توی غروبِ جمعه همیشه یه غمی منو بغلم کرده که بابتش خوشحالم.چون اون غم تویی و من توسط تو احاطه شدم؛

خداجون یعنئ نمیشد یه قدم زدن دونفره زیر بارون به ما برسه؟

منِ بی تو؟ یه سکوتِ سنگین یه تاریکیِ مطلق یه ذهنِ آشفتهُ یه قلبِ پوچ.

برای‌بارهزارم ؛ دلیل‌‌‌لبخند‌روی‌لبمی!

تویی تمومِ وجودِ من !

درجمع انکارت کردم و درخلوتم برات اشك ریختم .

بار ها و بار ها !

پناهگاه امن ِ من: کنج اتاقم جایی میان سکوت دیوارها، که خستگیِ جهان پشتِ در می‌ماند، و صدای آرامِ نفس‌هایم، به جای همهٔ گفت‌و‌گوهای ناتمام، قصهٔ شب را می‌گوید. اینجا، هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا؟ هیچ‌کس نمی‌رود… تنها من و سایه‌ام، که از آرامش می‌سازیم پناه. :)

اتاقی تاریک اما با فضای آرامش بخش من درهمین اتاق تاریک، برایت مینویسم از تو، از عشق تو، از چشمان تو، ازخودم که عاشق‌توام،از خودم‌که‌گرفتار توام..!

چنان که نگاه میکند یار ما دل که نه جان میتپد برایش..