هدایت شده از آهوها باز میگَردند.
و سوگند به سوگند. و سوگند به وحشت. و سوگند به پریشانیِ هنگام وقوع. و سوگند به لرزش قامت، به لرزش قلب، به لرزش صدا. و سوگند به بدن دردمند و همرنگ غروب، به اشکِ نگاه. و سوگند به کلمات لبریز، دهان چفتشده، گیسوانِ بهدار آویخته. و سوگند به دانههای انار، که ما_ما اناریم، که ما اناریم و گر به کشتن یک دانه بر آمدند همگی خون خواهیم گریست. و سوگند به آسمانی که پرواز را آفرید، اما زمین برای بالهای زن مرز کشید. و سوگند به سوگند و سوگند به خدای رحمت و آسمانِ آزاد و پرواز پرندهها و اشکهای انار. و سوگند به دندان، به دندانهای فشرده، به نامهای فروخورده. و سوگند به توهمِ مهر، به وهمِ پناه، به شکستنِ گناه. و سوگند به زن؛ به زنِ پیش از نام، زنِ پس از مرگ، زنِ میانِ این دو. و سوگند به دستهای بسته، به مشتهای باز، به انگشتانی که آسمان را نشانه میروند. و سوگند به ما؛ ما که دانهایم، ما که اناریم، ما که با یک زخم، هزار خون میشویم. سوگند به انارهای بیفصل، به زخم، به خون، به اشکِ مادران، به گیسوی دختران، به اخبارِ خونآلود.
و سوگند به نامِ زن، زن، زن...