از جمله نواسخ (عوامل تغییردهنده) نیز «افعال ناقصه» و «افعال مقاربه» هستند. این افعال بر مبتدا و خبر وارد می‌شوند و اعراب دوم (خبر) را از حالت رفع به نصب تغییر می‌دهند، برخلاف حروف مشبه بالفعل. اولین جزء (مبتدا) پس از ورود این افعال، «اسم آنها» و دومین جزء (خبر) «خبر آنها» نامیده می‌شود. توضیح این مطلب آنکه جمله «کان الله علیّا» در اصل «الله علیّ» بوده است. سپس «کان» بر آن وارد شد و خبر را منصوب کرد. بنابراین، جزء مرفوع پس از آن، «اسم کان» و جزء منصوب، «خبر کان» نامیده می‌شود. این افعال بسیارند که مشهورترین آنها عبارتند از: * از افعال ناقصه: کان، لَیس، صار، أَصْبَحَ، أضْحَى، أمسى، ظلّ، بات، زال، دام. * از افعال مقاربه: کاد، عَسَى، طَفِقَ، أَخَذَ. و پوشیده نیست که معانی این افعال همگی با جزء مرفوع (اسمشان) به تنهایی ناقص است؛ یعنی باید جزء منصوب (خبرشان) ذکر شود تا معانی آنها کامل گردد. --- توضیح به زبان ساده: این متن به قواعدی در زبان عربی می‌پردازد که ساختار جملات اسمیه را تغییر می‌دهند. 1. جملۀ اسمیه اصلی: یک جمله اسمیه ساده از دو بخش اصلی تشکیل شده است: مبتدا (مسندالیه) که معمولاً مرفوع است و خبر (مسند) که آن هم مرفوع است. مانند: «اللهُ عَلیٌّ» (خبر «علیّ» مرفوع است). 2. ورود افعال ناقصه و مقاربه: وقتی یکی از این افعال (مانند «کان»، «أصبح»، «کاد» و ...) به ابتدای این جمله اضافه می‌شود، نقش دستوری اجزای جمله را تغییر می‌دهد: * مبتدا تبدیل به «اسم» آن فعل می‌شود و همچنان مرفوع باقی می‌ماند. * خبر تبدیل به «خبر» آن فعل می‌شود و منصوب می‌گردد. * مثال: «کانَ اللهُ عَلِیًّا» * «کان»: فعل ناقص * «اللهُ»: اسم کان مرفوع * «علیًّا»: خبر کان منصوب 3. چرا «ناقصه»؟ این افعال را «ناقص» (ناتمام) می‌نامند زیرا معنای آنها بدون ذکر «خبر» کامل نمی‌شود. مثلاً گفتن «کان اللهُ» (خدا بود) ناتمام است و باید گفت خدا چگونه بود یا چه بود: «کان اللهُ علیًّا» (خدا بلندمرتبه بود). 4. معنای «مقاربه»: افعال مقاربه (مانند «کاد» و «عسى») برای بیان نزدیک بودن وقوع یک عمل به کار می‌روند. مانند: «کادَ قَلْبُهُ یَنْفَطِرُ» (نزدیک بود دلش بترکد). این افعال نیز مانند افعال ناقصه، اسم (مرفوع) و خبر (منصوب) می‌گیرند. خلاصه: افعال ناقصه و مقاربه، با ورود به یک جمله اسمیه، باعث می‌شوند که «خبر» اصلی جمله از حالت رفع به نصب تغییر کند و نام جدیدی (اسم فعل و خبر فعل) بگیرد. انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

