همه تو زندگیشون یه آدمی دارن هرچقدرم باهاش حرف بزنن خسته نمی شن و حرفاشون تکراری نمی شه،

کسی که مرا به خاطر خوبی‌هایم می‌خواهد؛ نمی‌خواهم! کسی را می‌خواهم که با دانستن بدی‌هایم، باز هم مرا بخواهد!

از کانال داران عزیز به پاس زحماتی که برای یادآوری اتمام فروردین انجام دادند متشکریم ولی دیگه بسه داداشیا تمومش کنین این بازی کثیفو.

‏افسردگی همیشه غم عمیق نیست، یه‌ وقتایی اینجوریه که بی‌تفاوت میشی و حوصله‌ی هیچ تغییر و اتفاق جدیدی رو نداری؛ و این روند روزها تکرار میشه.

چند روزیست ذهنم خالیست؛ دگر جایی برای افکار پریشان شده ام باقی نمانده! سرتاسر این مغر پرشده .. انگار دراین مدت، در این چندماه، تمامی سالهایِ زندگی خود را یکباره گذرانده ام تمام شصت تا هفت سال عمر خود را! تمام تجربه های خود از نوجوانی تا میانسالی را یکباره گذرانده ام و گفته ام و حال دیگر سُخَنی برایِ گفته شدن باقی نمانده است! به گمانم چند روزیست وارد هفتاد سالگی شده ام؛

اشک می‌ریزد مدام از چشم‌ هایم، بعد تو آنچه می‌بینم فقط تصویرهایی مبهم است

میدونید غمگین ترین چیز چیه؟ آدم هایی هستن که شکستن و آسیب دیدن و غمگین ترین هستن ولی حاضرن هر کاری برای بقیه انجام بدن چون اونا میدونن اون درد چه حسی داره و نمیخوان‌ کس دیگه ای هم تجربش کنه اما تو انجام این کار اونا‌ حتی بیشتر میشکنن چون هیچکس این کارو برای اونا نکرد..

_حدس‌ میزنم‌ این‌ احساسات‌ ساده همه چیز من بودن..

میدانم که این دیوانگیست میدانم که فریاد کشیدن های مکرر عصبانی شدن سر چیزهای کوچک و گریه هایی که امان حرف زدن به من را نمیدهند نشانه ی چیست من میدانم میدانم که گویی این دیوانگیست و من حال یک بیمار جسمی و روحی ای بیش نیستم .

من این مدلیم که نمیتونی تشخیص بدی کی خوشحالم کی ناراحت،کی مریضم کی رو به راه، کی خندم از خوشحالیه کی از رو عصبانیت، وقتی از یکی ناراحت میشم نمیتونم تو چشاش نگاه کنم و حرف بزنم، نمیتونم مثل قبلا با ذوق یه چیزیو تعریف کنم باید خیلی بهم نزدیک باشی که بتونی فرق اینارو بفهمی

هی به ادمی که نمیخوام بشم،دارم نزدیک تر میشم.

توی روانشناسی درونگرا بودن اینجوریه که هر حرفی میخوای بزنی، حس میکنی لزومی نداره اینو بگی، میخوای از مشکلاتت صحبت کنی، میگی خب مگه اینا میتونن واسم کاری کنن؟ بگم که چی؟ ‏اینجوریه که دیگران فکر میکنن افسرده‌ ای، درصورتی که فقط از اضافه‌ گویی خوشت نمیاد.