هویت شما توی دوست های صمیمیتون خلاصه شده، توی کتاب هایی که خوندین و عاشقش شدین، توی فیلم هایی که دیدین و حس کردین کرکتر اصلی فیلم هستین، توی آهنگ هایی که فکر کردین خواننده اون آهنگو برای شما خونده، توی لباس هایی که هر وقت می‌پوشیدشون با خودتون میگین "وای انگار واسه من ساخته شده".

هویت شما توی همون لحظاتی تشکیل شده که هنوز تموم نشده بودن اما هزاران بار با خودتون توی سرتون گفتین "ای کاش هیچوقت تموم نشه"

هویت شما توی آدم هایی خلاصه شده که دوست داشتید و اونا هم شمارو دوست داشتن.

هویت شما مجموعه ی کاملی از چیزاییه که یه روز دوست داشتین یا نداشتین و توی همین چیزا خلاصه شده و این قشنگترین و پر هزینه ترین هدیه‌ست که زندگی به شما میده چون شاید همونقدر که چیزی به دست میارین همونقدر هم قراره چیزی از دست بدین

و لطفا هیچوقت اجازه ندین "هویت شما" به خاطر هویت پیچیده‌‌ی عده ای تبدیل به یه واژه‌ی بی معنی و مضحک بشه💘

و حقیقت اینه که توی این سن بخش عمده‌ی هویتمون هنوز تشکیل نشده و حتی شاید 🤏🏻 اینقدر هم به چیزی که قراره باشیم نزدیک نشدیم ولی اگر از این مراحل تشکیل لذت ببریم عملا بُردیم

و من واقعا ترجیح میدم بابت کسی که هستم بقیه ازم متنفر باشن تا این که بابت کسی که نیستم بقیه دوستم داشته باشن~

نمیدونم تاحالا همچین حسی داشتین یا نه ولی یه سری از بزرگترامون فقط چند تا بچه‌ی شکسته شدن که توی بدن های بزرگ زندگی می‌کنن و دارن ادای آدم بزرگارو در میارن منظورم این نیست که آدم های خوب و قابل اعتمادی نیستن ولی انگار از دور دارن فریاد میزنن "مامان، این زندگی اول منه الان باید چیکار کنم؟"

و خب حق دارن چون اونا هم بار اولیه که پدر/مادر یک یا چند تا بچه شدن، بار اولیه که باید قبض آب و گاز رو پرداخت کنن، بار اولیه که باید مستقل زندگی کردن رو یاد بگیرن ولی انگار یکی بهشون میگه "بارِ اول؟ جمع کن خودتو این بچه بازیا چیه؟"

و حاضرم هر‌چی که دارمو بدم که تو همچین شرایطی نباشم ولی خوب میدونم که قراره خیلی چیزا یاد بگیرم ازش که شاید اگر عقلم برسه بتونم خوب ازشون استفاده کنم:(

بچها شاید تنها دلیلمون برای "پوچی" زیادمون این باشه که تیکه تیکه خودمونو پیش چیزایی که یه روزی دوستشون داشتیم جا گذاشتیم و شاید این واقعا چیز بدی نیست😭

بچها کسی از شما متوجه شده که چقدر سخت میشه یکی رو پیدا کرد که دنیارو همونجوری که شما می‌بینید ببینه؟