### ۱. عمل الأفعال الناقصة وأفعال المقاربة (کارکرد افعال ناقصه و افعال مقاربه) پاسخ: این افعال وقتی وارد جمله می‌شوند: - اسم خود را مرفوع می‌کنند - خبر خود را منصوب می‌کنند --- ### ۲. تغییر جملات مطابق الگو | الجملة الأصلية | الفعل الداخل | الجملة بعد التغيير | | :--- | :--- | :--- | | هُوَ مُسْلِمٌ | (أَصْبَحَ) | أَصْبَحَ مُسْلِمًا | | اللَّهُ يَعْفُو عَنْكَ | (عَسَى) | عَسَى اللَّهُ أَنْ يَعْفُوَ عَنْكَ | | هِيَ مَسْرُورَةٌ | (أَضْحَى) | أَضْحَتْ مَسْرُورَةً | | صَوْتُهَا مُنْقَطِعٌ | (أَمْسَى) | أَمْسَى صَوْتُهَا مُنْقَطِعًا | | هِيَ تَبْكِي | (أَخَذَ) | أَخَذَتْ تَبْكِي | | قَلْبُهُ يَنْفَطِرُ | (كَادَ) | كَادَ قَلْبُهُ يَنْفَطِرُ | | أَنَا مَهْمُومٌ | (بَاتَ) | بِتُّ مَهْمُومًا | --- ### ۳. اعراب جملات أ. «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ» (سوره شوری، آیه ۱۱) - لَيْسَ: فعل ماضی ناقص از افعال ناقصه. - کَمِثْلِهِ: خبر «لَیس» (جایگاه اعرابی: منصوب). (شبه جمله «کـ» + «مثل» + ضمیر «ه») - شَيْءٌ: اسم «لَیس» (جایگاه اعرابی: مرفوع). ترجمه و توضیح: «هیچ چیز مانند او نیست». «لَیس» وارد شده و «شئی» را که در اصل مبتدا بود، به عنوان اسم خود مرفوع کرده و «کمثله» را به عنوان خبر خود منصوب کرده است. ب. «کَادَ الْفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْرًا» - کَادَ: فعل ماضی از افعال مقاربه. - الْفَقْرُ: اسم «کَاد» (جایگاه اعرابی: مرفوع). - أَنْ: حرف مصدری. - يَكُونَ: فعل مضارع ناقص (منصوب بـ «أَنْ»). - کُفْرًا: خبر «يَکُون» (جایگاه اعرابی: منصوب). ترجمه و توضیح: «نزدیک بود که فقر، کفر شود». «کاد» وارد شده و «الفقر» را به عنوان اسم خود مرفوع کرده و جمله «أن یکون کفراً» را به عنوان خبر خود منصوب کرده است. انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

* أَخَذَتْ: شروع کرد (و نشان دهنده آغاز یک عمل است). * أَصْبَحَ، أَضْحَى، أَمْسَى: (به ترتیب) صبح کرد، چاشت کرد، شام کرد. این افعال نشان دهنده "شدن" و گذر زمان هستند. * أُوََدِّهَا: او را زنده به گور کنم. * بِتُّ مَهْمُومًا: تمام شب را غمگین بودم. * تَظَلُّ مَحْزُونًا: تمام روز غمگین می‌مانی. * الْجَارِيَةُ: دختر. * الْحُلِيُّ: زیورآلات (جمع "حلی"). * طَفِقَ: شروع کرد (و نشان دهنده آغاز یک عمل است). * عَسَى: امید است، باشد که (و نشان دهنده امید و آرزو است). * الْغَابِرُ: گذشته. * فَاضَتْ عَيْنُهُ: چشمش لبریز از اشک شد. * كَادَ: نزدیک بود (و نشان دهنده نزدیکی وقوع عملی است). * مَا زَالَ: پیوسته بود (و نشان دهنده تداوم و استمرار است). * مَنْكُوسَةً: وارونه. * يَنْفَطِرُ: می‌ترکد، می‌شکافد. انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

