من آدماییو دوست دارم و کنارشون میمونم که بهم اهمیت بدن، دلتنگم بشن، واسم وقت بزارن، نه آدمی که راه بیوفتم دنباشون بهشون بگم به منم توجه‌ کن.

ازلحاظ‌زیبایی؛)

و میگفت: چشم‌ها پنجره روح هستند؛

ترسناکه که آدم به از دست دادنا عادت کنه، با نبودنا به‌راحتی کنار بیاد و دیگه فرقی به حالش نکنه کیو داره از دست میده.

پشتِ جمله‌ی "مهم نیست عادت کردم" قدِ یه عُمر زور زدن واسه درست شدنِ شرایط و نتیجه نگرفتن، درد خوابیده . .

همیشه من بودم اون آدم صبوره من بودم اونی که حرفی نمیزد و همه چیو می‌ریخت تو خودش من بودم من بودم که بعد از هر بار دل شکستناتون کنارتون موندم من بودم که هر وقت دلتون خواست رفتید و هر وقت عشقتون کشید برگشتید اونی که انتظار کشید من بودم اونی که زخم زبوناتونو شنید من بودم اونی که نامردیاتونو دید من بودم آره، من بودم همش من بودم..

_

‏شب بودُ تنهایی قصد جان ما را کرده بود.

ی فور مشتی میزنید؟

من حذف شدن آدم ها رو به غریبه شدنشون ترجیح میدم؛ واقعا ترجیح میدم بدونم که فلان آدم از زندگیم رفته و دیگه هیچ نسبتی باهام نداره تا اینکه بدونم همچنان هست ولی بودُ نبودش فرق چندانی نداره. دوست دارم از آدم ها خاطره به جا بمونه نه صرفا یه چهره و اسم آشنا.

به قولِ شایع: کسایی که بغل کردم همه لبه دارن!!

درون‌ما‌تفاوت‌هاست ؛ تو‌مبتلا‌به‌درمانی و من‌دُچار‌بیماری.