🖱 از تولد مسیح تا خسوف خدا! (یادداشتی از احمد زید آبادی) می‌گویند با آغاز  عصر تجدد، دوران "خسوف خدا" فرا رسیده است! کدام خسوف؟ هنوز مهمترین و بزرگترین جشن بشر در سالروز ولادت عیسی‌بن مریم به عنوان "پسر خدا" یا به عبارتی همان "خدا" توسط میلیاردها انسان در سرتاسر کرهٔ زمین برگزار می‌شود! بنابراین این چه خسوفی است که میلیاردها نفر  در این عصر نه فقط همچنان به خدا اعتقاد دارند بلکه بسیاری از آنها جوانی یهودی را که بیش از دوهزار سال پیش بر روی تپه‌های اورشلیم مصلوب شده است خدا یا پسر خدا می‌انگارند و روز تولدش را جشن می‌گیرند! هستی پرتویی از خداست و مادامی‌که هستی پابرجاست، خسوف خدا معنا ندارد. روزی هم که هستی به نیستی تبدیل شود، همه چیز به اصل خویش یعنی به خدا باز می‌گردد. باری، داستان تولد مسیح در کتاب مقدس چندان لطیف و دل‌انگیز بیان نشده و بخصوص در بارهٔ مادرش مریم بی‌التفاتی صورت گرفته است. در قرآن اما این داستان به نغزترین و لطیف‌ترین و معنوی‌ترین شکل آن نقل شده است، کاری که قرآن با همهٔ قصص عهد عتیق و جدید کرده است. قصهٔ انبیاء بخصوص در عهد قدیم به صورتی خشن و نامطبوع آمده است به طوری که به قول عزر وایزمن رئیس‌جمهور سابق اسرائیل گاه از شدت اشمئزاز ارزش یک بار خواندن هم ندارد! قرآن اما بسیاری از همان داستان‌ها را چنان تلطیف و انسانی کرده است که خواندن و شنیدن آنها هر دلِ شیدای ایمان را تکان می‌دهد. داستان مریم و تولد مسیح در دو سورهٔ مریم و آل‌عمران آمده است. شنیدن آن با صدای  ابوالعینین شعیشع، عبدالباسط عبدالصمد و یونس شاهمرادی جوان خوش‌صدای ایرانی،  روح آدمی را به پرواز درمی‌آورد. تولد مسیح مبارک! #احمد_زیدآبادی

📖اتاق رصد: به گزارش رویترز، حملات ایران به تأسیسات سازمان سیا در کشورهای حاشیه خلیج فارس باعث شده تحلیلگران آمریکایی بررسی کنند که آیا روسیه اطلاعات هدف‌گیری یا فناوری پیشرفته پهپادی در اختیار ایران قرار داده است یا خیر. دست‌کم دو مرکز سیا در ماه مارس هدف قرار گرفتند؛ یکی در عربستان سعودی و دیگری در عراق. ▪️همچنین ادعا شده است که روسیه به ایران برای ارتقای پهپادهای شاهد-۱۳۶ کمک کرده، از جمله با تأمین سامانه‌های ناوبری ماهواره‌ای Kometa-M. 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

🖋 شارمین نروانی؛ روزنامه‌نگار و تحلیلگر ژئوپلیتیک غرب آسیا، ستون‌نویس «کرادل»: ➖ امروز، عربستان سعودی عملاً از صادرات و واردات کالا از مسیرهای دریایی محروم شده است؛ هم بسته‌شدن تنگه هرمز از سوی ایران و هم محاصره باب‌المندب و ورودی دریای سرخ از سوی یمن، این وضعیت را رقم زده‌اند. ➖ نکته کنایه‌آمیز اینجاست که عربستان سال گذشته در ائتلاف امارات و اسرائیل، طرحی را برای اجرای دقیقاً همین سناریو شناسایی کرده بود؛ زمانی که تل‌آویو به سومالی‌لند نفوذ کرد و نیروهای مورد حمایت امارات نیز برای تسلط بیشتر بر مناطق بندری جنوب یمن، عملیات نظامی خود را گسترش دادند... 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

🖋 هومن مجد، نویسنده سیاسی، از چهره‌های نزدیک به نایاک و فعال سیاسی پشت‌پرده مذاکرات در دولت‌های مختلف: اگر ایران ظرف یک دهه به سلاح هسته‌ای دست یابد، دلیل آن غنی‌سازی اورانیوم نخواهد بود؛ چرا که این کشور سال‌هاست مشغول غنی‌سازی است و با استفاده از سانتریفیوژهای پیشرفته، بر این فناوری تسلط یافته است. دلیل دستیابی احتمالی ایران به سلاح هسته‌ای در سال‌های پیشِ رو، ممکن است تصمیم اسرائیل و ایالات متحده برای حمله غیرقانونی و بی‌دلیل به این کشور باشد. 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

