البته یه ربع آخرش موند😭

یه فانتزی تو ذهنم اینه که هرکسی توی کشوری زاده شده که قبل از زندگیش به جایی شبیه به اون علاقه داشته. هست دیگه، وقتی یه کتاب خاصی رو میخونیم خیلی وقتا دلمون میخواد وارد دنیاش بشیم، البته بدون توجه به هیچ چیز. شاید ما هم از بین داستان ها، از داستان ایران خوشمون اومده، فکر کردیم حتی اگه بمیریم هم اشکال نداره چون دوباره به همینجا برمیگردیم. نمیدونستیم قراره زندگی رو با احساسات قاطی کنیم و به همه دل ببندیم، و کلی زجر بکشیم. و حتی از مرگ که به نوعی بازگشت ما به سوی خداست بترسیم. قبلا خیلی درموردش خیال پردازی میکردم. ولی خب، نود و نه درصد مطمئنم هرگز همچین نیست. ولی باز فکر کردن درموردش جالبه.

واقعا ترکیب لئو و آکواریس رو دوست‌ دارم. شاید توی آسترولوژی خیلی چیزا عوض بشه، ولی این ترکیب رو بی‌نظیر میدونم و فکر نکنم هیچوقت نظرم درباره‌اش عوض بشه

تو علم اعداد ( نامبرلوژی ) و آسترولوژی ، لئو و آکواریس برج‌/ ساین های مخالف توی چرخه زودیاک هستن ~

وقتی این دو نفر باهم باشن ، میتونن اون چیزی رو که به طور طبیعی ندارن رو به همدیگه بدن.

( دقیق‌تر بخوام بگم ، توی ساختارِ خونه‌های نجومی، این دو ساین محورِ ۵ و ۱۱ رو تشکیل میدن که محورِ مثبت و انرژیه. )

با وجود تفاوت توی عنصر ها (آتش و هوا)، هر دو ساین حس قوی فردیت و تمایل به ایجاد تأثیر توی جهان رو دارن.

توی روابط فرندشیپ و حتی بیشتر ازون واقعا خوبن. جدی میگم.

آدم برای چیزی که می‌خواد نگهش داره باید بجنگه. اینجوری نیست که اگه بذاری بره درد تموم میشه. باید بجنگی، بعضیا فقط منتظرن بهشون بگی "نرو" که برگردن و بشینن کنارت. بعضیا واقعا نمی‌خوان برن، ولی وقتی کسی دنبالشون نیاد واسه چی باید برگردن؟ آدما جایی که کسی یادشون نکنه نمی‌مونن.