درس نهم 👇

آه از جوانان قم! سپس دعبل خزاعی قصیده‌ای در مورد امام علی بن موسی الرضا سرود. پس به مرو رفت و به زیارتش شتافت. و گفت: ای پسر رسول خدا! من در مورد تو قصیده‌ای سروده‌ام و با خود عهد کرده‌ام که آن را پیش از تو برای هیچ‌کس نخوانم. امام فرمود: بیاورش. پس قصیده را برایش خواند: "مدارس آیات خلت عن تلاوة..." تا آخر آن. سپس رضا (ع) پس از پایان خواندن قصیده توسط دعبل برخاست و به او دستور داد از جای خود حرکت نکند و به داخل خانه رفت. پس از ساعتی، خدمتکار به سوی او آمد با صد دینار رضوی. به او گفت: آقایم می‌فرماید: این را برای هزینه‌های خودت قرار بده. دعبل گفت: به خدا سوگند من برای این نیامده‌ام و این قصیده را از روی طمع چیزی که به من برسد نگفته‌ام. پس دعبل کیسه پول را پس فرستاد و تقاضای یک قبضه (دست) از لباس‌های رضا (ع) کرد تا به آن تبرک جوید و شرافتمند شود. پس رضا (ع) همراه کیسه پول، یک قباء از خز برایش فرستاد و به خدمتکار گفت: به او بگو این کیسه را بگیر چون به آن نیاز پیدا خواهی کرد. پس دعبل کیسه و قباء را گرفت و بازگشت. و دعبل از مرو با کاروانی حرکت کرد تا به قم رسید. مردم قم از او خواستند که قصیده را برایشان بخواند. پس به آنان دستور داد در مسجد جامع جمع شوند. وقتی جمع شدند، او بر منبر رفت و قصیده را خواند و مردم پول زیادی به او دادند. و خبر قباء به آنان رسید. از او خواستند که آن را به هزار دینار به آنها بفروشد، اما او امتناع کرد. به او گفتند: پس قسمتی از آن را به هزار دینار به ما بفروش، که او باز هم رد کرد. و از قم بیرون رفت. وقتی از شهر خارج شد، گروهی از جوانان عرب به او رسیدند و قباء را از او گرفتند. پس دعبل به قم بازگشت و از آنان خواست که قباء را به او بازگردانند. جوانان از این کار خودداری کردند و بزرگان را در مورد آن نافرمانی کردند. به دعبل گفتند: قسم به آن کسی که زنده می‌کند و می‌میراند، راهی برای بازپس‌گیری قباء نداری. قیمت آن را بگیر، هزار دینار. اما او امتناع کرد. وقتی از بازگرداندن قباء توسط آنان ناامید شد، از آنان خواست که مقداری از آن را به او بدهند. آنان این درخواست را پذیرفتند و مقداری از آن را به او دادند و هزار دینار هم به او پرداختند. پس او به سرزمین خود بازگشت. انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

