توفیلم "Passengers" یهدیالوگیهستکه میگه :
توانقدبهجاییکهبایدباشیفکرمیکنی که
یادتمیرهازجاییکههستیلذتببری ؛
یکمزندگیکن !
سنگیکهپرتمیشه ، حرفیکهزدهمیشه ،
موقعیتیکهازدستمیره ، زمانیکه
میگذره و دلیکهبشکنههیچوقتنمیشه
ایناروبرگردوند ؛ حواسمونباشه.
آدما وقتی میرن،
یه ته مونده از خودشون باقی میزارن توی ذهن و دل فرد مقابل شون،
که نه گذشت زمان نه یه آدم دیگه،
نمیتونه از بینش ببره.