هدایت شده از واگویه؛
+این شنبه‌ها هم عجیب ملکوتی شده،صبح‌هایش را با آیماه شروع میکنیم به سمت مکتب تدریسِ استادمان، پس از مباحثه و مجالست با بزرگان و آموختن و نوشتن، میاییم به سمت کتابفروشی
میان قفسه‌ها چرخ میخوریم و ردِ وجودمان را باقی میگذاریم، توی ایستگاه اتوبوس منتظر میشینیم و با اتوبوس‌های خیلی قدیمیِ این خط برمیگردیم در مبدأ و هرکدام به سویی میرویم؛
ولی من مطمئنم این روزهایی که در پی کسب معرفت برای امامیم، این روزهایی که در تلاشیم خودمون و ترمیم کنیم با امام، این روزهایی که جَوِ روحانی جمعِ مکیالی‌ها روی ماهم تأثیر میگذارد و خندانیم جزء روزهای سربازی محسوب میشود [ان شاءالله].
شنبه‌هایی که -قطعا دلتنگشان میشویم-
#واگویه
- از این غم بمیریم رواست!