ابوطفیل نقل می‌کرد:
علی را دیدم،
یتیمان را صدا می‌زد
و به آن ها عسل می‌خوراند؛
تا جایی که بعضی اصحاب او می‌گفتند:
لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ يَتِيماً
دوست داشتیم ما هم یتیم بود...
المناقب، ج۲، ص۷۵
امیر المومنین فرمود:
سه گروه بر جنگ صبر و استقامت می‌کنند
اول کسانی که دین را فهمیده باشند
دوم کسانی که بر حرمت(ناموس) خود غیرت دارند
سوم کسانی که ذلت پذیر نیستند و زیر بار ظلم نمی‌روند.
پدرمان امیرالمومنین فرمود؛
"اگر کوهها از جا بجنبند، تو ثابت باش. دندان برهم بفشار. سر خود به خدا بسپار. قدمهایت را بر زمین محکم کن، دیده به آخر لشگر دشمن بینداز. بدان که پیـروزى از جانب خداى سـبحان است"
امیرالمؤمنین علی عليه‌السلام: مرگ، طلب کننده و طلب شونده است؛ نه کسانی که در مکانی اقامت دارند از چنگش در امانند و نه کسانی که فرار می‌کنند از آن می‌رهند. پس توشه برگیرید و تکیه (بر دنیا) نکنید، چرا که از مرگ گریزی نیست. اگر کشته/شهید نشوید خواهید مرد و سوگند به آنکه جان علی در دست اوست، هزار ضربه شمشیر بر سر، آسان‌تر از مردن در بستر است.
(بحارالانوار جلد۹۷ ص۱۱)
قال الإمام الحسين عليه السلام:
«إني لا أرى الموتَ إلا سعادةً، ولا الحياةَ مع الظالمين إلا بَرَماً»
امام حسین علیه‌السلام فرمودند:
«من مرگ را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ستمگران را جز ملال و خواری نمی‌دانم.»
اگر خبر شهادت فرمانده‌ها را شنیدیم چه کنیم؟
امیرالمومنین فرمودن وقتی در اثنای جنگ احد شایعه شهادت پیغمبر پخش شد و لحظاتی از پیامبر بی خبر بودم ؛ غلاف شمشیرم را شکستم و به خودم گفتم با این شمشیر در راه او میجنگم تا کشته شوم و به دشمن حمله‌ور شدم
الارشاد شیخ مفید ، جلد ۱ ص ۸
(شکستن غلاف شمشیر به این معنی‌ست که دیگر شمشیر را زمین نمی‌گذارم و تا جان دارم شمشیر میزنم)
به توصیه‌ی اساتید اهل معنا
تسبیح دست بگیریم و با طهارت و توجه این قسمت از آیه‌ی ۱۰ سوره فتح را به نیت رفع فتنه بسیار تکرار کنیم:
یَدُاللهِ فَوقَ اَیدیهِم
که باطن این آیه توسل به مولا امیرالمؤمنین علیه‌السلام است.
فرمانده یکی از جناح‌های لشکر به امیرالمؤمنین علیه‌السلام یادداشت کوتاهی فرستاد که اکثر یارانم به شهادت رسیدند.
حضرت در حاشیه‌ی نامه‌اش با این جمله‌ی کوتاه به او آرامش دادند:
«بَقِيَّةُ اَلسَّيْفِ أَبْقَى عَدَداً وَ أَكْثَرُ وَلَداً
آنان که از یاران شهیدشان باقی می‌مانند، پرتعدادتر و روینده‌تر هستند»
