🔴سازمان ملل خواستار نهایت خویشتنداری برای حفظ آتش‌بس ایران و آمریکا شد 🔹معاون دبیرکل سازمان ملل روز پنج‌شنبه خواستار خویشتنداری حداکثری طرفین برای حفظ آتش‌بس میان ایران و آمریکا و تداوم گفت‌وگوهای دیپلماتیک جهت حصول توافق صلح شد. @amirfallahs

📹#ریلز | علی همیشه در میدان بود… ▪️رهبر شهید: «جهاد تمام‌شدنی نیست ‌و کار خوب هم یک‌بارش برای همیشه‌ عمر کافی نیست؛ باید مستمر باشه، باید همیشگی باشه. رفتیم جنگیدیم نگیم سهممون رو انجام دادیم، سهم نداریم. همه‌ وجود ما سهم خداست، همه‌اش. انالله، ما مال خداییم.» @amirfallahs

۱۲ تیر ماه سالروز هدف قرار دادن هواپیمای مسافر بری ایران با ۲۹۰ مسافر بیگناه توسط آمریکایی ها در سال ۱۳۶۷ برفراز خلیج فارس. @amirfallahs

جنایتهای بدون مکافات آمریکا. کی این انتقامها را خواهیم گرفت؟

🎥دیدار هیأت نمایندگان جنبش امل لبنان به ریاست حاج خلیل حمدان با سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه. @amirfallahs

🔴 رسانه غربی: عمان قصد دارد پای کشور های اروپایی را به تنگه هرمز باز کند. گفته می شود که فرانسه قصد دارد در تنگه هرمز مستقر شود، @amirfallahs

گشایش جبههٔ شمالی علیه حزب‌الله تهدید یا فرصت؟ در لحظه‌ای که جنوب لبنان زیر آتش اسرائیل است و واشنگتن و تل‌آویو از فرط ناتوانی به‌دنبال هر روزنهٔ فشار می‌گردند، ناگهان مرزهای شمالی لبنان ـ سوریه دوباره زنده شده‌اند؛ نه به‌عنوان یک خط جغرافیایی، بلکه به‌عنوان «جبههٔ دوم» علیه حزب‌الله. جبهه‌ای که بازیگرانش نه ارتش‌های رسمی‌اند و نه دولت‌های شناخته‌شده، بلکه همان شبکه‌های تکفیریِ فرسوده اما قابل‌استفاده که سال‌ها پیش در قلمون و القصیر از حزب الله شکست‌های دندان شکمی خوردند و امروز با حمایت آمریکا و برخی اتاق‌های عملیات منطقه‌ای دوباره به صحنه بازمی‌گردند. ابو مالک التلی، یکی از چهره‌های محوری جبهه‌النصره ـ گروهی که مسئولیت حملات گسترده و مرگبار علیه غیرنظامیان در سوریه و لبنان برعهده داشت ـ اکنون دوباره در القصیر دیده می‌شود؛ شهری که شکست او در آن، نقطهٔ عطف پیروزی مقاومت بود. التلی همان کسی است که در پروندهٔ گروگان‌گیری‌های عرسال و انفجارهای سفارت ایران و قتل نظامیان لبنانی نقش داشت و سال‌ها به‌عنوان یکی از نمادهای خشونت تکفیری شناخته می‌شد. حضور او در مرز لبنان، فقط یک خبر نیست؛ یک پیام است: پروژهٔ احیای فشاربر شیعیان از شمال آغاز شده. در کنار این بازگشت، تحرکات نیروهای دولت موقت سوریه در امتداد مرز، و اظهارات اخیر ترامپ دربارهٔ سپردن «پروندهٔ حزب‌الله» به محمد الشرع، تصویر را کامل می‌کند. آمریکا می‌خواهد از خلأ قدرت و سرسپردگی دولت در سوریه و از پراکندگی گروه‌های مسلح استفاده کند تا یک کمربند فشار در پشت سر حزب‌الله بسازد؛ کمربندی که مأموریتش نه فتح زمین، بلکه ایجاد بی‌ثباتی، قطع مسیرهای ارتباطی مقاومت، و کمک به عملیات اسرائیل در لحظهٔ مناسب است. این جبههٔ شمالی، اگرچه از نظر نظامی توان یک جنگ گسترده را ندارد، اما می‌تواند به‌عنوان «جبههٔ مزاحم» عمل کند؛ جبهه‌ای که هدفش مشغول‌سازی، فرسایش، و ایجاد هزینهٔ امنیتی برای حزب‌الله است. در برابر چنین طرحی، محور مقاومت باید با ترکیب میدان و اطلاعات و روایت عمل کند: تثبیت کمربند امنیتی مشترک در مرز، نفوذ و رصد شبکه‌های تکفیری، و شکستن روایت آمریکایی که می‌کوشد این گروه‌های تکفیری را به‌عنوان «نیروهای مردمی مخالف اسد» جا بزند. جبههٔ شمالی علیه حزب‌الله، اگر درست فهم و مدیریت شود، نه یک تهدید وجودی، بلکه یک مانور اضطراری دشمن است؛ مانوری که با واکنش هوشمندانه نه تنها می‌تواند پیش از آنکه به بحران تبدیل شود، خنثی گردد بلکه با کمک نیروهای مردمی در شمال سوریه و ساحل مدیترانه می تواند یک منطقه ی پشتیبانی جدید برای مقاومت لبنان ایجاد کند. #امضاء_محفوظ #اختصاصی #لبنان @amirfallahs

