ما پیر می شویم زیر بار غم تو، به والله که طاقت ندارد شانه‌های ما، داغت انقدر سنگین است که کمر می شکند...

چرا همه چیز شبیه روزهای اولی که اقا رو از دست دادیم؟؟

کلمه پیدا نمی‌کنید نه؟ حروف خار و ذلیل هستند و کلمات حقیرترین و آواها بی صداترین ..

نمیشه بخدا نمیشه سخته درد داره سنگینه در بیان نمیگنجه فقط تکه‌ای از وجود ما دیگه نیست!

می دونید این روزها خیلی این جمله ها رو می شنوم که میگند: نه اقا نرفته، اقا هستش، اقا شهید شدن الان دستشون باز تره، حضورشون پررنگ تره، بیشتر مراقب مون هستند و... ولی این تسلا نیست که منم ميدونم، منم باور دارم ولی الان من عزادارم، عزادار امامم

تو رفتی؛ اما ما زنده ما ندیم...

من خود به چشم خویشتن دیدم، که جانم می رود..

پشت سر تشییع تو روح و روانم می‌رود.

گفتم از غم تو بمیرم، توان نبود؛ ما را به سختی جانی خود گمان نبود.. _ما اصلا دنیای بدون شما رو تصویر نمی‌کردیم که

آقاجون یِ چیزی بگم؟ میگم که خوش به حال اون شهدایی که رفتند و ندیدن نبود شما رو، اونها زرنگ بودن آقاجون نه نتها رفتن شما رو ندیدن بلکه الان دارید دیدار تازه می کنید، اونها جان‌شون فدا کردن ..

_ گر مرگ در آن سلام باشد؛ باشد!