توقف‌ای بر قواعد دستور زبان اگر به کلمه «قصیده» در جمله «أنشأ دعبل قصيدة» توجه کنیم، آن را اسمی منصوب می‌یابیم که فعل بر آن واقع شده است. این در دستور زبان «مفعول‌به» نامیده می‌شود و به اختصار «مفعول» گفته می‌شود. اصل در مفعول این است که پس از فعل و فاعل قرار گیرد، همان‌طور که در مثال آمده است. اما گاهی از این اصل صرف‌نظر می‌شود. در این حالت مفعول بر فاعل مقدم می‌شود و گفته می‌شود: «أنشأ قصيدة دعبل»، یا بر فعل و فاعل вместе مقدم می‌شود و گفته می‌شود: «قصيدة أنشأ دعبل». این به دلایل دستوری یا بلاغی است که در جلسات آینده، ان‌شاءالله تعالی، آن‌ها را خواهید شناخت. همچنین اصل بر ذکر کردن مفعول است، اما گاهی ذکر نمی‌شود؛ یا به دلیل معلوم بودن، مانند وقتی که می‌گوییم «فَرَفَضَ» یعنی «فروش را رد کرد»، یا به دلیل اینکه مقصود نباشد، مانند وقتی که می‌گوییم «الذي يُحيي ويميت» (آنکه زنده می‌کند و می‌میراند). شایان ذکر است که برخی از افعال به بیش از یک مفعول متعدی می‌شوند، مانند وقتی که می‌گوییم «أعطوه مالاً» که «الهاء» (ضمیر او) مفعول اول فعل و «مالاً» مفعول دوم آن است. --- توضیحات آموزشی: این متن به توضیح چند مفهوم مهم در دستور زبان عربی می‌پردازد: ۱. مفعول‌به (المفعول به): * تعریف: اسمی است که فعل بر آن واقع می‌شود و عمل فعل به آن می‌رسد. به عبارت ساده‌تر، چیزی یا کسی است که کار بر روی آن انجام می‌گیرد. * علامت: در حالت عادی منصوب است (حرف پایان آن با فتحه یا الف و ... خوانده می‌شود). * مثال: در جمله «كَتَبَ الطَّالِبُ دُرْساً» (دانشجو درسی را نوشت)، کلمه «دُرْساً» مفعول‌به است. ۲. جایگاه معمول مفعول: * ترتیب معمول اجزای جمله در عربی این است: فعل → فاعل → مفعول * مثال: «قَرَأَ الْوَلَدُ الْكِتَابَ» (پسرک کتاب را خواند). ۳. تقدیم مفعول (جابجایی جایگاه): * گاهی برای اهداف بلاغی یا تاکیدی، مفعول از جایگاه معمول خود جلوتر می‌آید. * این جابجایی می‌تواند به اشکال زیر باشد: * تقدیم مفعول بر فاعل: «قَرَأَ الْكِتَابَ الْوَلَدُ» (کتاب را پسرک خواند). در اینجا توجه شنونده بیشتر به «کتاب» جلب می‌شود. * تقدیم مفعول بر فاعل و فعل: «الْكِتَابَ قَرَأَ الْوَلَدُ» (کتاب را پسرک خواند). این تاکید حتی بیشتر است. ۴. حذف مفعول: * گاهی مفعول در جمله ذکر نمی‌شود. این اتفاق در دو حالت اصلی می‌افتد: * وقتی مفعول معلوم و واضح باشد: مانند فعل «فَرَفَضَ» در داستان که منظور «رفض البيع» (فروش را رد کرد) است. * وقتی مفعول مورد نظر گوینده نباشد: مانند عبارت «الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ» (آنکه زنده می‌کند و می‌میراند). در اینجا مشخص نیست که «چه کسی» را زنده یا میراند می‌کند و اصلًا منظور گوینده نیز مشخص کردن آن نیست. ۵. افعال دو مفعولی (أفعال متعدی إلی مفعولین): * برخی افعال به طور طبیعی به دو مفعول نیاز دارند تا معنای جمله کامل شود. * مثال کلیدی: فعل «أَعْطَى» (داد). * این فعل هم به شخصی که به او داده می‌شود نیاز دارد (مفعول اول) و هم به چیزی که داده می‌شود (مفعول دوم). * مثال: «أَعْطَى الأُسْتَاذُ الطَّالِبَ جَائِزَةً» (استاد به دانشجو جایزه داد). * «الطَّالِبَ»: مفعول اول (ضمیر یا شخصی که کار بر روی او انجام شده - در اینجا به او داده شده). * «جَائِزَةً»: مفعول دوم (چیزی که عمل دادن بر روی آن انجام شده). انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

### ۱. تعریف مفعول‌به و مثال برای آن: تعریف: المفعول به هو الاسم المنصوب الذي يقع عليه فعل الفاعل. مثال: في جملة "قرأ الطالبُ الكتابَ"، كلمة "الكتابَ" هي المفعول به. --- ### ۲. تعیین مفعول‌به در جملات داده شده: ۱. سأله أهل قم - المفعول به: الهاء في "سأله" (تعود إلى دعبل). ۲. فرد دعبل الصرة وسأل ثوبًا - المفعول به: ثوبًا ۳. إنا أعطيناك الكوثر - المفعول به: الكوثر ۴. أعطوه بعضها ودفعوا إليه ألف دينار - المفعول به: الهاء في "أعطوه" و ألف دينار ۵. الشيطان يعدكم الفقر - المفعول به: الفقر ۶. اهدنا الصراط المستقيم - المفعول به: الصراط المستقيم ۷. إياك نعبد وإياك نستعين - المفعول به: إياك (في كلا الجملتين) ۸. فلما اجتمعوا صعد المنبر فأنشد القصيدة - المفعول به: القصيدة --- ### ۳. دلیل حذف مفعول‌به در جملات زیر: ۱. وكلوا واشربوا ولا تسرفوا - السبب: حذف المفعول به لعلم المخاطبين به. (مفعول‌به حذف شده چون مخاطبان می‌دانند منظور از «بخورید» و «بیاشامید» چیست.) ۲. هل يستوي الذين يعلمون والذين لا يعلمون - السبب: لفعل "يستوي" لا يحتاج إلى مفعول به محدد. (فعل «یستوی» به مفعول‌به مشخصی نیاز ندارد و برابری به طور کلی منظور است.) انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