جالب ❕ عبدالله روا: ای کاش از اول به حرف رهبر گوش داده بودیم. 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

🔺 تحلیل از صابر گل عنبری: الزیدی و پیام ترامپ! علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق، در حالی به تهران آمده است که سفر اخیرش به واشنگتن و دیدار با رئیس جمهور آمریکا، موجی از گمانه‌زنی‌ها را درباره احتمال آوردن یک پیام از ترامپ به راه انداخته است. با این حال، به عقیده نگارنده، این تقارن زمانی لزوماً به معنای این نیست که حتما حامل چنین پیامی است. اگر الزیدی قرار بود «پیام مهم» رئیس‌جمهور آمریکا را به تهران برساند، منطقی‌ترین حالت این بود که او بلافاصله پس از واشنگتن، راهی تهران می‌شد. نه این که پس از چند روز، تشدید درگیری‌ها و سفری به قطر به ایران بیاید. البته بعید نیست که او حامل برخی پیام‌های شفاهی و حاشیه‌ای باشد، اما این‌ها بیشتر در حد تعارفاتِ دیپلماتیک هستند تا یک مأموریتِ. واقعیت این است که عراق جایگاه تاریخی مهمی در منطقه دارد، اما در شرایط فعلی نه وزنِ سیاسی بالا و نه قدرتِ چانه‌زنیِ ویژه‌ای دارد که بخواهد به حلقه میانجیگرانِ تهران واشنگتن بپیوندد و نه نخست‌وزیر تازه کار آن نیز از نفوذ و قدرت لابی‌گری خاصی در راهروهای قدرت تهران و واشنگتن برخوردار است که بتواند کاری در این زمینه انجام دهد. در نهایت، الزیدی نیز همچون الکاظمی و السودانی، هدفش ایجاد توازن در سیاست خارجی عراق به ویژه در مناسبات میان دو کشور درگیر آمریکا و ایران است. در این میان، هم تهران هم واشنگتن اهرم‌های خاص خود را در عراق دارند؛ اما به نظر می‌رسد اهرم‌های آمریکا برگردان بیشتری در تصمیمات حاکمیتی و جهت‌گیری‌های کلان عراق دارند تا ایران. علاوه بر آن، باید به پاره‌ای تحولات تدریجی در بدنه قدرت عراق نیز توجه داشت. در سال‌های اخیر، طبقه‌ای از سیاستمداران در بغداد به قدرت رسیده‌اند که دیگر تمایل چندانی ندارند که خود و کشورشان را در «پیوند ژئوپلیتیک و ایدئولوژیک» با تهران تعریف کنند. اما اگر بغداد کنونی رویای چنین پیوند و همگرایی حداکثری به تهران را نیز در سر داشته باشد، باز خود را در مواجهه با دیوار بلند واقعیت می‌بیند. سایه سنگین نفوذ آمریکا بر اقتصاد و امنیت عراق، چنان است که هرگونه چرخشِ یکجانبه به سمت ایران، می‌تواند هزینه‌های گزافی از تحریم‌های مالی گرفته تا بستن نقل و انتقال هر گونه درآمد نفتی به عراق را به همراه داشته باشد. بر خلاف برخی تصورات، تاثیر و نفوذ آمریکا در عراق صرفا بسته به حضور نظامی دو سه هزار نیست، بلکه مهم‌‌ترین ابزار فشار ترامپ اهرم اقتصادی به ویژه نفت و درآمدهای نفتی عراق است؛ به نحوی که امروز شریان اقتصادی عراق عملا و کاملا در اختیار آمریکاست. از سال 2003 پس از سرنگونی نظام صدام، در نتیجه توافقات دولت جدید، درآمدهای نفتی عراق به حسابی در بانک مرکزی آمریکا واریز می‌شود و با وجود انتقال مدیریت و نظارت بر این اموال به بانک مرکزی عراق در چارچوب توافقنامه سال 2008، ولی آمریکا همچنان بر این اموال که هم اکنون به بیش از 100 میلیارد دلار می‌رسد، نظارت دارد و عراق نمی‌تواند حتی یک دلار از آن را بدون موافقت بانک مرکزی آمریکا برداشت کند. صابر گل عنبری 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

