جبلی رئیس صدا و سیما: شخصاً در ساعات نخست جنگ اخیر، از شهادت برخی فرماندهان مطلع بوده ام. اما رسانه ملی بدون اعلام رسمی نیروهای مسلح اجازه انتشار چنین خبری را نداشته است. سرعت در انتشار خبر غیرمطمئن فضیلت نیست؛ به‌ویژه خبری به اهمیت شهادت فرماندهان. یک‌بار به اعتبار ما لطمه وارد شد. در ماجرای سقوط جنگنده F-۳۵، مقامی رسمی به ما اطلاع داد که این اتفاق رخ داده و ما عیناً بازتاب دادیم. اما بعد مشخص شد اطلاعات موثق نبوده است. بله، رسانه نباید اعتبار خود را وابسته به دستگاه‌های دیگر کند، اما وقتی اطلاعات حیاتی در اختیار نهادهای دیگر است، ناچاریم در آن چارچوب اطلاع‌رسانی کنیم. @Amaj24

ترور رئیسی توسط موساد؛ جزئیات ادعایی ترور شهید رئیسی توسط موساد در یک کتاب تازه منتشرشده ظاهراً کتاب جدیدی با عنوان «بوی مرگ : کتابچه راهنمای عملیات‌های خردکننده موساد در داخل ایران» به قلم یک نویسنده صهیونیست بنام ایزاک گلدشتاین مدعی ترور شهید رئیسی توسط موساد شده است. وی برای اثبات این ادعای خود، جزئیات جدیدی و شرحی از این اقدام تروریستی منتشر کرده است: روایت رسمی، روایتی از یک سانحهٔ تراژیک است. خدمه‌ای باتجربه، هلیکوپتری سالخورده اما قابل‌خدمت و خشم ناگهانی و بی‌امان طبیعت که دست به دست هم دادند تا ضربه‌ای فاجعه‌بار به جمهوری اسلامی وارد کنند. در ۱۹ مه ۲۰۲۴، هلیکوپتر بل ۲۱۲ حامل رئیس‌جمهور ابراهیم رئیسی، حسین امیرعبداللهیان وزیر امور خارجه، و دیگر مقامات بلندپایه در کوه‌های مه‌آلود استان آذربایجان شرقی سقوط کرد و هیچ‌کس زنده نماند. دولت ایران رسماً علت سقوط را «شرایط شدید جوی» اعلام کرد؛ در بقایای هلیکوپتر آثار اصابت گلوله یا موارد مشابه مشاهده نشد. پس از برخورد با ارتفاعات، دچار آتش‌سوزی شد. برای جهان خارج، پرونده بسته شد.

