یبار یه نفر بهم گفت "من نه تایید میکنم نه قضاوت، فقط واقعیت رو میگم" و به نظرم این جمله برای همه زندگیم کافیه که بفهمم باید چیکار کنم

باشگاه ما که اسمش رو میزاریم باشگاه روز آخری ها، واقعا عجیبه امکانات؟ در حد صفر همین هفته سه روز پشت سر هم برق تو تایم ما با اینکه شب بود رفت و نیم ساعت دیر تر از حد اومد آب سرد کن نداریم حلقه ها مشکل دارن رختکن خرابه یه کمد برای وسایل نداریم زمین کثیفه تایم شلوغه همه چیز افتضاح مربی ها؟ مربی اصلی اصلا حواسش نیست کمک مربی ها هم بزار نگم ارشد هم که هیولا اعظم بچه ها؟خیلی ها ادایی ، اون یکی ها غرغرو، اون یکی عصبی ، یکی تنبل،یکی سخت کوش هرکسی یه جور عملکرد؟متوسط بعضی وقتا رو به بالا بعضی وقتا زیر خط صفر

اما

با تمام عیب و نقص هامون، با تمام افتضاح بودنامون، با تمام کمبود هامون ما همه با هم تلاش می‌کنیم که باشگاه رو به همه با بهترین قیافه نشون بدیم بگیم که اگه باشگاه الان اینجوری شده، انقد ضعیف، یه موقعی زبون زد همه بود

و باورتون نمیشه وقتی بحث باشگاه میاد وسط ، چجوری کسایی که به خون هم تشنه هستن با هم متحد میشن برای دفاع از باشگاه خود ما هم برگامون می‌ریزه

ولی باشگاه همه ما ها رو در آغوش خودش گرفت همه ماهایی که شاید مثل یه بچه بودیم هیچی نمیدونستیم

و یادمون داد

برای خودم رو میگم

باشگاه باعث شد بفهمم احساسات چیه، علاقه مندی چیه، حسادت چیه، دوست داشته شدن/ دوست داشتن چیه، حسرت چیه،تلاش چیه ،شکست چیه،گریه،خنده،بردن،باختن،سرافکندگی، از دست دادن،به دست آوردن، اینا همه چین

بهم یاد داد که وقتی تو اون زمین مشخص شده، توپ رو میبینم، توجه نکنم که حریف کیه، فقط با تمام جونم براش بجنگم اره بجنگم

امروز داشتم بعد از مدت ها برای توپ میجنگیدم

طرف داشت خطا میکرد میتونستم توپ رو ول کنم و برم اعتراض اما گفتم اگه داور باور نکنه چی؟ پس اهمیتی ندادم اگه منو جوری کوبید زمین که گوشم سوت کشید، توپ رو ول نکردم