکه مداد میشد پنسل و خودکار میشد پن اذیتتون میکرد؟ (و هنوزم میکنه؟)