در خاتمه همان‌طور که در جلسات متعدّد به آن‌جناب و دیگر مسئولان دولتی یادآور شده و در جلسات عمومی به مردم عزیزمان گوشزد کرده‌ام، رفع تحریمها هر چند از باب رفع ظلم و احقاق حقوق ملّت ایران کار لازمی است، لیکن گشایش اقتصادی و بهبود معیشت و رفع معضلات کنونی جز با جدّی گرفتن و پیگیری همه‌‌جانبه‌ی اقتصاد مقاومتی میسّر نخواهد شـد. امید است که مراقبت شود که این مقصود با جدّیّت تمام دنبال شود و بخصوص به تقویت تولید ملّی توجّه ویژه صورت گیرد و نیز مراقبت فرمایید که وضعیّت پس از برداشته شدن تحریمها، به واردات بی‌رویّه نینجامد، و بخصوص از واردکردن هرگونه مواد مصرفی از آمریکا جدّاً پرهیز شود.   - رهبر شهید. ۲۹ مهرماه ۹۴

#علی_الاصول «گشایش اقتصادی و بهبود معیشت جز با پیگیری همه‌‌جانبه‌ی اقتصاد مقاومتی میسّر نخواهد شـد»

به مناسبت 100 نفری شدن کانال، نفری یه صلوات بفرسین 📿

خدا کند که کسی تیر این‌چنین نخورَد بدون دست به یک لشکر لعین نخورد سه شعبه تا که رها شد نشستم و گفتم خدا کند که به آن چشم نازنین نخورد بدون دست، کسی که تنش پُر از تیر است خدا کند ز بلندی فقط زمین نخورد آه عباسم

کاش یه تاسوعا ما هم پیش عباس باشیم

آزمون فکر کن پهلوان بنی‌هاشم باشی، قد کشیدی یلی شدی تا شمشیر بزنی و از ولیّ خدا دفاع کنی، شاید هم شب‌ها خواب انتقام ماجرای کوچه‌های مدینه را میبینی. حالا که همه رفته‌اند و ولیّ خدا برایش یاوری نمانده، می‌گوید برو آب بیاور... نوشته‌اند وقتی آمد خدمت ابی‌عبدالله (علیه‌السلام) و "قَد ضاقَ صَدری" گفت و اذن میدان خواست، حسین صدای العطش کودکان را نشانش داد و گفت: فَاطلُبْ لِهؤُلاءِ الأطفالِ قَليلاً مِنَ الماء نگفت من پهلوانم. نگفت من بزرگ شده‌ام تا بجنگم. نگفت آمده‌ام اینجا از جان شما دفاع کنم. نگفت جنگیدن من بیشتر به کار شما می‌آید. بی چون و چرا رفت سمت خیمه مشک‌ها. اصلا از اباالفضل (علیه‌السلام) جز این برنمی‌آید. اباالفضل را سه امام تربیت کرده‌اند. می‌داند "امام" یعنی چه. اباالفضل ذوب در ولیّ خداست. درمقابل او اراده‌ای ندارد. جز او نمی‌بیند و نمی‌خواهد ببیند؛ حتی آن لحظه آخر که سرش روی زانوی حسین است. صادق آل محمّد وقتی می‌خواست زیارتش کند، بجای اینکه قربان قد و بالا و روی ماهش برود، با «السلامُ علیک أیها العَبدُ الصالِح المُطیعُ لله و لرسوله و لأمیرالمومنین و الحسن و الحسین» سلامش می‌داد و "نافذ البصیرة و صَلب الإیمان" توصیفش می‌کرد. زین العابدین (علیه‌السلام) اشک می‌ریخت و می‌گفت «رحم الله عمّیَ العباس؛ ایثار کرد و امتحان پس داد و جانش و دستانش را فدای برادرش کرد. خدا هم در عوض دو بال به او داد و منزلتی که همه شهدا به او غبطه میخورند». اباالفضل با خدا بده‌بستان کرد. دستان پهلوانش را گذاشت زمین، خدا هم دستگیرِ خلائق‌ش کرد و شد باب الحوائج. اباالفضل بودنِ اباالفضل، به قد بلند و روی ماهش نبود؛ اباالفضل را ولایت‌مداری‌اش اباالفضل کرد.

کاش مثل عباس بشویم تکیه‌گاه امام‌مان.

شما جایی دیده‌اید امام به مأموم بگوید "جانم فدایت"؟ حسین روز عاشورا به عباس نگاه کرد و گفت "بنفسی أنت"

نمیدانم شاید بخاطر همین است که نوکرهای امام حسین، اباالفضل را جور دیگری دوست دارند. اباالفضل آیینه تمام‌نمای نوکری‌ست.

یا کاشِفَ الکَرب عَن وَجهِ الحُسَین إکشِف کَربي بِحَقِّ أخیکَ الحُسَین

همین دو بیت رو یاد بگیر و خودت رو نجات بده

نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت نه سیدالشهدا بر جدال طاقت داشت هوا زِ باد مخالف چو قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلندمرتبه شاهی زِ صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد