یکی از سخت ترین دوراهی هایی که خیلی دچارش میشم، دوراهی تبریک گفتن یا نگفتن تولد به آدمهاییه که دیگه جایگاهی توی زندگیم ندارن اما خاطرات و جزئیاتشون توی ذهن من مونده.
مثلا کل دیروز رو یادم بود که تولد کیه ولی خب در نهایت بعد از کلی کلنجار دیدم دلیلی نداره دوباره پیام بدم و بهتره بزارم فکر کنه که هیچوقت یادم نبوده.
یا چند روز دیگه دوباره تولد یکی از کساییه که بدترین آسیب هارو بهم زده و خودم ارتباطمون رو قطع کردم ولی بازم قرار نیست تولدش رو یادم بره. و از خودم میپرسم آیا باید بهش تبریک بگم یا نه؟
احتمالا تبریک برای اینه که به طرف بگی من یادمه. و راستش من خیلی خیلی یادمه ولی خب تو فکر کن نیست. اشکالی نداره.
آدمهای پر ادعا برای من مضحکن. فکر کن سراسر تظاهر و ادعا و در نهایت از درون خالی ترینن✨