‼️‼️ رئیس جمهور: هیچ گناهی بالاتر از اختلاف و تفرقه نیست 🔸من خیلی حرف دارم که می‌توانم بزنم ولی وحدت مهم‌تر از این حرف‌هاست. @amirfallahs

🔹️اشک های سردار سید مجید موسوی در وداع با پیکر رهبر شهید امت @amirfallahs

تقدس زور در منطق ترامپ اظهار اخیر (ساعتی پیش) دونالد ترامپ در گفت‌وگو با اکسیوس ـ آن‌جا که با اشاره به حضور مقام‌های ایرانی در مراسم تشییع آیت الله شهید سید علی خامنه‌ای گفت «با یک شلیک می‌توان همه آنان را از بین برد، اما این کار انجام نمی‌شود چون دیگر طرفی برای مذاکره باقی نمی‌ماند» ـ از سطح یک موضع‌گیری سیاسی معمول فراتر رفته و وارد حوزهٔ تعارض با اصول بنیادین حقوق بین‌الملل می‌شود. چنین سخنی با مادهٔ ۲ منشور سازمان ملل، اصل مصونیت مقامات دولتی و قاعدهٔ منع توسل به زور ناسازگار است و عملاً تهدیدی مستقیم علیه امنیت جمعی و نظم دیپلماتیک محسوب می‌شود. وقتی این اظهارات در کنار سابقهٔ عملی ترور سردار شهید حاج قاسم سلیمانی و همچنین ترور رهبر شهیدمان در حملات جنگ رمضان قرار گیرد، برای همين بار الگویی روشن از به‌کارگیری خشونت هدفمند برای وادار کردن طرف مقابل به تغییر رفتار سیاسی شکل می‌گیرد؛ الگویی که در تعاریف حقوق بین‌المللی، مصداقی از تروریسم به حساب مى آيد. تروريسم در يك معنى به استفاده از خشونت یا تهدید به آن برای تحمیل خواستهٔ سیاسی و ایجاد رعب عمومی إطلاق مى شود. در این نگاه، تروریسم صرفاً عملیات انتحارى یا بمب گذاری و کشتن افراد نیست؛ بلکه جایگزین کردن گفت‌وگو با زبان تهدید و بیان علنی توانایی نابودی مقامات یک کشور در یک مراسم عمومی هم تروریسم بی پرده است. این تهدید حامل پیام روانی مشخصی است: نگاه ابزاری به مصونیت دیپلماتیک و گروگان گرفتن امنیت جمعی برای امتیازگیری در مذاکره. از منظر حقوقی ـ اخلاقی، چنین رویکردی ماهیتی تروریستی پیدا می‌کند. مذاکره با فردی که چنین رویکردی را علناً بیان می‌کند، در این چارچوب، به معنای گفت‌وگو با طرفی نیست که به تعهداتش پایبند باشد؛ بلکه تعامل با کسی است که هر لحظه می‌تواند تهدید را جایگزین امضایش کند. و هرگونه اتکا راهبردی به نتیجهٔ چنین مذاکره‌ای ، نه‌تنها ساده‌انگارانه بلکه خطایی جبران نا پذیر است. در منطق ذهنی ترامپ تنها قدرت (زور) ماهیتی قابل احترام دارد و هر نوع چهارچوب، مقررات و یا تعامل دیگری هرگاه بشود بازور جایگزینش کرد توجیه وجودی اش را از دست می دهد. #امضاء_محفوظ #اختصاصی #آمریکا #مذاکرات #ترامپ @amirfallahs