خانهی خدا را دیدهاید؟
از پشت قاب تلویزیون که خوب نگاه کنیم می بینیم خانهی خدا چقدر بزرگ است، چقدر وسعت دارد، چقدر پهناور است که تمام بشریت را با تمام تفاوتهایش در خود جای میدهم؛
از ان عرب گرفته تا ان عجم، از ان عجم تا ان آفریقایی،
چه ملت هایی که با رسوم های متعدد می آیند ولی آنجا جامعه یک دست به تن می کنند،
چه زبان و لحجه هایی که انجا همه یک زبان شده و نام الله از زبانشان نمی افتد،
چه رنگ و نژادها که آنجا رنگ می بازند،
چه شکل و شمایل و تیپهایی که همه در پشت در جا می ماند،
چه مِنیتهایی که فرو می شکنند،
آنجا تفاوت نیست بین فقیر و غنی آنجا همه تهی هستند کسی مالی در دست ندارد،
همه فقط یک خودشان هستند و خودشان و نه بیشتر،
آنجایی جایی است که همه را با یک نگاه سنجش می کنند، جایی که فقط انسان بودن ملاک است و نه غیر ان، یک جایی که برای همهی انهایی که رفتند، بودند، آمدند و می روند و می آیند جا هست برای همه . .
آنجا همه به یک قبله می ایستند، به دور یک خانه طواف می کنند، آنجا معنی آیه اول توحید رنگ پیدا میکند و همه زمزمه کنان میگویند:
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ﴿۱﴾
و خدا و عبود می شود یکی و همه می گویند یگانه خدا فقط اوست،
به راستی که شاید تفسیر این دیدار این باشد که باید ملتها به دور از رنگها، آیینها، نژادها، رسومها، فرهنگها و به دور از همهی آنچه که اختلاف می اندازه بینمان باید متحدالشکل شوند و به یگانگی معبودشان شهادت دهند . .
⁰⁴.⁰⁹.²¹ | الف.سین.رآ |
#جایی_برای_همه
