رنج تو زندگی همونقدر اجتنابناپذیره که مثلا کودکبودن اجتنابناپذیره. مگه تو میتونی تو دنیا باشی ولی در یک برههای کودکبودن رو تجربه نکنی. تا کودکی رو هم نگذرونی بزرگ نمیشی
ما یه بار زندگی میکنیم. حالا ممکنه وسط این مسافرت هفتاد هشتاد ساله، به هر دلیلی، تو ایستگاه دهم دوازدهم مثلا دلمون یچیزی بخواد. چرا باید اون چیز اونجا باشه؟ طلب داریم مگه؟
