یا حسین (ع) شهادت مظلومانه سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و ۷۲ تن از یاران وفادارش را به همه عزیزان و ارجمند تسلیت عرض می‌نماییم. ان‌شاالله که عزاداری‌هایتان مورد قبول درگاه حق قرار گیرد...🏴🚩

در شب یازدهم محرم، پس از آنکه شن‌های کربلا از صدای برخورد شمشیرها به سکوت نشست، حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) تنها در صحنه‌ای از سخت‌ترین صحنه‌های تاریخ ایستاد. آن شب، شب آسایش و آرامش نبود، بلکه شبی وحشت‌ناک و اندوهبار بود؛ جایی که پیکرهای عزیزان بر ریگ‌های سوزان کربلا بی‌سر افتاده بود و چشمان سراسیمه زنان و کودکان در وحشت به اطراف خیره مانده بود. در میان این ویرانی، عظمت حضرت زینب در زیباترین جلوه‌اش نمایان شد. او به گریه و شیون مشغول نشد، بلکه مسئولیت رهبری خود را به جا آورد و کودکان و زنان را در مکانی واحد گرد آورد تا از هرج‌ومرج محافظتشان کند. و در صحنه‌ای که دل‌ها را به لرزه می‌انداخت، در تاریکی شبِ تار، از میان پاره‌پیکرهای کشته‌شدگان گذشت تا به پیکر برادرش حسین (علیه‌السلام) برسد، تا با او وداع کند و از تنهایی‌اش بکاهد. و شاید بزرگترین تصویر از عظمت این بانو، ایستادن او در برابر خداوند برای به‌جای‌آوردن نمازش در آن شب بود؛ در حالی که مردانش را بی‌سر می‌دید، کودکان و زنان در اطرافش در حالت بهت و حیرت بودند و لشکر دشمن از هر سو به او خیره شده بود. نماز او در آن ساعت، فراتر از تصور بود، اما این نماز، شکرگزاری برای خدایی بود که بر خاندان پیامبر (اهل‌بیت) مقام و مرتبه‌ای عطا کرده بود که جز با این فداکاری‌ها به دست نمی‌آمد. این‌گونه، شب یازدهم محرم، امتدادی بر صبر زینب بود؛ جایی که او از خواهری داغ‌دیده به رهبری حفظ‌کننده و الگویی در عبادت تبدیل شد و سفر اسارت را آغاز کرد، سفری که در آن، او صدای رسای حق خواهد بود تا شکست در کربلا را به پیروزی جاودانه در تاریخ بدل سازد.