خسرو شکیبایی حرف قشنگی میزنه: «عمر با ارزش ترین داراییِ آدمه، اگه کسی برات وقت گذاشت، یعنی داره از ارزشمندترین و غیرقابل تکرارترین چیزی که داره، خرجت می کنه! پس قدرشو بدون...!»

گرچه دوریم به یاد توسخن می گوییم بُعد منزل نَبُوَد در سفر روحانی - اربعین‌

داشتم به این فکر میکردم که چقدر عمرم ادمی کمِ؛ انقدر کم که شاید به ۱ سوم اونچه که دوست داره برسه!

چجوری واقعا میشه ی عمر‌مفید داشت لااقل خیرمون به کسی نرسید به خودمون برسه!!

می دونید واقعا عمر با برکت خیلی مهمِ، خیلی مهم؛ ببینید همه عمر می کنند چه زیاد و چه کنم ولی طولش مهم نیست، عرضش مهمِ!

این مهم که فردا روزی که مردید، از شما با چه عنوانی یاد بشه؟

من نمیگم برید وزیر و رئیس بشید نه اینها که بازی زندگی میگم تحت هر عنوانی که الان هستید به صورت هر شکلی که در زندگی هستید چه در جامعه کوچک خانواده و چه در جامعه بزرگ ادمها از نقش و مسئولیتی که دارید، سعی کنید خوب از پسش بر بیایید! حالا می خواهد فرزند ی خانواده بودن تا دانش آموزش و شاگرد بودن و نشستن پشت میز مدرسه بگیر تا رئیس ی اداره بودن و تکیه زدن به صندلی ریاست...

یه جوری باشید که حداقل دیگر راضی که هیچی لااقل خودتون از خودتون راضی باشید اخ ادمی که نمی تونه بنده خدا رو راضی کنه که اگر الان به همین مردم نگاه کنی می بینی از خدا هم راضی نیستند برای همین میگم لااقل خودتون از خودتون راضی باشید!

آیا منطقی نیست؟؟

بر اساس تجربه با خارجی ادم ازدواج نکنید، بخدا ی چالش هایی در زندگی دارید اصلا به مغزتون خطور نمیکنه که...!

ی سرویس خیار خوری می خواهم جهت شکوندن از برای تمدد اعصاب 😀

سر به زیر و ساکت و بی دست و پا میرفت دل یک نظر روی تو را دید و حواسش پرت شد ...