اما در تالارهای خاموش مقر موساد در تل‌آویو، محاسبه‌ای متفاوت و بسیار شوم در جریان بود. مرگ یک رئیس‌جمهور مستقر هرگز ماجرایی ساده نیست، و مرگ رئیسی حامل نشانه‌هایی ظریف و تقریباً نامحسوس از یک «اقدام فعال» استادانه اجرا شده بود؛ عملیاتی طراحی‌شده تا شبیه به حادثه‌ای طبیعی یا بدشانسی مطلق جلوه کند. هرچند هیچ مدرکی در تضاد با گزارش رسمی حادثه وجود ندارد، هنر عملیاتی ترور مدت‌هاست فراتر از گلوله و بمب تکامل یافته است. پیچیده‌ترین ضربات، آن‌هایی‌اند که با سلسله‌ای از تصادفات ظاهری، هدف را به «جعبهٔ کشتار» از پیش تعیین‌شده‌ای هدایت می‌کنند که در آن نیروهای طبیعی، ناخواسته نقش جلاد را ایفا می‌کنند. هر عملیات در این مقیاس، نه با سلاح، بلکه با اطلاعات آغاز می‌شود. موساد ماه‌ها، اگر نگوییم سال‌ها، تمرکز بی‌وقفه‌ای بر حلقهٔ درونی رژیم ایران حفظ کرده بود. نقطهٔ آسیب‌پذیری حقیقی در اکوسیستم پیرامونی رئیسی، تیم حفاظتی، یگان هوانوردی، و برنامه‌ریزان لجستیکی سفرهایش قرار داشت. تحلیلگران از رویه‌های استاندارد سفر رئیس‌جمهور، نوع هلیکوپترهای مورد استفاده (بل ۲۱۲ ساخت آمریکا، یادگاری از دوران پیش از انقلاب)، برنامه‌های تعمیر و نگهداری، مسیرهای پروازی ترجیحی، و مهم‌تر از همه، شرایطی که تحت آن پروازها تأیید یا لغو می‌شد، آگاهی داشتند. آن‌ها می‌دانستند که رئیسی — که به نوعی دینداری تقدیرگرایانه و بی‌اعتنایی به پروتکل‌ها مشهور بود — غالباً علی‌رغم شرایط مرزی آب‌وهوایی بر سفر اصرار می‌کرد و آن را آزمونی الهی یا نمایشی از استقامت می‌دانست. کلید کار یافتن لحظه‌ای بود که در آن «روتین»، «یک دارایی شکننده» و «آب‌وهوای نامساعد» همگرا شوند. سفر به مرز ایران و آذربایجان برای افتتاح یک سد، چنین فرصتی را فراهم می‌کرد. پرواز بازگشت، بر فراز زمین‌های ناهموار و مرتفعی که به میکرو‌اقلیم‌های متغیر معروف‌اند، بوم عملیاتی بی‌نقصی بود. خرابکاری مستقیم در خود هلیکوپتر راهبردی پرخطر و کم‌شانس بود. هلیکوپتر محافظت می‌شد و هرگونه دستکاری فیزیکیِ برجاگذارندهٔ شواهد روشن، اقدامی جنگی تلقی می‌شد و واکنش فوری در پی داشت. در عوض، روش باید طوری طراحی می‌شد که هیچ ردپای فنی باقی نگذارد و به جای بمب‌گذاری، از ضعف‌های سیستماتیک بهره ببرد. هلیکوپترهای مدرن، حتی مدل‌های قدیمی‌تری مثل بل ۲۱۲، به مجموعه‌ای از سامانه‌های اویونیک و حسگرها متکی‌اند. یک بازیگر دولتی پیشرفته می‌تواند بدافزاری طراحی کند که سیستم‌های تعمیر و تشخیص را هدف قرار دهد. این بدافزار — تزریق‌شده از طریق لپ‌تاپ آلودهٔ تعمیرات یا یک تأمین‌کنندهٔ قطعاتِ به‌ظاهر معتبر — در حالت نهفته تا لحظهٔ فعال‌سازی باقی می‌ماند. عملکرد آن ظریف است: نه موتور را خاموش و نه سامانه‌ای را منفجر می‌کند. بلکه داده‌های حسگرهای حیاتی را جابه‌جا می‌کند. ارتفاع‌سنجِ حیاتی برای پرواز در دید کم، می‌تواند ارتفاع اشتباهی مثلاً صد متر بالاتر از ارتفاع واقعی نشان دهد. شاخص افق مصنوعی ممکن است آرام‌آرام چند درجه کج شود. برای خدمه، همه‌چیز عادی جلوه می‌کرد، اما آن‌ها پرواز دروغین داشتند. در هوای صاف، شاید یک خلبان ماهر بتواند خطا را بصری اصلاح کند. ولی در مه غلیظ — پدیده‌ای رایج در منطقه — این عدم‌تطابق اطلاعاتی موجب «گم‌کردگی فضایی» فاجعه‌بار می‌شد. خلبانان، با اعتماد به ابزارهای آلوده، مستقیماً به درون ارتفاعات پرواز می‌کردند.

