با یه تکه لیمو میشه براحتی پوست تخم مرغ آب پز رو گرفت. تقدیم به کدبانوهای مخاطب کانال آنا وطن آغمیون @ aghmiun

#سرگذشت #برشی_از_یک_زندگی #آقای_عزیزمن #قسمت_بیستوچهار نگاهی به من کرد و گفت : گلنار ؟ تو زیاد می فهمی .. کاش اینطوری نبودی ..برای تو درد سر شده همه دارن ازت سوء استفاده می کنن از جمله من .... گفتم : همه می دونستن که  آقا با عزیز بد رفتاری می کنه حتی یکبار به خاطر من دعواش کرد .. روزی که اومده بودم بالا ببینم شما چرا ناله می کنی همون روز  .. گفت : خوب آره می دونم ازش کینه داره ..آخه خیلی به ما بد کرد ... شیوا یکم سکوت کرد ولی مثل اینکه دلش می خواست با کسی حرف بزنه . یک تیکه چوب بر داشت و همینطور که فرو می کرد زیر هیزم هایی که داشتن می سوختن ..و اونا رو زیر و رو می کرد گفت : سال 1323 بود من اون زمان  پونزده سال داشتم دختر یکی یک دونه ی مردی که بیشترین زمین های اون اطراف مال اون بود .. تعداد زیادی گاو و گوسفند و چند تا آسیاب .. پول از زمین و زمان برامون میومد ..کلی نوکر و کارگر و چوپون داشتیم ..روزی نبود که چند تا خواستگار نداشته باشم .. ولی پدرم راضی نمیشد و کسی رو لایق من نمی دونست ...تا اون زلزله ی وحشتناک توی گرگان اومد و همه چیز رو خراب کرد .. خونه ای که ما توش زندگی می کردیم تک بود و همه آرزو داشتن فقط یکبار توی اون خونه رو  ببینن و با اون زلزله فقط قسمت عقبی که کهنه ساز بود خراب شدو یکی از اون تیر های چوبی سقف افتاد روی سر مادرم وقتی از اون زیر آوردنش بیرون تموم کرده بود .. حال روز من معلوم بود .. خونه ی ما پر بود از کسانی که میومدن برای تسلیت ...روز هفتم که رفته بودیم سر خاک  همینطور که سیاه پوشیده بودم و غصه دار مادرم ،  توی اون شلوغی چشمم افتاد به یک مرد جوون که به من نگاه می کرد ..نگاهی که قلب منو لرزوند و بی اختیار از خودم بی خود شدم .. باور کردنی نبود با همه ی غمی که داشتم نمی تونستم اون نگاه رو فراموش کنم ..حس می کردم مادرم اونو فرستاده تا منو از غصه خلاص کنه .. اونشب عزت الله خان و پدرش مهمون خونه ی ما بودن و همه ی هوش و حواس من دنبال این بود که یک بار دیگه باهاش روبرو بشم ... ولی مرد ها جدا بودن و نتونستم ؛؛ فقط از دور و یواشکی چند بار اونو دیدم ... و اونقدر پرس و جو کردم تا فهمیدم اونو پدرش از تهران  اومدن برای تسلیت .. روز بعد قبل از اینکه من از خواب بیدار بشم سوار کالسکه شدن و رفتن تهران ... نمی تونستم صورتشو از یاد ببرم مدام جلوی چشمم بود و فراموشش نمی کردم .. هر دختری برای خودش رویایی داره و من با دیدن عزت الله خان انگار به همه ی رویا هام رسیده بودم  ... اما یکماه بعد یک روز عمه ام بهم گفت که میخواد از تهران برات خواستگار بیاد .در حالیکه از خوشحالی بال در آورده بودم  دلم شور می زد که نکنه کس دیگه ای باشه ؟ نکنه مجبورم کنن با کسی که دوستش ندارم عروسی کنم؟ چون پدرم به خاطر داد و ستد هایی که می کرد  دوستان زیادی داشت این احتمال میرفت ... اون زمان مادرم دیگه نبود و اختیار زندگی ما افتاده بود دست عمه ام ...که اونم زن سخت گیر و بد خلقی بود که نمی تونستم باهاش درد دل کنم ... حالا اصلا خودمم نمی دونستم چرا من با یک نظر اونقدر دلم پیش اون مرد جوون مونده بود ... کارم شده بود دعا کردن به در گاه خدا و انتظار  ....و  بالاخره روزی رسید که قرار بود خواستگارا از تهران برسن .. همه در تدارک پذیرایی بودن و اینطور که معلوم میشد ؛ باید پدرم  حسابی از اونا رو در وایسی داشته باشه که مرتب میرفت و میومد و سفارش می کرد که چیزی کم و کسر نباشه اما  جرات پرسیدن نداشتم حتی خجالت کشیدم از عمه ام  بپرسم؛؛؛  تا خبر رسید که مهمون ها اومدن و دارن به خونه نزدیک میشن  ..من در حالیکه قلبم بشدت می زد و از هیجان نمی تونستم خودمو جمع و جور کنم از پنجره ی اتاق به در وردی که یک پرده جلوش آویزان بود نگاه می کردم و زیر لب می گفتم : خدایا خودش باشه ..خدایا کمک کن ... عمه و پدرم رفتن به استقبالشون  ..و پرده کنار رفت و  دو تا مرد وارد شدن و پشت سر اونا  چند تا زن و بعدم  طبق رسوم سه مرد که توی مجمعه های بزرگ روی سرشون پیشکش آورده بودن .. یک لحظه امیدم داشت ناامید میشد که عزت الله خان از پشت پرده اومد بیرون .. با دیدنش انگار خدا دنیا رو یکجا به من داد و نفس راحتی کشیدم ..پس اون نگاه های عاشقانه ای که سر خاک به من می کرد همونی بود که فکر کرده بودم و اونم خاطر منو می خواد که از تهران برای خواستگاری من تا گرگان اومده  ؛؛ حس غریبی داشتم  دست و پام سست شده بود دلم می خواست بال در میاوردم و این خوشبختی رو جار می زدم ....... ادامه دارد... @aghmiun

