اعتراض من از نفرت نمیاد، از دیدنه. از اینکه بارها و بارها دیدم چطور حقیقت تکهتکه میشه تا توی قالب دلخواه جا بگیره. من نه سادهلوحم، نه ناآگاه. سالها فکر کردم، خوندم، مقایسه کردم. و هر بار به این رسیدم که مشکل، ندانستن نیست؛ نخواستنه. نخواستنِ شنیدنِ صدایی که با روایت آماده فرق داره.
من با دین، باور، یا معنا دشمنی ندارم. مسئلهام جاییه که اینها تبدیل میشن به ابزار. جایی که هر سوالی میشه تهدید، هر تردیدی میشه جرم. من باور دارم اگر چیزی حقیقت داشته باشه، از سوال نمیترسه. از فکر کردن نمیترسه. از انسانِ زنده و پرسشگر نمیترسه.
فقط امیدوارم باورهات ارزش این تندیِ بامن رو داشته باشه. هرچند من سعی کردم تو زمین بازی شما احترام هارو حفظ کنم و متمدنانه از مخالفتم صحبت کنم ولی راهی که شما پیش گرفتی جای خوبی نمیره.
وقتی امکان نقد واقعی وجود نداره، اشتباهها اصلاح نمیشن، فقط پنهان میشن. نتیجهاش بیاعتمادی گسترده، مهاجرت فکری و فرسودگی جمعیست. جامعهای که مدام از آن «تحمل» خواسته میشه، دیر یا زود توانش رو از دست میده.
اصرار بر روایتهای رسمی، بدون پاسخگویی و شفافیت، نه انسجام میسازه و نه ثبات؛ فقط فاصله را بیشتر میکنه. ثبات با حذف صداها بهدست نمیآد، با شنیدهشدن تازه شروع میشه.