🔴 وال استریت ژورنال: 🔻 به گفته مقامات اسرائیلی و غربی و بررسی تصاویر ماهواره‌ای، ایران به سرعت زیرساخت‌ های آسیب‌ دیده در جریان بمباران های آمریکا و اسرائیل در ماه‌ های اخیر، از پایگاه‌ های موشکی واقع در اعماق کوه‌ها گرفته تا پل‌ها، بنادر و تأسیسات تولیدی را بازسازی کرده است. 🔴 پیشرفت سریع‌ تر از حد انتظار، برخی از مقامات اسرائیلی را نگران کرده است. تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که در اوایل ماه ژوئن، همزمان با پاکسازی آوار و بازگشایی ورودی‌ های تونل فروریخته در یک پایگاه موشکی ایران در شمال کرمانشاه، گروه‌ هایی در حال تعمیر جاده‌ های آسیب‌ دیده توسط کامیون‌ها هستند. 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

♦️ از خودمان بترسیم، نه از دشمن خارجی دوستان عزیز و بزرگوار اتفاق تازه‌ای رخ نداده است. دشمنی آمریکا با جمهوری اسلامی ایران، همچنان ادامه دارد و این واقعیتی است که بیش از چهار دهه با آن روبه‌رو بوده‌ایم. بنابراین آنچه امروز مشاهده می‌کنیم، نه آغاز یک تهدید جدید، بلکه ادامه همان تقابل تاریخی است. اگر تاریخ معاصر را مرور کنیم، می‌بینیم که ایالات متحده از زمان ورود مستقیم به جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱ تا پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹، توانست بسیاری از بحران‌ها و جنگ‌های جهانی را به فرصتی برای تثبیت و گسترش قدرت خود تبدیل کند. اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی، معادله تغییر کرد. در چهار دهه گذشته، آمریکا با وجود به‌کارگیری طیف گسترده‌ای از ابزارهای نظامی، امنیتی، اقتصادی، سیاسی، رسانه‌ای و شناختی، در دستیابی به مهم‌ترین اهداف خود علیه جمهوری اسلامی ایران با ناکامی‌های جدی مواجه شده است. این تغییر، بیش از آنکه محصول برتری مادی باشد، نتیجه اتکای ملت ایران به ایمان، صبر، استقامت و رهبری دینی بوده است. قرآن کریم نیز سنت الهی را چنین بیان می‌کند که نصرت خداوند، مشروط به ایمان، تقوا، صبر و یاری دین الهی است. از همین رو، مؤمنان نباید از سختی‌ها هراس داشته باشند؛ زیرا بسیاری از بحران‌ها، در حقیقت میدان امتحان و زمینه رشد و نصرت الهی‌اند. خداوند متعال می‌فرماید: >﴿وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ... وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلَاءً حَسَنًا﴾ (انفال، ۱۷) یعنی پیروزی حقیقی از آنِ خداوند است و این حوادث، وسیله‌ای برای آزمودن نیکوی مؤمنان است. و در ادامه می‌فرماید: ﴿ذَٰلِكُمْ وَأَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ كَيْدِ الْكَافِرِينَ﴾ (انفال، ۱۸) یعنی خداوند، نقشه و کید دشمنان را سست و بی‌اثر می‌گرداند. بنابراین، اگر قرار است از چیزی بترسیم، بیش از آنکه از دشمن خارجی بترسیم، باید از ضعف‌های درونی خود هراس داشته باشیم؛ از یأس و ناامیدی، از سوءظن به وعده‌های الهی، از سستی در اطاعت، از اختلاف و تنازع، از رها کردن «تنگه اُحد» زمانه و از گشودن راه‌های نفوذ دشمن در عرصه‌های فکری، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی. تجربه صدر اسلام نیز نشان داد که شکست مسلمانان در اُحد، بیش از آنکه محصول قدرت دشمن باشد، نتیجه غفلت و نافرمانی بخشی از نیروهای خودی بود. از همین رو، بزرگ‌ترین سرمایه هر جامعه مؤمن، حفظ انسجام، اعتماد به وعده الهی و تبعیت از رهبری الهی است. امروز نیز وظیفه ما روشن است؛ با امید، بصیرت، صبر و وحدت، استوار پشت سر امام جامعه بایستیم و اجازه ندهیم اختلافات، نزاع‌های فرسایشی و سخنان یأس‌آور، سرمایه اجتماعی و اقتدار ملی را تضعیف کند. خداوند وعده داده است که «إِنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ»؛ و هرگاه جامعه مؤمن این همراهی الهی را حفظ کند، کید دشمن هرگز به نتیجه نخواهد رسید. @Binesh_Rahbordi