اینجا هم مونیخ آلمان هست که اینهمه برف باریده است .... روسیه، کانادا ، خیلی کشورهای دیگه برف زیادی آمده است.. ما همچنان منتظر بارش برف هستیم، نه از آغمیون خبر بارش برف می آید و نه از دیگر جاها...... در تهران هم که بجای برف ،دود می بارد دعا کنیم انشاالله برف سفید سرتاسر ایران عزیز مان را فرا بگیرد .... @aghmiun

حرم امام رضا (ع): قدیمی ترین عکس که از حرم امام رضا وجود دارد. 📲جناب آقای کریم ساعدی @aghmiun

ببینیم مناظر زیبایی از ورود پرندگان مهاجر به تالاب میانکاله.... یادش بخیر روزگاری که در آغمیون زندگی میکردیم هر سال در فصل معین چند تا لک لک مهاجر هم به روستای ما آغمیون می آمدند و چندین ماه ماندگار می شدند . پایین چاه عمیق مملی اوی ،توی آن خرمن ها دو تا درخت خیلی خیلی بلند وجود داشت چندمتری ارتفاع داشتند آن لک لک ها وقتی می آمدند بالای آن درختان لانه می ساختند و خیلی از اهالی برای تماشا کردن به لک لک ها در خرمن جمع میشدند . واقعا یادش بخیر...... @aghmiun

