نمایش جایی در میان ابرها در جشنواره آفتاب: نمایش جایی در میان ابرها در ششمین جشنواره منطقه ای افراد دارای معلولیت "آفتاب" که در استان البرز برگزار می¬شد، شرکت کرد و جوایز بسیاری را از آن خود کرد. ابتدا قصد من آن بود که این نمایش را از گیلان و از منطقه کاسپین شرکت بدهم ولی در شمال تمرینات به نتیجه مطلوب با افراد ناشنوا نرسید و این اتفاق با همه تلاش ما انجام نشد. حال باید نمایشنامه را برای زمان مناسب می¬گذاشتم یا آن را با بچه¬های توانیاب تهران تنظبم می¬کردم. از این رو تصمیم گرفتم نقش مرضیه را به مربی ناشنوایان تغییر بدهم و نقش فریدون را از بچه¬های جسمی و حرکتی انتخاب کنم که مشکلات متعددی در نمایش داشت. تمرینات در پلاتو بخاطر عدم مناسب سازی امکان پذیر نبود و ما به ناچار در پارک لاله تهران نزدیک کانون پرورشی تمرینات خود را آغاز کردیم. رهگذران پارک اولین تماشاگران ما بودند و ما هم کم کم به بودن آنها عادت کردیم. بعد از یک ماه تمرینات سخت به جشنواره راه یافتیم. در جشنواره اولین تمرین ما با نور و صحنه، همان اجرای داوری شد، آن هم به علت تغییر در برنامه¬ها و داستان های مختلف در جشنواره های تئاتر، ما امکان یک دور تمرین را نداشتیم. با این حال گروه اجرای خوبی را به نمایش گذاشت. بعد از درخشش در جشنواره تصمیم گرفتیم که اجرای عموم داشته باشیم. نمایش جایی در میان ابرها در بهمن همان سال در کارگاه نمایش تئاتر شهر به روی صحنه رفت. سالن¬های زیرین تئاتر شهر برای افراد ویلچری مناسب سازی نشده است و مشکلاتی در این زمینه برای بازیگران وجود داشت. شاید باورش سخت باشد اما ورود و خروج یک ویلچری به سالنهای طبقه پایین تئاتر شهر از سخت ترین کارهاست. آمدن و رفتن بازیگری بر روی ویلچر در آن روزها خودش تامل برانگیز بود.

از خودت شروع کن: استانیسلاوسکی بازیگر را در نخستین تمرین ها کاملا آزاد می گذاشت تا هر روشی که خود برای اجرای نقش می خواست برگزیند و آنگاه به انتقاد شیوه بازی او می پرداخت و تا زمانی که کار دسته جمعی وآقعا شروع نشده بود، در رفع معایب آن می کوشید و از راهنمایی های لازم دریغ نمی ورزید. به جهت قابل قبول بودن هنر بازی روی صحنه استانیسلاوسکی توصییه می کند که بازیگر نباید یکی از این دو؛ پیکر و یا فقط احساس نقش را بازی کند، بلکه باید بیاموزد که روی صحنه نخست کاملا واقعی و خودش باشد. البته باید عمل و بازیش با وضعیت داده شده در نمایشنامه تطبیق کند.

لی استراسبرگ: ما معتقدیم که بازیگر نیازی به تقلید رفتارهای انسانی ندارد. بازیگر خود یک انسان است و می تواند شخصیتی انسانی خلق کند. بازیگر ممکن است توانایی تکنیکی برخی کارها را داشته باشد. اما به دلیل مشکلات عاطفی اش موفق به بیان آنها نشود. بنابرین بررسی مشکل این بازیگر در وهله اول یافتن اشکالات ذاتی اوست که آزادی بیانش را سلب می کند و توانایی بروز حالت ها را از او می گیرد.

خلاقیت را می‌توان جزء جدانشدنی هر هنری دانست از جمله هنر نمایش. از هنر نمایش نیز می‌توان به نمایش خلاق اشاره نمود که براساس بازی نمایشی بوجود می‌آید و یک شکل طبیعی نمایش برای کودکان است. درحقیقت نام دیگر نمایش خلاق را می‌توان نمایش غیر رسمی دانست که در آن صحنه‌ای وجود ندارد و اعمال و گفتار کودکان بداهه شکل می‌گیرد. مربی با کودکان حرف می زند تا نظرهای آنها شکوفا شود. این نظرها در تمرین‌ها و بازی‌های نمایشی پرورش می‌یابد. در اصل مربی نقش راهنما را ایفا می‌کند. در نمایش خلاق لباس و لوازم مهم نیستند، چون شخصیت پردازی درست، از حرکت بدن، پانتومیم و گفتار بداهه ناشی می‌شود. ممکن است از وسایل ساده و در دسترس نیز استفاده شود ولی الزامی نیست. در نمایش خلاق تفاوتی بین بازیگران و تماشاچیان وجود ندارد، وقتی گروهی از کودکان صحنه‌ای را بازی می‌کنند، دیگران تماشا می‌کنند و اغلب با ایجاد صداهای لازم در نمایش شرکت می‌کنند، در بازی بعدی جای این دو گروه عوض می‌شود و در نهایت کودکان و مربی راههایی را برای بهتر شدن نمایش پیشنهاد می‌دهند.

کتاب حواست به زیر پات باشه مجموعه نمایشنامه های خیابانی ویژه افراد دارای معلولیت می باشد. این کتاب نوشته افشین قاسمی  توسط نشر تأنی به چاپ رسیده است و به زودی به بازار کتاب عرضه می شود.