تصمیمات اشتباهی گرفتیم، در طول روز و شب. ولی مهم این است که بتوانیم با آن تصمیمات کنار بیاییم و به زندگی ادامه بدیم، چون این رسم زنده ماندن است. همانطور که درختان پس از تصمیم خود برای ریختن برگهایشان در پاییز پشیمان می شوند، ولی دیگر تصمیم خود را نمی توانند برگردانند و ما هم با آن وفق مییابیم.
میگفت از درمونده بودن دربیاد
از اون حس که با خودت فکر میکنی تو قفسی در بیا
و این رهایی نیاز به سکوت داره
نیاز داره ببینی حرکت و اومد و رفت آدم های بیرون از قفسه و زندگی های متفاوته
حرکت دنیا و جریان داشتن زندگی و اتفاقات بین هزاراان آدمو حس کن
اون وقته که بعد از این سکوت،گوش هات زندگی رو میشنوه و چشم هات کلیدی که تمام مدت دست خودت بوده رو میبینه
بعد میفهمی که همیشه تنها راه نجات از درموندگی خودای و خلوت با خودت
به عنوان یکی که شاهد ارتباط ها و عشق های آبکی زیادی بوده میگم
هیییچ کدوم از اون احساس های دوران جوانی و نوجوانی که اسمشو میزارید عشق پنهانی و ... ارزش وقتتون رو نداره
ارزش گریه ها و غصه ها و بدبخت شدن شما رو نداره
نکنید با خودتون(:
شاید یه نفر فقط به خاطره شما ادامه میده :)
شاید خودتون ندونید ولی یه نفر به امید شما زندگی میکنه
یه جوری میگن ما سر سفرهی پدر مادر بزرگ شدیم انگار ما زیر کابینت خاله و داییمون بودیم.