اینم برای شکمو های کانال مون @aghmiun

    ❇️ « فرجین باغی»    وقتی نوجوان بودیم شاید دوران مدرسه ابتدایی را می خواندیم ، سر کوچه که وای می ایستادیم یا مشغول بازی بودیم ، موقع عصر که هوا روبه تاریکی بود ، پیر مرد موسفید و چابک که قیافه اش جذبه خاصی داشت را هر روز می دیدیم که سوار بر اسب از صحرا برمی گشت و به سمت پایین می رفت . این پیر مرد زحمت کش مرحوم فرج بی غم پدر مرحومین نصیر و رجب و همچنین جناب اقای رمضان بی غم که امسال ماه محرم بعد از چندین سال در مسجد دیدمشان و باهم احوالپرسی هم کردیم ، و فکر کنم که از فرزندان ذکور مرحوم فرج فقط اقا رمضان مانده اند که انشالله زنده باشند همچنین فرزند شان   که مداح باصفا و دارای صدای و لحن و سبک خوب و قابل تحسینی بودند را هم زیارت کردیم و همچنین فرزندان مرحوم اقا نصیر ، اقا منصور و اقا محبوب و... با دیدن هر یک از هم کتی های عزیز م در سفرم به اغمیون بعد از چندین سال تجدید خاطره ای میکردم و بیاد گذشته ها غبطه می خوردم .                                           مرحوم فرج بی غم علاوه بر کار کشاورزی و دامداری ، یک باغ بسیار زیبا و دل انگیز در دامنه کوه ، بیادگار گذاشته است  ، باغی با درختان متنوع میوه در دل دامنه کوه، تصور کنید این پیرمرد شجاع با تحمل چه زحمات پر مشقت ، چنین بهشتی زیبا و دلربا در ان دل صحرا پدید اورده است .بی گمان ماه ها و سال ها تلاش و کار مستمر این مرد سخت چنین نتیجه ای پر بار داده است ، وقتی بعد از سالیان طولانی به همراه برادران مهتابی برای تجدید خاطره به باغ فرج رفتیم و داخل باغ دقایقی قدم زدیم  ، به درختهای تنومند که هر یک هویت و تاریخ کهن اغمیون را به رخ می کشید، تکیه کردیم و نفسی تازه کردیم ، بخوبی جای جای باغ را نگریستیم ، هنر و اندیشه و استقامت مردان زحمت کش این باغ را ستودیم که چگونه و با چه ابزار و الات اولیه چنین باغی را در چنین جایی پدید اورده اند که هنوز هم درختان با قامت بلند ولی نه چندان شاداب خودشان  ، جلوه منحصر به فردی به دشت و دمن و کوه بخشیده اند از ظاهر باغ و درختان وضع مطلوب بنظر نمی رسید  ، همچنانکه در عکس مشاهده می کنید بعضی از درختان تنومند و کهنسال خشکیده یا در حال خشکیدن بود ، که این منظره اصلا قابل توجیه نیست واقعا اگر خدای نکرده اهمال و سهل انگاری در ابیاری و نگهداری این درختان زیبا رخ  دهد ضایعه ای بزرگ به این دشت و دمن زیبا خواهد بود که هیج موقع قابل جبران نیست باور کنید از ته دل عرض میکنم وظیفه همه ما اهالی هست که در زنده نگه داشتن ان باغ و درختان اش از هیچ کوششی دریغ نکنیم هر چند ان ملک مال خانواده بی غم هست ، ولی یادگار گرانبهایی از مردان زحمت کش به کل مردم اغمیون است. اگر در مجلسی یا جایی سخن از زیبایی و دل ارایی و سر سبز بودن روستای کهن اغمیون سر زبان هاست مگر بدون این باغ و باغات زیبا میشود چنین ادعایی کرد این باغات و درختان و پرندگان روی شاخ و برگشان ، سند زیبایی اغمیون ماست . صدای دل انگیز پرندگان روی درختان دقایقی که در باغ بودیم نوازشگر جسم و روح خسته مان بود که از تهران با خود به یدک می کشیدیم در ان چند دقیقه چقدر احساس خوشحالی و شادابی برایمان دست داد که همه انها مرهون ان درختان ایستاده بلند بود که روزگاری مردی مهربان و شجاع با دستان خسته و مهربان خود ، ریشه این درختان را در خاک کرده تا در اینده رهگذری خسته در زیر سایه ان اندکی استراحت کرده و ارام شود . عمو فرج روحت شاد ، ایا روزگار مردانی به پاکی شما بازهم به خود خواهد دید .                                        خستگی مان را در کرده راهی کوه شدیم ، به بالای کوه که رسیدیم ، تازه به عظمت و زیبایی باغ عمو فرج پی بردیم ، از قله کوه به پایین که نگاه می کردیم و باد خنک پاییزی به صورتمان می خورد و صدای چه چه پرندگان صد چندان به زیبای محیط می افزود و اصلا پای پایین رفتن نداشتیم . از قله کوه به اغمیون زیبا ، به ساختمان های مجلل جدیدالاحداث، به باغ های سر سبز تازه که در پیرامون اغمیون احداث شده ، به ارامستان و قطعه شهدا که از ان بالا دیده میشود ، به کروان چایی که خشک و خالی مانده ، به مناره مسجد حضرت ابوالفضل که خود نمایی می کند ، مات و مبهوت نگاه می کردم و نفسم در سینه ام حبس بود ، تمام گذشته ام و خاطراتم ، خاطرات کودکانه ام عین یک فیلم سریع از ذهنم گذشت... آرام آرام به سمت خانه راه افتادیم . ولی به کوه و دشت و دمن زیبا قول دادیم اردیبهشت ماه منتظر ما ن باشند .                                       مخلص محمود اسماعیلی

🔘برادران محترم سیاهی زیارت قبول، التماس دعا، سفربیخطر @aghmiun

🔘هیچ ذوقی به از این نیست که از غایت شوق چشم من گرید و لب‌های تو در خنده شود 🌹 ⭐️هلالی جغتایی 🌼شب بخیر (این صداامروز خاموش شد) @aghmiun

صبح 13 آذر محبت تنها چیزیست که با بخشیدن زیادتر میشود و همیشه لازم نیست چیزهای با ارزش ببخشی تا محبت کرده باشی گاهی لبخند تو😍😊 بهترین محبت است صبحتون بخیر @aghmiun