برسد به دستِ: از آن سوی تاریکی از آن سوی تاریکی، عزیزم، برای تو می‌نویسم. آن سوی ظلمت، نور است. آن سوی تاریکی، نور امید را میتوان دوباره یافت، آدم در نهایت غم، شادی را حس می‌کند؛ و در نهایت تاریکی، نور را. به من بگو، هنوز شعله‌ی امید در قلبت روشن است؟ هنوز هم می‌درخشی؟ آن زخم های از بهر تاریکی‌ات بهبود یافته است؟ به من بگو، نا‌امید نشدی، بگو که میدانی که هر چه تاریک تر باشد، تو روشن تر خواهی درخشید، بگو هنوز تسلیم غم نشده ای، و هنوز هم شعله‌ی امید درون خویش را درخشان تر از آن میدانی که در برابر تیرگی و سختی این عالم کم بیاورد. خواهی رسید؟ به آن سوی تاریکی، به آن مکانی که من در آنجا خواهم توانست تورا باز بیابم، که تو را باز تحسین کنم، به علت باورت به امید، و تو خواهی دانست، امید چه نعمتی‌ست، تو تنها خواهی فهمید امید چه حس عظیمی‌ست و تو آن موقع با جان خسته از تقلای خود، داستان جنگ های بیشمار امیدت را با غم و تلخی به من خواهی گفت، تو زخم های خودت را برای من معنی خواهی کرد و آن روز تو به اینجا رسیده ای، تو آن روز تاریکی را پشت سر گذاشته ای. ‌

هااااا

تا حالا شده وقتی دارین آهنگ گوش میدین انقد فکر و خیال کنید یا خاطره یادتون بیاد که یادتون بره آهنگ گوش بدین؟

بله الان برام پیش اومد

گاهی وقتا هم اوضاع طوریه که تک تک اعضای بدنت گریه میکنن الی چشمات .

جمنای غیرقابل پیش‌بینی ترین موجودیه که وجود داره

خیلی اینو بهم میگن

کاشکی واقعا برای واقعی یاد بگیرم جلو مامانم گریه نکنم

چون بعدش باید بابت اینکه تصمیم گرفتم جلوش گریه کنم گریه کنم

میدونی چی میگم

جمنای، تابستون انگار بهت نساخته. خیلی کمتر از قبل خال و حوصله داری.

بهم نساخته؟ مشتی با بولدوزر از روم رد شده