ستاٰره‌ها از چشمِ من می‌تاٰبند. *بِهخوان.

مِهربون خدا، تو که بهتر اَز هر کسی می‌دونی چقدر ظرفیتِ شیشه‌ی دلِ من پُره. که خورد و خوراٰکم شده خونِ دل. می‌شه انقدر حیوونایِ طفلی که بی‌پناٰه موندن رو بهم نشون ندی؟ از نیمه‌شبِ امروزی که گذشت تا همین الان، برایِ گربه‌ی یک روزه‌ای که مامانِش رو گم کرده و هر چقدر می‌گردیم پیداٰش نمی‌کنیم، بغض و سَردردم. به صدایِ ناٰزک و بی‌جونش گوش می‌دم و حالم از زندگی بهم می‌خوره.

از نیم ساٰعت پیش که شُروع کردم به نوشتنش، انقدر اَشک ریختم که از نَفَس افتادم و تبدیل شدم به یه تیکه سَردرد. الان متن رو ارساٰل کردم اما نیم ساٰعت پیش تایپ شده بود.

توی تلویزیون رفتگرِ ناشنوا با ایما و اشاره، با بلند کردن مشت‌هایش فریاد می‌زند. و با چشم‌های آب افتاده قصه‌یِ ویرانی را روایت می‌کرد. به مردی که کنارش ایستاده و زبان اشاره‌اش را ترجمه می‌کند توجه نمی‌کنم. به چشم‌های خسته‌ی پیرمرد خیره می‌مانم، به صداهای نامفهومی که با جوش و خروش و بغض از ته گلویش بیرون می‌ریزد. و من بدون آن‌که زبان اشاره بدانم، می‌فهمم چه می‌گوید! انگار فریاد می‌زند: چرا؟ به کدام گناه؟ جز دوست داشتنِ وطن؟ جز استقامت و استقلال؟ صورتش در چشم‌هایم می‌لرزد و گلویم سخت می‌شود. از غمِ شهری که تکه‌تکه‌اش کرده‌اند و در قاب جدید همان رفتگر با جاروی بلند و دست‌های پینه‌ بسته‌اش، دارد جمعش می‌کند. تکه‌های بغض‌ فروخورده‌‌یمان، ذره‌های امیدمان، آجر به آجر خانه‌یمان، خاطره‌هایمان، آه خاطره‌هایمان... خاکِ وطن‌مان را جارو می‌کند و می‌خواهم ببارم که لبخند می‌زند. لبخندی که قلبم را گرم می‌کند و بغضم را تسلی می‌دهد. دنیا، می‌بینی ما چه مردمانی هستیم؟ ما که در ویرانی،‌ بند بندِ امید را به هم گره می‌زنیم. ما که بی‌صدا هم حماسه می‌خوانیم. لیلی سلطانی @leilysoltani 🕊

جهاٰن هستی لطفاً فردا صبح پودر شو، دیگه نمی‌تونم بیشتَر از این گریه کنم برایِ همه چیز.

بنده نیاٰز شدید دارم به یک دلِ سنگ و بی‌رحم و مَغزی بی‌خیاٰل برایِ بقاٰ. اینکه به حدی رسیدم که برایِ همه چیز دارم خون گریه می‌کنم، داره منو از پاٰ درمیاره.

من سوختم. و از مَن مشتی خاٰکسترِ سرخ ماند. به رنگِ خونِ دلی که هر وعده می‌خوردم. «رقیه برومند»

بیا دست‌هایِ کوچکت را ببوسم. بیا با هَم سقفِ اتاقت را نگه داریم تا نریزد رویِ جانت. بیا تو زنده بماٰن، من به جایت زیرِ آوار دراز می‌کشم جانم... تو معنیِ جنگ را نفهمیده رفتی... به تو گفته بودند که بمب‌هایشان با تو که کاٰری ندارند... چشم‌هاٰیت را به رویِ کسانی که با شنیدن ریخته شدن بمب‌‌ها به رویِ سرت رقصیدند، ببند عزیزِ زخمی‌ام. من را ببین، که برایت اَشک می‌ریزم و خاطرت را به جاٰن می‌فشارم. «رقیه برومند» @afson_lail 🕊🖤

شما اشتباه نکردید؛ "خیاٰنت" کردید! در حق وطن و هم‌وطن. بهای خیانت شما شد شهادت آدم‌های بی‌گناه، کودکان معصومی که معنی جنگ را ندانسته شهید شدند، زدن دانشگاه‌ها، ترور مهندسان برق، زدن زیر‌ساخت‌های نفتی، برقی و فولاد! بهای خیانت شما شد، داغ‌های بر دل نشسته‌‌ای که روسیاهی‌اش برایتان در تاریخ به یادگار خواهد ماند.

شماٰ می‌دانستید حدود 200 بچه در ایراٰن و در مدرسه‌ای توسط عمویتان تراٰمپ و نتانیاهو کشته شدند، اما همان موقع بر جناٰزه‌ی پودر شده‌ی آن کودکان رقصیدید. کمی بعد توجیه آوردید که مدرسه نظاٰمی بوده، لابد سرداٰران سپاه و موشک‌هایشان را در کوله پشتیِ بچه‌ها قایم کردند که عمویِ عزیزمان آنجا را زده! با خودتان فکر نکردید چرا نگذاشت زمانی مدرسه را بزند که تعطیل است؟ با خودتان نگفتید آمریکا در 250 سالی که ساخته شده، که دست بر قضا در تمامِ عمرش یک سال هم نبوده که کشوری را بمب باران نکند، قرار است هزاٰران میلیارد دلار خرج کند و ضرر اقتصاٰدی بزرگی به خودش بزند تا ما را نجاٰت بدهد؟

کاش تلویزیون‌ و تلفن‌ همراٰهتان را بر سنگ بکوبید و کتاب‌هایِ تاریخ را به دست بگیرید. تا آن موقع بفهمید که ایران پیش از این بارها به دستِ اجنبی‌ها افتاده و بخوانید که چطور آباد و آزادمان کردند. نخواندید و ذره‌ای مغزتان را در برابر خبرهایی که به خوردتان می‌دادند به کار نینداختید و حالا کودکانِ هشت، نه ساله و حتی کمتر از این‌ها، باید تاوان حماقت و وطن فروشیِ شماها را بدهند.

و حتی آنقدر غیرت و شرف ندارید که قبول کنید اشتباٰه کردید! که قرار نبود کسی شما را نجات بدهد... که شاهزاده‌تان اندازه‌ی سرِ سوزنی جانتان برایش اهمیت نداشت. که بر می‌گردد به همین شماها می‌گوید تروریست و بمب‌اَفکن و افراطی! که حتی اَدای ناراحتیِ را برای کودکان میناٰب در نیاورد.