ترجمه واژه‌ها و ترکیب‌ها به فارسی: - أحداث: جمع «حَدَث» به معنای جوان و نوجوان است. - جُبَّةُ خَز: عبایی از حریر یا یک قبا از جنس پارچه ابریشمی. - دنانير رضوية: سکه‌های طلایی که به نام امام رضا(ع) ضرب شده بودند. - رَفَضَ: نپذیرفت، رد کرد. - الصرة: کیسه پارچه‌ای که پول را در آن جمع می‌کنند. - النفقة: هزینه، پولی که خرج می‌شود. - هات: بده، بیاور (در اینجا به معنای "بخوان" یا "بیان کن" است). انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

درس دهم 👇

بخشش زیبا در مدینه مردی از نوادگان عمر بن خطاب بود که به ابوالحسن موسی(ع) آزار می‌رساند و هرگاه او را می‌دید، به ناسزاگویی می‌پرداخت و علی(ع) را دشنام می‌داد. روزی یکی از نزدیکان ابوالحسن به او گفت: «اجازه بده این فاجر (شرور) را بکشیم.» اما او آنان را به شدت از این کار منع کرد و با قاطعیت بازداشت و فرمود: «شکیبایی کنید.» سپس از آن مرد عمری پرس‌وجو کرد. به او گفته شد: «او در یکی از مناطق اطراف مدینه کشاورزی می‌کند.» پس ابوالحسن سوار بر مرکبش به سوی او رفت. او را در مزرعه‌اش یافت. ابوالحسن(ع) سوار بر الاغش وارد مزرعه شد. عمری فریاد زد: «زراعت ما را لگدمال نکن!» اما ابوالحسن(ع) همچنان با الاغش روی زراعت راه رفت تا به او رسید. سپس از مرکب پیاده شد و در کنار او، مانند یک دوست صمیمی نشست و بسیار به او محبت کرد و پرسید: «چقدر برای این زراعت‌ات هزینه کرده‌ای؟» عمری گفت: «صد دینار.» ابوالحسن پرسید: «امیدواری چقدر به دست آوری؟» گفت: «دویست دینار.» آنگاه ابوالحسن(ع) کیسه‌ای بیرون آورد که در آن سیصد دینار بود و به او فرمود: «این زراعت تو به همان حالت باقی است (و آسیبی ندیده) و خداوند در آن، روزی‌ای که امید داری به تو عطا خواهد کرد.» مرد برخاست و شروع کرد بارها و بارها سر ابوالحسن(ع) را ببوسد و از او خواست که از اهانتش درگذرد. ابوالحسن(ع) به او لبخندی زد و با بخششی زیبا از او درگذشت. ابوالحسن(ع) به مسجد رفت. آن مرد در مسجد نشسته بود. نگاهی به ابوالحسن(ع) کرد و گفت: «خداوند بهتر می‌داند رسالتش را کجا قرار دهد.» (اشاره به آیه ۱۲۴ سوره انعام) یارانش به سوی او هجوم بردند و گفتند: «داستان تو چیست؟! مگر تو چنین اعتقادی درباره ابوالحسن نداشتی؟» او به آنان گفت: «اکنون آنچه گفتم شنیدید. من به عقب برنمی‌گردم (و از گفته‌ام کوتاه نمی‌آیم).» و شروع کرد برای ابوالحسن(ع) دعا کردن. انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