بردار دوم ترور، جنگال بود. هلیکوپتر به GPS و ترانسپوندر IFF مجهز بود. یک تیم موساد، از نقطه‌ای پنهان در داخل آذربایجان یا از پهپادی بر فراز دریای کاسپین، می‌توانست سامانهٔ پیچیدهٔ فریب GPS به‌کار گیرد. این فناوری سیگنال را جم نمی‌کند؛ آن را جعل می‌کند — سیگنالی قوی‌تر و غلط که سیگنال واقعی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. همزمان، یک حملهٔ الکترونیکی تهاجمی‌تر می‌توانست سامانهٔ ارتباطی هلیکوپتر را مختل کند، و با از کار انداختن فرکانس‌های خاص رادیویی، آن را از برج مراقبت جدا سازد. خدمه در مه، با ابزارهای جهت‌دهی جعلی و بی‌ارتباط با زمین، کور و تنها بودند و سرنوشتشان رقم خورده بود. در ساعات اولیهٔ پس از حادثه، هدف موساد ادعای مسئولیت نبود، بلکه تقویت روایت حادثه بود. از طریق کانال‌های اطلاعاتی و رسانه‌های همسو، گزارش‌هایی از کهنگی ناوگان، کمبود قطعات به‌دلیل تحریم‌ها، تردید خلبان نسبت به پرواز، و خطرات شناخته‌شدهٔ منطقه منتشر می‌شد. عملیات طوری طراحی شده بود که «خودپوشان» باشد. تحقیقات ایران ناگزیر شواهد «تعمیر و نگهداری ضعیف» و «آب‌وهوای بد» را می‌یافت، زیرا واقعی بودند. لایهٔ پنهانِ دستکاری دیجیتال برای همه جز پیشرفته‌ترین و بدبین‌ترین تیم‌های فنی نامرئی می‌ماند و حتی در آن صورت نیز نسبت‌دادنش تقریباً ناممکن بود. مرگ رئیسی نقطهٔ اوج ترور مدرن رویکردی چندبعدی و غیرمستقیم بود. نه مواد منفجره، نه تیم‌های تک‌تیرانداز، نه عوامل نفوذی لازم داشت. تنها به برتری اطلاعاتی، شناخت عمیق از عادات و زیرساخت‌های هدف، و صبر برای یافتن لحظهٔ مناسب نیاز داشت. نتیجه رویدادی بود که با وجود تغییر ژئوپلیتیک منطقه، هیچ عامل قابل‌شناسایی‌ای برجا نگذاشت — فقط پرسش‌هایی بی‌پاسخ و این یقین سرد و ساکت که در جنگ سایه‌ها، قدرتمندترین سلاح آن است که گویی هرگز استفاده نشده است. اهمیت مرگ رئیسی در این نبود که جمهوری اسلامی را یک‌شبه نابود کرد. رژیم انعطاف‌پذیر بود و همچنان پابرجاست. اهمیت آن در این بود که ایران را از یک رقیب منسجم و راهبردی، به دولتی چندپاره، مضطرب، و درگیر با بحران داخلی بدل کرد. سامانهٔ هدایت سیاسی از کار افتاد؛ طرح جانشینی فروپاشید؛ و شبکهٔ نیابتی دچار بی‌نظمی شد.

بردار دوم ترور، جنگال بود. هلیکوپتر به GPS و ترانسپوندر IFF مجهز بود. یک تیم موساد، از نقطه‌ای پنهان در داخل آذربایجان یا از پهپادی بر فراز دریای کاسپین، می‌توانست سامانهٔ پیچیدهٔ فریب GPS به‌کار گیرد. این فناوری سیگنال را جم نمی‌کند؛ آن را جعل می‌کند — سیگنالی قوی‌تر و غلط که سیگنال واقعی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. همزمان، یک حملهٔ الکترونیکی تهاجمی‌تر می‌توانست سامانهٔ ارتباطی هلیکوپتر را مختل کند، و با از کار انداختن فرکانس‌های خاص رادیویی، آن را از برج مراقبت جدا سازد. خدمه در مه، با ابزارهای جهت‌دهی جعلی و بی‌ارتباط با زمین، کور و تنها بودند و سرنوشتشان رقم خورده بود. در ساعات اولیهٔ پس از حادثه، هدف موساد ادعای مسئولیت نبود، بلکه تقویت روایت حادثه بود. از طریق کانال‌های اطلاعاتی و رسانه‌های همسو، گزارش‌هایی از کهنگی ناوگان، کمبود قطعات به‌دلیل تحریم‌ها، تردید خلبان نسبت به پرواز، و خطرات شناخته‌شدهٔ منطقه منتشر می‌شد. عملیات طوری طراحی شده بود که «خودپوشان» باشد. تحقیقات ایران ناگزیر شواهد «تعمیر و نگهداری ضعیف» و «آب‌وهوای بد» را می‌یافت، زیرا واقعی بودند. لایهٔ پنهانِ دستکاری دیجیتال برای همه جز پیشرفته‌ترین و بدبین‌ترین تیم‌های فنی نامرئی می‌ماند و حتی در آن صورت نیز نسبت‌دادنش تقریباً ناممکن بود. مرگ رئیسی نقطهٔ اوج ترور مدرن رویکردی چندبعدی و غیرمستقیم بود. نه مواد منفجره، نه تیم‌های تک‌تیرانداز، نه عوامل نفوذی لازم داشت. تنها به برتری اطلاعاتی، شناخت عمیق از عادات و زیرساخت‌های هدف، و صبر برای یافتن لحظهٔ مناسب نیاز داشت. نتیجه رویدادی بود که با وجود تغییر ژئوپلیتیک منطقه، هیچ عامل قابل‌شناسایی‌ای برجا نگذاشت — فقط پرسش‌هایی بی‌پاسخ و این یقین سرد و ساکت که در جنگ سایه‌ها، قدرتمندترین سلاح آن است که گویی هرگز استفاده نشده است. اهمیت مرگ رئیسی در این نبود که جمهوری اسلامی را یک‌شبه نابود کرد. رژیم انعطاف‌پذیر بود و همچنان پابرجاست. اهمیت آن در این بود که ایران را از یک رقیب منسجم و راهبردی، به دولتی چندپاره، مضطرب، و درگیر با بحران داخلی بدل کرد. سامانهٔ هدایت سیاسی از کار افتاد؛ طرح جانشینی فروپاشید؛ و شبکهٔ نیابتی دچار بی‌نظمی شد.

