یه سکوتی هم هست ك مال بعد از شنیدن یه سری از حرف‌هاییِ ك نباید می‌شنیدی ؛ حسِ عجیبیه ، بیرونش سکوته ولی از درونت هی صدای شکستن میاد : )!

مُردَن فقط به رفتنِ روحَت ز جسم نیست قَلبت اگر شکست ، خدا رحمتت کند.

من‌دلم‌تنگه‌واسه‌یه‌دلخوشی‌کوچیک...

گفتند : چگونه‌ای؟ گفت : زخمی عظیم خورده‌ام ! گفتند : بر کجا؟ گفت : بر جان :))!

به کلمه‌هایی که میشنوم، خیلی فکر میکنم سرم از هجوم فکر‌ها و کلمه‌ها درد میگیره...

فراموش می‌شـوی گویی که هرگز نبوده‌ای مانند مرگ یک پرنده مانند یک کنیسۀ متروکه فراموش می‌شـوی مثل عشق یک رهگذر و مانند یک گل در شب فراموش می‌شـوی..

مغزم، مغزم درد میکند از حرف زدن.. چقدر حرف زده ام ، چقدر در ذهنم حرف زده ام...

بیش از حد فکر کردن خوشحالیتو نابود میکنه:)))))💔

ما را جز خیالی آرام طلبی نیست زِ دنیا ؛

بعد مرگم بنویسید که با عدل جهان مسئله داشت... بنویسید که از آدم و عالم گله داشت.. بنویسید که پروانه صفت سوخت پرش‌.. بنویسید غمی بود به چشمان ترش...

پشت محکم‌ترین شخصیت ها صدای خورد شدن استخونِ تجربه‌ها میاد پشت آروم ترین صداها اشک و بغض و فریاد حس میشه پشت مهربون‌ترین آدما پر از طعنه‌ها و کنایه‌های بقیه پیدا میشه پشت هر ویترین مرتب و خوشگلی یه انباری درهم ریخته و داغونه

"توصیف تنهایی" کسی را ندارد. نه اینکه بی کس و کار باشد، کسی را ندارد!(: