ما چه؟! سال ۲۲۰ هجری بود؛ پس از ولایتعهدی امام رضا علیه‌السلام و کم نبودند شیعیان! سر سالگرد شهادت هر امامی هم عزاداری می‌کردند و بر سر و سینه می‌زدند... و حرارت خون تازه‌ی حسین علیه‌السلام، در دل آن‌ها هم سرد نشده بود! اما امامِ خودشان در غربت و تنهایی و مظلومیت... تا جایی که تا چند روز بدن امام شهیدشان بر زمین ماند و حتی اطلاع هم پیدا نکرده بودند! عزادارهای خوبی بودند اما یار و یاور، نه!! شهادت ابن‌الرضا امام جواد علیه‌السلام است و خوب‌های شیعیان، مشکی به تن کرده‌اند و در حال برگزاری مراسم و موکب و دستۀ عزا (که کمترین وظیفه است) اما... اما امام زمانمان چه؟ اگر با شیعیان دوران مأمون و معتصم عباسی فرق داریم، چرا هنوز اماممان در غربت و غیبت باشد؟ و اگر فرقی نکرده‌ایم و همانیم و فقط اسبمان شده اتومبیل، پس ما نیز از زندگی و غربت و مظلومیت و شهادت امامانمان، درس و عبرتی نیندوختیم و فقط تماشاچی بوده‌ایم و در حال تکرار تاریخ... تکرار تلخی که تا از دور نیفتد، مصلح کل، پای در رکاب قیام و انتقام نخواهد گذارد! عزادارهای خوبی هستیم اما یار و یاوری که باید، نه!! پای در رکاب #جهاد_تبیین نگذاشتیم، مدام با هم اختلاف کردیم، معیارهای نائبش را در #انتخابات به حساب نیاوردیم، فرزندآوری نکردیم، در برابر سبک زندگی کفار زانو زدیم، شیوۀ حکمرانی اقتصادی و سلامتِ کفار را پذیرفتیم و معاهدات استعماریشان را تصویب و ابلاغ کردیم، با دشمنان سر میز مذاکره و بده‌بستان نشستیم، تماشاچی #غزه و #لبنان شدیم و... ✍️#علی_سلمان‌زاده تند و شیرین || ایتا | ویراستی | روبیکا