🎯 آمریکا را رسما یک امپراتوری در حال افول بدانید. (کریستوفر کالدول در نیویورک‌تایمز) 🔴 حمله آمریکا به ایران فقط اشتباه نبود؛ این حمله به نقطه عطفی در افول امپراتوری آمریکا تبدیل شده است. شاید بعضی‌ها ترجیح بدهند به جای «امپراتوری» از واژۀ «هژمونی» برای توصیف نظمی که ایالات متحده رهبری می‌کند استفاده کنند، زیرا پرچم آمریکا در سرزمین‌هایی که از آن‌ها حفاظت یا بهره‌کشی می‌کند به اهتزاز درنمی‌آید. اما قاعده یکی است: امپراتوری‌ها وقتی بیش‌ازحد گسترش پیدا کنند، به نقطۀ پایان خودشان می‌رسند. کریستوفر کالدول، ستون‌نویس نیویورک‌تایمز، معتقد است: آمریکا با آغاز جنگ علیه ایران به چنین نقطه‌ای نزدیک شده است. 🔴 جو بایدن، خطرِ گسترشِ بیش‌ازحد را با لحنی تحقیرآمیز نادیده می‌گرفت. بایدن عادت داشت بگوید: «ما آمریکا هستیم، و هیچ کاری نیست که از عهده‌اش برنیاییم». در مقابل، ترامپ در تمام مدت حضورش در سیاست، رهبران آمریکا را نکوهش کرده است که فراتر از توان و امکانات خود عمل کرده‌اند. به‌همین دلیل، خیلی از کسانی که به او رأی داده بودند، تصورش را هم نمی‌کردند که درگیر جنگی جدید در خاورمیانه شود. آن‌ها حرف‌های ترامپ دربارۀ «عظمت آمریکا» را بیشتر لاف‌زنی می‌پنداشتند، نه میل به ماجراجویی. 🔴 هنگامی که ترامپ اعلام کرد تمرکز سیاست خارجی آمریکا را دوباره متوجه نیمکره غربی خواهد ساخت، بیشتر مردم تصور کردند آنچه در پیش است، نوعی عقب‌نشینی راهبردی در جهت کاهشِ تعهدات آمریکاست. او در «راهبرد امنیت ملی» خود نیز نوشت: «خوشبختانه، دوران سلطه خاورمیانه بر سیاست خارجی آمریکا ... به پایان رسیده است». این برنامه سیاست خارجی، منطقی به نظر می‌آمد و از نظر تاریخی، شبیه کاری بود که بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم کرد. رهاکردنِ امپراتوری برای حفظ حداقلی از بقا.   🔴 فرض غالب در واشنگتن طی دهه گذشته این بوده است که چین به‌زودی ممکن است نه‌فقط از نظر ظرفیت نظامی و صنعتی، بلکه در حوزۀ فناوری اطلاعات نیز از آمریکا پیشی بگیرد. به‌همین دلیل، ترامپ کوشید چین را از پایگاه‌های نفوذش در نیمکره غربی بیرون براند. مداخله در ونزوئلا که ۸۰ درصد نفت خود را به چین صادر می‌کرد و تهدید کوبا و حتی نقشه‌کشیدن برای تصاحب گرینلند و دسترسی به منابع انرژی قطب شمال، در همین راستا قابل فهم است. آمریکا باید خودش را آمادۀ نبردی تمدنی با چین می‌کرد. 🔴 اما حمله به ایران را نمی‌توان در چارچوب آن راهبرد کلان فهمید. این اقدام نه نوعی تحکیم دفاعی، بلکه ماجراجویی‌ای خطرناک بود. ایالات متحده از توان نظامی لازم برای تحمیل ارادۀ خود به ایران در یک جنگ طولانی برخوردار نیست. اگر آمریکا بخواهد حتی شانس معقولی برای وادار کردن ایران به تسلیم داشته باشد، باید بخش قابل توجهی از نیروهای مسلح خود را به این جنگ اعزام کند یا انبارهای ذخیرۀ سلاح‌های دورایستای خود را تمام کند. هر دوی آن‌ها در وضعیت کنونی ایالات متحده بسیار خطرناک و تقریباً ناممکن است. 🔴 البته آمریکا هنوز گزینه‌هایی در اختیار دارد. اما هر گزینه‌ای را که انتخاب کند، ناچار خواهد بود تا بهایی بسیار سنگین بپردازد. می‌تواند از ادامه جنگ در ایران دست بکشد؛ اما در این صورت، بی‌هیچ دلیل موجهی به جهانیان نشان داده است که ارتشش بسیار ضعیف‌تر از چیزی است که ادعا می‌کند. یا می‌تواند منابع و امکانات را از جبهه‌هایی که برای منافع حیاتی ملی آمریکا اهمیت دارند ــ مانند اروپا و شرق آسیا ــ به ایران ببرد تا هزینۀ آنچه رئیس‌جمهور از آن با عنوان «سفر تفریحی» خود به ایران یاد می‌کند، تأمین شود. 🔴 در نهایت، ممکن است آمریکا به گزینه‌های نظامی افراطی متوسل شود؛ همان گزینه‌هایی که ترامپ ماه‌هاست با لحنی تهدیدآمیز در شبکه‌های اجتماعی به آن‌ها اشاره کرده. چنین تصمیمی نیز ننگی ابدی برای حیثیت آمریکا خواهد بود. بنابراین ایالات متحده یا باید اعتبارش را به باد بدهد، یا دوستانش را یا حیثیت و هویت اخلاقی‌اش را. بنیامین نتانیاهو که ترامپ را به این جنگ ترغیب کرد، شاید پس از این جنگ، با آمریکایی روبه‌رو شود که دیگر نه می‌تواند از اسرائیل حمایت کند، نه تمایلی به چنین کاری دارد. 📌 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «آمریکا رسما یک امپراتوری در حال افول است» (America Is Officially an Empire in Decline) نوشتۀ کریستوفر کالدول در نیویورک‌تایمز است. 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

