همه عمر برندارم سر از این خمار مستی که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن تو چو روی باز کردی دَرِ ماجرا ببستی نظری به دوستان کن که هزار بار از آن بِه که تحیّتی نویسی و هدیتی فرستی دل دردمند ما را که اسیر توست یارا به وصالْ مرهمی نِه چو به انتظار خستی نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هَیجا تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی دل هوشمند باید که به دلبری سپاری که چو قبله‌ایت باشد بِه از آن که خود پرستی چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی گِله از فراق یاران و جفای روزگاران نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی #سعدی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

هوس هر چند گستاخ است، عذرش صورتی دارد به یوسف می‌توان بخشید تقصیر زلیخا را #صائب 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

روی اگر پنهان کند سنگین‌دلِ سیمین‌بدن مشک غمازست نتواند نهفتن بوی را #سعدی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

عالَم اگر ازبهرِ تو می‌آرایند، مَگْرای بدان که عاقلان نگرایند؛ بسیار چو تو روند و بسیار آیند. بربای نصیبِ خویش کِتْ بربایند. #خیام 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است به زیر هر خم زلفش هزار نیرنگ است کرشمه‌ای بکند، صدهزار دل ببرد ازین سبب دل عشاق در جهان تنگ است اگر برفت دل از دست، گو: برو، که مرا بجای دل سر زلف نگار در چنگ است از آن گهی که خراباتیی دلم بربود مرا هوای خرابات و باده و چنگ است بدین صفت که منم، از شراب عشق خراب مرا چه جای کرامات و نام یا ننگ است؟ بیار ساقی، از آن می، که ساغر او را ز عکس چهرهٔ تو هر زمان دگر رنگ است بریز خون عراقی و آشتی وا کن که آشتی بهمه حال بهتر از جنگ است #عراقی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

در حیــرتم از مــرام ایــن مــردم پـست ایــن طــایفــه زنــده کــش و مــرده پــرست تا هســت بــه ذلــت بــکشندش بــه جـفا گــر مــرد بــه عــزت ببــرندش ســر دســت عجـــبم آمـــده زیــن مــردم پســـت مـــردم زنــده کــش و مــرده پــرست مــردمــی چــون اجــل و عــزرائیــل مــی دهــند بــاده ی خــون دســت به دســت ســـر بــریــدن شــده قــانــون بقــا خنـــجری نیــست ، هـــمه پـــنــبه بــه دســت گـــرز رســـتم شــده اســباب فـــریــب تیـــر آرش بـــر ســـیه خــاک نشـــست عشــق و ســودا ســخن مجــنون نیســت گوئــیا بــر دل او خـــار شـــکست مــی و ســاقی هـــمه در وهــم و خیــال روح انســـان ز دم خــون شـــده مــست عــاشـــقان مجــرم و محــکوم بــه دار روی دل بــار غمــی ســخت نشـــست نــالــه کــم کــن کــه بــه جــایــی نــرسد آه کنــعان بــه گلـــو نــالــه شــکست . #سیمین_بهبهانی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

#حامد_عسکری 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز، بازآمده‌ای کو که به ما گوید راز؟ هان بر سر این دو راهه از روی نیاز، چیزی نگذاری که نمی‌آیی باز! #خیام 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

من دلم از دست دنیا خونه دیگه... #محسن_چاوشی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

این‌قدَر کز تو دلی چند بوَد شاد، بس است زندگانی به مراد همه‌کس نتوان کرد #صائب_تبریزی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

سرآمد کنون قصهٔ یزدگرد به ماه سفندارمذ، روزِ اَرد ز هجرت شده پنج هشتاد بار به نام جهانداور کردگار چو این نامور‌نامه آمد به بُن ز من روی کشور شود پر سخُن از آن پس نمیرم که من زنده‌ام که تخم سخن من پراگنده‌ام هر آنکس که دارد هُش و رای و دین پس از مرگ بر من کند آفرین ۲۵ اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم #فردوسی و پاسداشت زبان فارسی گرامی باد 🌹 🌿@adabavin | ادب آوین🪶

کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد بِدین جایگَه گفتن اَندر خُورَد کُنون تا چه داری بیار از خِرَد که گوشِ نیُوشَنده زو بَر خُورَد خِرَد بِهتر از هَر چه ایزَد بِداد ستایش خِرَد را بِه از راهِ داد خِرَد رَهنمای وُ خِرَد دِلگشای خِرَد دَست گیرد به هَر دو سَرای از او شادمانی وزویَت غَمی است وزویَت فُزونی وزویَت کَمی است خِرَد تیره وُ مَرد روشن رَوان نَباشَد هَمی شادمان یِک زَمان چه گُفت آن خِرَدمَند مَردِ خِرَد که دانا زِ گفتار او بَر خُورَد کسی کو خِرَد را نَدارَد زِ پیش دِلش گَردَد از کَردهٔ خویش ریش هُشیوار دیوانه خوانَد وُرا همان خویش بیگانه دانَد وُرا از اویی به هَر دو سَرای اَرجمَند گسسته خِرَد پای دارَد به بَند خِرَد چَشمِ جان اَست چون بِنگری تو بی‌چَشمِ شادان جَهان نَسپَری نخُست‌آفرینش خِرَد را شِناس نگهبانِ جان است و آنِ سه پاس سه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبان کَز این سه رَسَد نیک و بَد بی‌گُمان خِرَد را وُ جان را که یارَد سُتود وَ گَر مَن سِتایم که یارَد شُنود حَکیما چو کَس نیست گُفتن چه سود از این پَس بگو کآفرینش چه بود تویی کردهٔ کِردگارِ جهان ببینی هَمی آشکار وُ نَهان به گفتارِ دانندگان راه جُوی به گیتی بِپوی وُ به هَر کَس بِگوی زِ هَر دانشی چون سخن بِشنَوی از آموختن یِک زَمان نَغنَوی چو دیدار یابی به شاخِ سَخُن بدانی که دانش نیاید به بُن #فردوسی 🌿@adabavin | ادب آوین🪶