⃟🌸تقویم فرهنگی_هنری ⃟🌸
۲۹ تیرماه تولد حسین توفیق
( زاده ۲۹ تیر ۱۳۰۸ -- درگذشته ۹ فروردین ۱۳۹۶ تهران ) نویسنده و سردبیر مجله توفیق
او از خاندان سرشناس توفیق در مطبوعات و از سردبیران مجله طنز توفیق بود. مجله توفیق، هفته نامه فکاهی و طنزآمیز ایران بود که نزدیک به نیم قرن فعالیت داشت.
او همنام و نوه خواهری حسین توفیق شاعر، نویسنده، طنزپرداز و مؤسس مجله توفیق بود که بههمراه برادرانش حسن و عباس، از اواسط دهه ۱۳۳۰ تا سال ۱۳۵۰ گردانندگان و سردبیران دوره سوم مجله طنز توفیق بودند. وی آخرین سردبیر «توفیق» بود توفیق پس از توقیف مجله در سال ۱۳۵۰ فعالیت مطبوعاتی نداشت، اما گفته میشود او چند سالی در فکر احیای دوباره این نشریه بود.
مجله توفیق:
خاندان توفیق برای انتقاد از حکومت، زبان طنز را انتخاب کرده بودند و این شعر شعار، همیشگی «توفیق» بود که: «چو حق تلخ است، با شیرین زبانی/ حکایت سرکنم، آنسان که دانی».
مجله توفیق، هفته نامه فکاهی و طنزآمیز انتقادی بود که از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۵۰ در ایران فعالیت داشت. آغاز انتشار این مجله توسط حسین توفیق (بزرگ خاندان توفیق) در سال ۱۳۰۲ بود. بعد از مرگ او در سال ۱۳۱۸ انتشار توفیق متوقف شد. سپس فرزند وی محمدعلی توفیق برای یک دوره سردبیر آن شد ولی در مرداد ۱۳۳۲ و بسته شدن مجله و تبعید شدن محمدعلی توفیق به مدت ۵ سال، توفیق منتشر نشد.
بعد از آن نوههای خواهری حسین توفیق بزرگ خاندان، در آخرین روزهای سال ۱۳۳۶ اولین شماره دوره سوم توفیق را منتشر کردند. سرمقالههای نشریه با امضای «کاکاتوفیق» و دیگر مطالب انتقادی طنزآمیز آن به وضعیت اجتماعی همچون بیکاری و گرانی، فقر و بیعدالتی و مانند اینها اختصاص داشت و انتقادات آن، دولت و مجلس را نشانه میگرفت. تأثیرگذاری این نشریه واکنشهای حاکمیت را به دنبال داشت و توفیق زیر سانسور قرار گرفت و با توقیف همراه بود و فشارها همچنان ادامه داشت و سرانجام مجله توفیق در سال ۱۳۵۰ توقیف شد.
توفیق، پنجشنبهها منتشر میشد و هادی خرسندی، کیومرث صابری و عمران صلاحی از آخرین نویسندگان آن بودند.
حسین توفیق در ۸۸ سالگی درگذشت و در قطعه نام آوران بهخاک سپرده شد.
https://t.me/Aghalimehsaas
⃟🌸 #موسسه #فرهنگی_هنری
#اقالیم_احساس ⃟🌸
https://eitaa.com/joinchat/13960033C9eee94896f
⃟🌸تقویم فرهنگی_هنری ⃟🌸
۳۰ تیر سالروز درگذشت ناصر زَرآبادی
( زاده ۵ امرداد ۱۲۹۸ تهران -- درگذشته ۳۰ تیر ۱۳۹۷ تهران) آهنگساز و نوازنده ویلون
او بهدلیل شغل پدرش که افسر قزاقخانه بود، با شنیدن موسیقی نظامی سربازان، بهموسیقی علاقهمند بود و در سال ۱۳۰۹ در مدرسه موزیک بهتحصیل مشغول شد. نخستین استاد موسیقی او «محمود ایروانی» بود که «ویلون» و «ترومپت» را نزد وی بهمدت ۴ سال فراگرفت. از دیگر استادانش میتوان به « هنگآفرین» اشاره کرد. وی درسال ۱۳۱۸ با درجه ستوان سومی فارغالتحصیل و بهعنوان معاون موزیک لشکر دوم ارتش انتخاب شد. در ادامه بهجهت فراگیری بیشتر، موسیقی را نزد «موسیو هایک» ادامه داد.
وی با «ابوالحسن صبا» در یک میهمانی آشنا شد، وی از او دعوت کرد تا به شاگردانش «نُت» بیاموزد. این همکاری باعث شد تا زرآبادی از ابوالحسن صبا، ردیف ویلون ایرانی و همچنین از «علیرضا چنگی» ردیفهای «کمانچه» را بیاموزد. او در سال ۱۳۲۲ همکاریاش را با «رادیو» آغاز کرد. در رادیو با «قمرالملوک وزیری» آشنا شد و در ارکستر بههمراه «ابوالحسن صبا» «حبیب سماعی» « زرین پنجه» و «حسین تهرانی» فعالیتهایش را ادامه داد. او رهبری ارکستر «شما و رادیو» و سرپرستی ارکستر شماره ۳ را عهدهدار بود. وی همچنین از سال ۱۳۲۴ بهمدت ۳ سال با ارکستر «عزت روحبخش» همکاری کرد. در «انجمن موسیقی ملی» با «دلکش» آشنا شد و بهمدت ۱۵ سال با وی همکار کرد. او با تأسیس آموزشگاه موسیقی در خیابان لالهزار تهران، شاگردان بسیاری را تربیت کرد که آنجمله میتوان به: «پرویز یاحقی» «مهدی خالدی» و «حسن زرگریان» اشاره کرد.
وی کنسرتهای خیریه متعددی در ایران به اجرا گذاشت و برنامهها و کنسرتهای موسیقی ایرانی را در آلمان و هلند برپا کرد. او در یک حرکت ابتکاری در ۷ لیوان با مقدار آب متفاوت، بهوسیله چوب، مینواخت. هرلیوان صدای ۱ نت موسیقی را منعکس میکرد که بسیار شبیه بهصدای اُرگ بود. وی لیوانها و آرشهای که از ترکه یک درخت ساخته بود و ساز ویلونش را بهموزه موسیقی ایران اهدا کردهاست.
آثار هنری:
از جمله آثار آهنگسازی زرآبادی به موارد زیر میتوان اشاره کرد:
(برخی از آثار و ساختههای او بهنام دیگران منتشر شدهاست)
«مهمانت کنم»
«شمع و گل و پروانه»
«مرو تا مرو»
«روی تو زیبا شده»
«بردی از یادم»
«نیلوفر»
«مریم»
موسیقی فیلم «زندهباد خاله» بهکارگردانی پرویز خطیبی نوری
ناصر زرآبادی در ۹۹ سالگی درگذشت و قطعه ۱۰۹ بهشتزهرا بهخاک سپرده شد.
https://t.me/Aghalimehsaas
⃟🌸 #موسسه #فرهنگی_هنری
#اقالیم_احساس ⃟🌸
https://eitaa.com/joinchat/13960033C9eee94896f