دل و جان میدهم از شور بی مهری تو

تنهایی این روزامو مدیون تویی هستم که باعث شدی به همه بی‌اعتماد شم!

ولی کاشکی میشد آدما رو ذخیره کرد حداقل ی کوچولوشونو مثلا خنده هاشونو جیغاشونو غرغراشونو بعد روشونو هایلایتر کشید واسه روزایی ک نیستن رفتن ازشون استفاده کنیم نگاهشون کنیم لمسشون کنیم؛

تو مواقع سختی پشت کل عالمی اما وقت خودت ک میشه اون مورچه رو دیوار هم رفته؛کار داره؛مشغوله؛نیست

ن ولی حقمون این نبود ک هیچ کدوممون نرسیم ب دلخواهمون؛

من که هرکاری کردم بفهمی قشنگ ترینی برام، توام هرکاری کردی تا این حسِ قشنگم هی کمتر بشه اینقدر کم که تموم بشه یجوری که انگار وجود نداشته .

تهی تر از آنچه ک میدانید؛

از لحاظ امروز . . . .

شبِ همه یِ ما یکیست، اما تاریکی هایمان فرق میکند

‏ارزش آدما؛ به اندازه ی لحظاتیه که باهاشون میگذره نه آینده ای که ممکنه توش نباشن یا گذشته ای که هرگز توش نبودن . .