سنهایی که منتظر بودم برسن یه طوری دارن سپری میشن که اگه میدونستم، سال ۹۹ ماسک نمیزدم واسه کرونا
یعنی یکی دیگه همون موقعی که شما به دنیا اومدین به دنیا اومده ولی الان اونور دنیا داره عشق دنیارو میبره جوری که شما سگم بزنی برات قفله
لاتاریِ تولد یعنی شما محکوم به پذیرفتن شرایط و آپشنای جغرافیا میشین که از قضا مال ما ایران بوده مثل این که ولی بازم همین جغرافیا عجیب دوستداشتنی و نازنینه
بچه که بودم فکر میکردم بیدراما ترین استان ایران، اصفهانه امسال اندازه کل عمرم رکب خوردم
بچها حقیقتا من به ۱۴۰۴ خیلی امید داشتم
موقع سال تحویل اینقدر آرزو کردم اینقدر امید داشتم که هر چی فکر میکنم با خودم میگم غیرممکنه اینقدر هممون بد آورده باشیم امسال
و حقیقتا میترسم چند روز دیگه بازم آرزو کنم و ۱۴۰۵ گند بزنه بهمون
ولی اگه آرزو نکنیم چیکار کنیم؟
و متاسفانه انگار یه جوریه که من به مکان ها و اشیا تعلق دارم جای اینکه اونا به من تعلق داشته باشن