کاشکی همش خواب بود، یک کابوس بود...

منم منم پدرجان، من حاضر بودم بمیرم یک تاره مو از سرشون کم نشه...

تو چرا به روی شانه هایی؟؟ مگر نه آنکه به وقت سخت عصا نگرفتی به دست؟؟

ما پیر می شویم زیر بار غم تو، به والله که طاقت ندارد شانه‌های ما، داغت انقدر سنگین است که کمر می شکند...

چرا همه چیز شبیه روزهای اولی که اقا رو از دست دادیم؟؟

کلمه پیدا نمی‌کنید نه؟ حروف خار و ذلیل هستند و کلمات حقیرترین و آواها بی صداترین ..

نمیشه بخدا نمیشه سخته درد داره سنگینه در بیان نمیگنجه فقط تکه‌ای از وجود ما دیگه نیست!

می دونید این روزها خیلی این جمله ها رو می شنوم که میگند: نه اقا نرفته، اقا هستش، اقا شهید شدن الان دستشون باز تره، حضورشون پررنگ تره، بیشتر مراقب مون هستند و... ولی این تسلا نیست که منم ميدونم، منم باور دارم ولی الان من عزادارم، عزادار امامم

تو رفتی؛ اما ما زنده ما ندیم...

من خود به چشم خویشتن دیدم، که جانم می رود..

پشت سر تشییع تو روح و روانم می‌رود.