توقفی بر قواعد دستوری از جمله منصوبات، چیزی است که «مفعول مطلق» نامیده می‌شود. آن مصدری است منصوب که از لفظ فعل پیش از خود گرفته شده است؛ مانند «جُلسَة» در گفتار ما «جَلَسَ عِنْدَهُ جُلْسَةَ الصَّدِيقِ». مفعول مطلق یا فعل را تأکید می‌کند، یا نوع آن را بیان می‌نماید، یا تعداد آن را. شرح این مطلب آنکه، برای مثال گفتن تو «جَلَسْتُ» (نشستم) فقط نشان می‌دهد که تو نشستن را به خودت نسبت داده‌ای. اما اینکه آیا در نشستن تو شکی نیست، یا چگونه نشستی، یا چند بار نشستی، هیچ‌یک از اینها از این جمله فهمیده نمی‌شود، برخلاف وقتی که بگویی: «جَلَسْتُ جُلُوسًا» (به طور قطع نشستم - برای تأکید) یا «جَلَسْتُ جُلْسَةَ الصَّدِيقِ» (نشستن دوستانه‌ای داشتم - برای بیان نوع) یا «جَلَسْتُ جَلْسَتَیْنِ» (دو بار نشستم - برای بیان عدد). --- توضیح مفعول مطلق: مفعول مطلق یکی از مفعول‌ها در زبان عربی است و نقش مهمی در تکمیل معنای فعل دارد. تعریف: مفعول مطلق مصدری است منصوب که از همان ریشه فعل قبل از خودش گرفته شده و برای یکی از سه هدف اصلی زیر می‌آید. انواع و اهداف مفعول مطلق: ۱. تأکید کردن عمل فعل (تَأْكِيدُ حُدُوثِ الْفِعْلِ) - مثال: «ضَرَبْتُ ضَرْبًا» (من زدم، واقعاً زدم). در اینجا «ضرباً» مفعول مطلق است و فقط تأکید می‌کند که عمل زدن واقعاً اتفاق افتاده است. ۲. بیان کردن نوع عمل (بَيَانُ نَوْعِ الْفِعْلِ) - مثال: «جَلَسْتُ جُلْسَةَ الْوَاثِقِ» (من مانند فرد مطمئنی نشستم). در اینجا «جُلسَةَ» مفعول مطلق است و نوع نشستن را مشخص می‌کند. - مثال متن: «جَلَسَ عِنْدَهُ جُلْسَةَ الصَّدِيقِ الْحَمِيمِ» (در کنار او مانند یک دوست صمیمی نشست). «جُلسَةَ» مفعول مطلق است و نشان می‌دهد نوع نشستن امام(ع) چگونه بوده است. ۳. بیان کردن تعداد عمل (بَيَانُ عَدَدِ الْفِعْلِ) - مثال: «ضَرَبْتُهُ ضَرْبَتَیْنِ» (دو بار او را زدم). در اینجا «ضربتین» مفعول مطلق است و تعداد دفعات زدن را نشان می‌دهد. نکته مهم: مفعول مطلق حتماً باید از لحاظ ریشه با فعل خود هم‌خانواده باشد (مانند جلس - جلسة). انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos

تمرینات دستوری ۱. تعریف مفعول مطلق و مثال برای آن: * تعریف: المفعول المطلق هو مصدر منصوب يُذكَر بعد فعل من لفظه، لتأكيد الفعل أو بيان نوعه أو عدده. * مثال: «ضَرَبَ الْوَلَدُ ضَرْبًا» (پسر زد، واقعاً زد). در اینجا «ضرباً» مفعول مطلق است که برای تأکید عمل زدن آمده است. --- ۲. استخراج مفعول مطلق از جملات زیر: ۱. نهاهم عن ذلك نهياً شديداً. * المفعول المطلق: نهياً ۲. وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا * المفعول المطلق: ترتیلاً ۳. فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا * المفعول المطلق: صبراً ۴. إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا * المفعول المطلق: فتحاً ۵. وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسَى تَكْلِيمًا * المفعول المطلق: تکلیماً ۶. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا * المفعول المطلق: تسلیماً ۷. الْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ * المفعول المطلق: مَرَّ ۸. مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةَ جَاهِلِيَّةٍ * المفعول المطلق: مِيتَةَ ۹. ...لَأَضِجَّنَّ إِلَيْكَ بَيْنَ أَهْلِهَا ضَجِيجَ الْآمِلِينَ وَلَأَصْرُخَنَّ إِلَيْكَ صُرَاخَ الْمُسْتَصْرِخِينَ وَلَأَبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بُكَاءَ الْفَاقِدِينَ * المفعول المطلق: ضَجِيجَ - صُرَاخَ - بُكَاءَ انتشار با ذکر صلوات و منبع جایز است https://eitaa.com/alfosoos