حتما چیزی در من مرده‌است که این‌بار، خودم گذاشتم برود.

یه حسی داشتم مدتیه که همه چیز رو پاک کنم جز اینجا و بذارم همه‌ی اون چیزهایی که رفتن واقعا برن. چه حیف که هنوزم نمی‌تونم دل بکنم از آدم‌ها، حتی با اینکه می‌دونم اون‌ها همچین دلبستگی‌ای به من ندارن و نخواهند داشت. حس غمگینیه

و اینبار گریه هم نکردم، قلبم فشرده شد، بغض گلومو و گرفت، دوباره و دوباره گوشیم رو چک کردم و می‌کنم و تا مدت‌ها هم خواهم کرد؛ ولی گریه نکردم.

کاش دلتنگی و تنهایی نصیب هیچکس نباشه.

«افراط در فروتنی دلیل ادعاست.» ظاهراً سید جمال اسدآبادی، کتاب ادوار شعر فارسی

«مرده در گور گرفته‌ست تکان، پنداری جسته یا زنده‌ای از زندگی خود، که شما ساخته‌اید، نفرت و بیزاری، می‌گریزد این‌دم که به گوری بتپد یا در امیدی می‌رود تا که دگربار بجوید هستی.» -نیما یوشیج

کشف کردم وقتی باعث خوشحالی آدما میشم حالم بهتره

موقعیت: کتابخونه رو ریختم بیرون که دنبال بوک‌مارک مورد‌علاقه‌م بگردم که یادم نمیاد وسط کدوم کتاب موردعلاقه‌م گذاشتمش 😭

خیلی بوک‌مارک پیدا کردم ولی اونی رو که می‌خواستم نه- 😭

مگه چقدر وفاداری؟ میزان وفادار بودن لئو نسبت به همه‌چیز :

پیدا شد- به همراه یک عالمه چیز دیگه، مثل خاطره و شادی