فقط کاش با اینهمه عقاید سست و ناپایدار وقتی ازتان پرسیده میشود آیا در طرف درست تاریخ ایستادهاید بتوانید با غرور و سربلند بگویید: بله! ما در طرف راست تاریخ ایستادیم و در راهش جنگیدهایم. چون من میدانم که خودم به آیندگان چنین خواهم گفت.
گفتم آیندگان، راستی میدانید که تصمیمهای امروزتان زندگی آیندگان را تشکیل میدهد؟ همانطور که تصمیم نسل قبل ما، مارا اینچنین بدبخت و بیچاره ساخت! کاش دلتان با خودتان صاف باشد، چون با من نیست.
دوست دارم یک مناظره با یکی از این جنگطلبها داشته باشم. بفهمم که آیا واقعا اینجوری فکر میکنه برخاسته از تحقیقات و منطقه یا نه چونکه مدیا بهش میگه این جبهه رو پیش گرفته.
من مخالف چیزی هستم که فکر نکنم بتونم در این پلتفرم اسمش رو بیارم، من مخالف سرسختم، با رهبرش، با مسئولینش و قانون اساسیش بسیار مشکل دارم و برای همهشون هم دلیلهای منطقی دارم و میتونم راجع بهشون صحبت کنم. اما نتونستم خودم رو به جایگزین معرفی شده قانع کنم، نمیدونم چجوری ممکنه سایرین اینهمه قبولشون داشته باشن؟
هرچقدر هم که از ناامیدی و سرخوردگیام از هموطنانم بگم، اما هنوز یکی از آنها هستم. شما مخاطبان عزیز بنده در این پلتفرم نظرات من را میخوانید تا از ما بدانید که این خوب است. اما بدانید من بزدل و ترسو هستم، نمیتوانم به همرزمهایم عقایدم را آزادانه بگویم بدون آنکه حرامزاده و جیرهخور نظام نامیده شوم.
یه نوع شجاعتی هست شاید بشه بهش گفت شجاعت فرهنگی. یعنی اینکه اون عقاید مترقی و ضد ارتجاعی خودت رو بیاری کف جامعه. در جنبش زن زندگی آزادی این بیشتر نمود داشت که حالا مجال بحثاش نیست. اما این شجاعت «وقت تعلیق» نداره. چیز الکی هم نیست. حکومت همیشه از نابودی «قبحها» و تابلوهای فرهنگی خودش ترسیده چون اونهارو نمودی از قدرت و استواری خودش میدونه و تا تونسته از اشتراکاتش با سنت و فرهنگ عامه بهره برده. چرا برخی والدین براشون عادیتره بچهشون بمیره تا اینکه باعث فلان نوع «آبروریزی» نشه؟ تا کِی باید ساکت موند مقابلش؟ جامعه خیلی اومده جلو. ولی همین هم نباید «کافی» تلقی باشه.
-منبع: کانال تلگرامی «دوزخ اما سرد»
