راستشو بخواین من هیچ وقت نمی‌دونم آینده قراره چی بشه. بعضی وقتا فکر می‌کنم باید همه چیزو از الان برنامه‌ریزی کنم مثل مدرسه، دانشگاه، شغل، حتی دوستامو و هر چیزی که مربوط به منه. ولی بعضی وقتا هم دلم می‌خواد فقط همین الانو زندگی کنم و به هیچ چیزی فکر نکنم، چون شاید فکر کردن به آینده میتونه گاهی اوقات مسخره و ترسناک باشه.

ولی دروغ چرا از فکر کردن به گذشته بدم نمیاد

ولی میدونید چیه؟ یه لحظه حس می‌کنم می‌تونم هر چیزی بشم، هر کاری انجام بدم، دنیا رو تغییر بدم و از این چرت و پرتا. ولی یه لحظه دیگه می‌ترسم اشتباه کنم و همه چیز خراب بشه. انگار یه تیکه از مغزم هی میگه "تو باید موفق باشی تا ارزش داشته باشی" و یه تیکه دیگه میگه "اشتباه کردن هم ایرادی نداره، هنوز فرصت داری".

WHAT AM I SUPPOSED TO DO😭

گاهی از این که همه چیز بهم فشار میاره خسته می‌شم، مخصوصاً وقتی می‌بینم بقیه یه مسیر دارن و من هنوز حتی نمی‌دونم از کجا شروع کنم.

و خیلی وقتا حس می‌کنم آینده یه چیز عجیب و دور و دست‌نیافتنیه، ولی همزمان یه فرصت بزرگه. یه جایی که می‌تونم خودم باشم، اشتباه کنم، یاد بگیرم و دوباره از نو شروع کنم.

وای آینده‌ی عزیزم ای کاش یکم اسپویل می‌شدی تا می‌فهمیدم چی پشت اسمت قایم کردی:(

بعضی وقتا فقط به این فکر می‌کنم که منِ الان به منِ آینده افتخار خواهد کرد؟ یا ناامید خواهد شد؟ و حتی جواب اینم نمیتونم بفهمم:(

و ریسک خیلی بزرگیه

و اگر یه آرزو میتونستم داشته باشم این بود که توی زندگی بعدیم چیزها و ترفندهایی که از این زندگی یاد گرفتم یادم بمونه تا بتونم زندگی جدیدمو بی‌نقص بگذرونم💘

ولی هیچوقت این اتفاق قراره نیست بیوفته