" به چه سوگند دهم تا که بمانی در من؟" :

ولی این همه غم این همه نتونستن از کجا میاد؟

- بنظرتون جالب نیست؟ ما برای حقیقت ارزش قائلیم و اون رو دوست داریم، اما شنیدن دروغ و ترجیح میدیم. چون حقیقت همون سیلی هست که از خواب خرگوشی بیدارمون می‌کنه، اما دروغ مثل نوازشی ‏آرام‌بخش ما رو به خواب می‌بره. ما شنیدن دروغی رو که نشون بده حس نفرتمون از طرف مقابل کاملاً درسته و اون رو تایید کنه رو دوست داریم، چون باور اون به ما حس قدرت میده تا بتونیم به جلو پیش بریم. البته که همه‌ی ما در زمان‌هایی این دروغ‌ها رو شنیدیم و با این که می‌دونستیم ممکنه دروغ باشن، اونا رو با تمام وجود باور کردیم.

در دلم غمی نهان است

و دلتنگی چون موریانه، دیوار‌های قلبش را میجوید .!

‏همیشه یه کم حقیقت پشت شوخی کردم یه کم آگاهی پشت نمی‌دونم یه کم احساس پشت مهم نیست و یه کم درد پشت خوبم وجود داره.

گاهی وقتا تمام وجودت میشه اشک میشه گریه میشه دلتنگی انگار همشون دست به یکی کردن تا تورو از بدن خودت از کالبد خودت بندازن بیرون

- او فقط آمدھ بود از دلِ ما رد بشود.

در دلم جان و وجودیست که بی تو پر میزند

ولی دلم بچگیامو میخواد که تنها دغدغم این باشه ک "نکنه وقتی معلم گفت نقطه سر خط ؛ خط من تموم شده باشه"

ولی بیاین واسه این زندگیامون بمیریم

از غم تو دلم هرچی بنویسم بازم حق مطلب ادا نمیشه .