باهَم‌اَز‌دَستِ‌زَمان‌فَرار‌میکَردیم؛حآلادُنبالِ‌هَمون‌شَبا‌میگَردیم..

‌یه مدت که بگذره میفهمی باید منتظر آدمای خوب باشی نه خوب شدن آدما.

شب... هرچقدرم وانمود کنی حالت خوبه شب که میشه... داستانش جداس!

خدایا چرا منو با چیزایی امتحان می‌کنی که می‌دونی تحملشو ندارم ؟

اگه باهات سردم تقصیر تو نی خودم خوب نیستم:)!

خسته‌ام… از تکرارِ بی‌نتیجه‌ی «درست میشه» :)

دلیل بیشتر بد اخلاقیام، از عصبی بودنم نیست، از دلتنگیه.

بارانِ سُرخ از ابرِ چشمانم چه میخواهی؟:)

نمیدونم؛ دیگه نمیدونم چی درسته چی غلط کی واقعیه کی فیکه کی راست میگه کی دروغ میگه کی میمونه کی میره کی فقط حرفه کی عمل‌م میکنه کی برا خودِ منه؛ کی برا چیزای دیگه کی سکوتش از فهمِ کی سکوتش از بی احساسی! و من با همین ندونستنا هنوز سرپام..

شاید من هیچوقت درخواست کمک نکنم ولی یادم میمونه کی حواسش بهم بود.

شاید از نظرت فقط اذیت شدم ولی من همه‌ی احساساتمو از دست دادم.

آدمایی که وقتی ناراحتم سعی می‌کنن حالمو بهتر کنن تو امن ترین جای قلبم نگه می‌دارم؛ حتی اگه تلاششون بی‌نتیجه باشه.