البته اینم بگم که اصلا روال دنیا همین‌ها

تا تو تک تک ترس هات رو زندگی نکنی و تک تک حسرت ها و سختی ها رو نچشی و به نقطه ای نرسی که بفهمی فقط تو تنها نیستی و هر نقطه این درد خود درمان همین بساط

چون ماها با علم به اینها انتخاب کردیم

اختیاری داریم که خودمون انتخابش کنیم ولی در عین حال اختیار ما تحت اختیار

البته من هم مثل شماها فقط اگاهم ولی باور ندارم که وضعم اینه

ما تا زمانی که تک تک آگاهی هامون برامون باور نشه تو سیاه چاله های ناامیدی هامون دست و پا میزنیم

البته که امید محرک ماست و ناامیدی دکمه توقف‌مون

برای همینه که امید انقدر مقدس و پاکه

و اون زشت و پلید و تاریک

و آدمیزاد ناامید در حال درجا زدن

اوووف

خیلی بده که خیلی میدونی