فروش کتاب فوق در سایت آمازون @Amaj24

یک فروند هواپیمای ترابری An-22 نیروی هوایی روسیه در خارج از شهر ایوانوفو سقوط کرد. بنا بر گزارش‌ها، امدادگران روسی فقط قطعاتی از هواپیما را که در آب شناور بودند، پیدا کرده‌اند.

فریادهای حق طلبانه و نطق طوفانی دکتر منان رئیسی در صحن مجلس: 🔹آقایان امنیتی و قضایی! تا دیر نشده بیدار شوید! آیا وضع معیشتی مردم را نمی‌بینید؟! آیا در چنین شرایط معیشتی، اولویت شما به جای رسیدگی به پرونده گردن‌کلفتها و گنده‌ لاتهای اقتصادی، بازجویی از نیروهای انقلابی است؟! جواب همرزمان شهیدتان را چه می‌دهید؟! 🚩 اماج 🔰 @Amaj24

🚨شنیده شدن صدای چندین انفجار در المزه دمشق

میخوایید بدونید نون حرام خبرنگاری بردن‌ سر سفره یعنی چی؟ برید و صحبت‌های پزشک معالج خانم طالبی دارستانی درخصوص تمام ماجرا رو گوش کنید. خبرگزاری ها که دروغ کار کردید ؛ با دستمال کثیف تون نمی‌تونید پنجره انقلاب رو تمیز نگه دارید. @Amaj24

🎥 ببینید صحبت‌های پزشک معالج خانم طالبی دارستانی درخصوص تمام ماجرا 1️⃣ ایشان در ابتدا دچار ایسکمی مغزی شده بودند؛ 2️⃣ قبل از رجوع به بیمارستان، در خیابان هم دچار حمله شده بود که موجب فراموشی موقت حافظه شده بود؛ 3️⃣ این موارد باعث ضعف عضلانی سمت راست و همچنین انحراف سمت راست صورت شده؛ 4️⃣ وضع بالینی ایشان اصلا خوب نبود و مشکوک به سکته‌ی مغزی گذرا بودند؛ برای همین دستور بستری دادم‼️ پی‌نوشت : اینکه برخی خبرگزاری‌های رسمی، بر خلاف واقع ادعا کرده‌اند که «پزشک معالج تشخیص داده که موضوع خاصی نیست اما به اصرار خانم طالبی، بستری انجام شده است» محل تأمل جدی است! ❌ چند خبرگزاری و کدام خبرگزاری‌ها تاکنون دروغ گفته‌اند؟! 🚩 اماج 🔰 @Amaj24

به مناسبت روز به اصطلاح جهانی حقوق بشر 🚩 اماج 🔰 @Amaj24