🟢 از تحلیل راهبرد: با باز شدن جبهه جدید با محور یمن، ظاهرا قرار است که حوثی ها کار نیمه تمام را به پایان برسانند. ▪️حضور حوثی ها روند اتفاقات را تسریع و تشدید کرده و فشار بر ایران را کم می کند، دست آنها در زدن زیرساخت ها بازتر از ایران است و آنها تابع قواعد دیپلماسی و در قید و بند سیاسیون و مهمتر از همه الیگارش ها نیستند! 🌐 بازتاب تحلیل 〰♾ @AnalysisReflection

✅ مجیدرضا حریری؛ رئیس اتاق مشترک بازرگانی ایران و چین: دادستان محترم تهران: برای ۱۵ نفر تراستی اعلام قرمز بین‌المللی صادر شده! ➖ این یعنی حداقل ۱۵ نفر از تراستی(افراد مورد اطمینان نظام برای انتقال پول نفت) فرار کرده‌اند و میلیاردها دلار ثروت ملی را برده‌اند! ➖ معرفین و ضامنین آنان چه کسانی هستند و چرا با آنها برخورد نمی‌شود!؟ 🌐 بازتاب تحلیل 〰️♾️ @AnalysisReflection

✍🏽دنی سیترینوویچ، همکار ارشد موسسه اسرائیلی مطالعات امنیت ملی اسرائیل INSS: «احساسات و تهدیدها این بحران را حل نخواهند کرد. پس از نزدیک به شش ماه درگیری با ایران به شکلی یا شکلی دیگر، به نظر می‌رسد که دولت ترامپ همچنان ماهیت رژیمی را که با آن مواجه است، دست‌کم می‌گیرد. سیاست ایالات متحده باید با یک فرضیهٔ عملیاتی اساسی آغاز شود: بعید است ایران صرفاً به خاطر افزایش فشار نظامی تسلیم شود. سوال کلیدی این است که واشنگتن انتظار دارد به چه چیزی دست یابد. آیا باور دارد که تهران برنامهٔ موشکی خود را کنار می‌گذارد، از حق غنی‌سازی اورانیوم صرف‌نظر می‌کند، یا از آنچه که موقعیت استراتژیک خود در تنگهٔ هرمز می‌داند، دست می‌کشد؟ شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد این رژیم آماده است در مورد مسائلی که برای انقلاب اسلامی بنیادین می‌داند، امتیاز بدهد. برعکس، به نظر می‌رسد تهران متقاعد شده است که در بلندمدت، عزم سیاسی واشنگتن زودتر سست خواهد شد. ایران قرار نیست برای توافق التماس کند یا دارایی‌های استراتژیک اصلی خود را تسلیم کند. در عوض، پیامدهای محتمل عبارتند از ادامهٔ فشار صعودی بر قیمت نفت جهانی و افزایش ناامیدی در واشنگتن با برخورد انتظارات به واقعیت. تلافی یک استراتژی نیست، و یک کارزار بمباران بدون هدف سیاسی مشخص، بعید است که نتیجهٔ مطلوب را به همراه داشته باشد. اگر هدف این است که ایران را در موقعیتی به مراتب ضعیف‌تر به پای میز مذاکره بازگردانند، این هدف به طور فزاینده‌ای غیرواقع‌گرایانه به نظر می‌رسد. 🌐 بازتاب تحلیل 〰️♾️ @AnalysisReflection